Samenhang

Omdat we, in heel veel gevallen, door het feit dat ons geheugen ons in de steek laat, niet in staat zijn om twee ideeën die met grote tussenruimte uitgedrukt worden moeiteloos met elkaar in verband te brengen, vatten we het plan op om een bult zo geleidelijk te gaan volgen dat de ruimte of de tijd niet langer een grote hinderpaal voor de relatie tussen beelden vormt. Om in elke analyse zowel noten als ribstoffen te kunnen behandelen, gebruiken we nu de woorden “critici”, “publiek”, “oorsprong”, “schepper” en “illustratie” voor de bulten. Tot nu toe hebben we deze vijf ideeën alleen in relatie tot de teksten beschouwd. Van nu af aan staan we onszelf dus de uitbreiding toe van deze begrippen die we sinds het begin van de studie hebben gebruikt. Ons doel is om slechts één berekening, en niet één voor de gewone zinnen en een andere voor de intrusies van geluiden te hanteren. Ook definiëren we de pion als een idee dat de schepper bij de oorsprong van een bult heeft opgedaan. Aangezien de evaluatie van de minimale samenhang tussen pionnen een gevoel van beperking dreigt te veroorzaken, stellen we om die reden enkele stoutmoedige illustraties die net zo volledig zijn naast elkaar.

Elk vaag teken van een ribstof, bij lange na niet in staat echt een denkbeeld uit te drukken, draait er slechts omheen, wat op een soort toespeling neerkomt, beschouwd als een verdoezeling. We laten het contrast zien tussen “uitdrukken” voorgesteld door een bepaald symbool dat het begrip scherp weergeeft, en “verdoezelen” dat zich in een ribstof voordoet en dus een vage omschrijving geeft. Hetgeen N verdoezelt blijft, zelfs voor degene die diep nadenkt, veel moeilijker te identificeren dan de betekenis «Natuur», hoewel het voorwerp dat erdoor voorgesteld wordt een bobbel is, aangezien die wereld onmiddellijk «een tempel» is genoemd.

We hebben met een weerspiegeling van doen zodra er voor de schepper sprake van is dat een verdoezelde beduidenis van een ribstof een mogelijke, plotseling ontstane maar zeer vage, overeenkomst vertoont met één of meerdere termen.

Wanneer echt blijkt dat het de bedoeling van de schepper is dat door de ene pion een andere ontstaat, sleept de eerste de tweede mee. Dat is zowel mogelijk bij een ontkenning als bij een bevestiging, zelfs ook als het een vragende vorm betreft, en een toespeling. In “de aarde blijft niet onveranderd” sleept het begrip “aarde” dat van “onveranderd” met zich mee. Zo kan een serie van totale illusies heel goed in staat zijn iets met zich mee te slepen.

Indien de schepper eenzelfde beduidenis die op twee verschillende manieren voorkomt, en die volkomen losstaat van een ribstof, scherp omlijnt, spreken we van een infiltratie. Voor Baudelaire houden «kleuren» en «geluiden» het begrip “gevoelig verschijnsel” in en we stellen moeiteloos vast dat dat voor veel pionnen geldt. Maar bij “hij loog oog”, verwerpen we de infiltratie, want er moet een weerspiegeling van “oog” gezocht worden, wegens de ribstof.

Weerspiegeling, meesleping, infiltratie en connector zorgen voor de ononderbroken samenhang van twee groepen pionnen (EFG, JKLMN), waarbij soms slechts van één koppel sprake is (E, F). Afhankelijk van de interne situatie van een passage in de bult, moeten we het aspect dat de belangrijkste rol speelt aangaande het verband tussen de begrippen, meer benadrukken. Laten we nu de bult “veel lawaai, vooral gekrijs, bracht haar van haar stuk” bestuderen. We constateren een meesleping van “gekrijs” door “lawaai”. Maar we nemen eveneens een infiltratie van “geluid” waar in “lawaai” en “gekrijs”. We kiezen ervoor om elke keer dat er twijfel bestaat over twee mogelijkheden die beide overtuigend zijn, daarvan het aspect dat er het meest uitspringt te onderstrepen.

De melange, met als symbool (- - -), bestaat uit twee dingen. Ten eerste uit de noodzaak dat de schepper, om (E- - -F) te verkrijgen, een bepaalde infiltratie, meesleping, weerspiegeling of connector tussen de begrippen E en F moet hebben aangebracht. Voorts mag hij het zijn publiek om dat verband te begrijpen niet opzettelijk moeilijk hebben gemaakt. Dat geldt ook voor groepen pionnen, zoals in (EFGH- - -IJK). Een tijk (E- - -F) of (EFGH- - -IJK) ontstaat doordat een melange wordt overwogen die enkel pionnen die verdoezeld of uitgedrukt worden met elkaar verbindt. Als een element van een bult twee maal wordt gebruikt, zoals in (expansion- - -expansi-on) (uitbreiding. . .uitbrei-ding), om twee interne beduidenissen samen te brengen, wordt eerst het aspect dat er het meest uitspringt genoemd. Bij tijken waarvan de bases minder gelijkenis vertonen, zoals (levende- - -pilaren), is de gerespecteerde volgorde dezelfde als die van de ideeën in de bult, hoewel het mogelijk blijft een bepaalde pion die zich tussen de andere die er genoemd worden bevindt, weg te laten. Trouwens, alfabetisch gezien is de relatie (F- - -E) onjuist, aangezien F vòòr E wordt gesignaleerd. We lezen (E- - -F) als “E puntje puntje puntje F” en stellen voor ook zo te doen bij (EFH- - -RS) en in de andere gevallen net eender.

Een moer is een, zowel samenhangende als sobere, beschrijving van de bult, door tijken die geen enkele onsamenhangendheid verzinnen of verbergen. Een moertijk is een gom, die zodra hij dat statuut bezit, met het symbool ({}), een «rasp» genaamd, wordt aangeduid, dat we op abstracte wijze gebruiken voor formules als (E{}F) en (EFGH{}IJK).

De quota van een moer bestaat uit het aantal gommen in verhouding tot de pionnen. De bepaling (n-1) gommen bij (n) pionnen lijkt redelijk te zijn. Het doel is een mogelijkheid te vinden om alle verschillende proeven op gelijke wijze te kunnen beoordelen.

De delen E en F van een gom (E{}F), of de zones EFGH en IJK van (EFGH{}IJK), worden knopen genoemd, en de melange van de gom betreft de relatie die daartussen bestaat. De afzonderlijke pionnen van een gom heten holtes zodra ze het idee van een front of een ribstof vertegenwoordigen. Als de moer van goede kwaliteit is, kan de melange niet uit een illustratie bestaan, want dan zou hij niet genoeg soberheid vertonen. Evenmin kan er dan van een leemte, of weglating van een holte sprake zijn, omdat de moer dan niet voldoende coherent zou zijn.

Een holte die de beduidenis van een ribstof gebruikt, of een gedeelte ervan, wordt als weerbarstig aangeduid. De vormen (Natuur{}N) en (expansion{}expansi-on) (uitbreiding◊uit-breiding) laten dat zien. Evenals de gommen (houdt{}hout) en (houdt…hout{}Hout) dat doen bij “Hij houdt een houtwinkel in de Houtlaan”. Nog een voorbeeld is (luister{}ff) met betrekking tot “luister nou effe!”

In een gom zonder weerbarstige holte, bestaat een crisis uit een situatie waarin het publiek, met betrekking tot een betekenis die voor de eerste keer in de bult uitgedrukt wordt, de schepper ervan verdenkt dat hij opzettelijk verwarring sticht, waardoor hij daarbij zelf de helderheid van de door hem gepresenteerde bult onherstelbare schade toebrengt. De betwistbare melange van de knopen zonder ribstof leidt tot deze crisis.

Een deur is een idee dat leeft ten tijde van de bult, en dat in staat is een crisis te boven te komen. Het moet de samenhang met zijn gelijken tonen, en met de opvattingen van de schepper, alsmede de grootst mogelijke eenvoud.

Wanneer het om de hele bult gaat, brengt een deur traagheid met zich mee: een met zichzelf overeenstemmende achterliggende beduidenis. Als de helderheid in de context door niets anders bedreigd wordt, blijft de deur, behalve in de crisis die hij te boven is gekomen, ongebruikt, hoewel de herinnering eraan in ons geheugen blijft. Overal overheerst de gebruikelijke beduidenis van de holtes, want daartoe hoeft slechts in elke gom de melange gegeven te worden.

In een situatie waarin we een crisis vrezen, nadat we er al één meegemaakt en vervolgens opgelost hebben, wenden we ons tot de door ons reeds bedachte deur, om te zien of we met behulp daarvan soms aan een soortgelijk gevaar zouden kunnen ontsnappen. De vastberadenheid is de inhoud, opnieuw met succes gebruikt, van een tevoren gebruikte deur. Omdat de inhoud helder voor ons is geworden, beschuldigen we de schepper er niet langer van het begrijpen van zijn eigen tekst absoluut nadelig te willen beïnvloeden. De betekenis van het begrip hulp blijft gelijk in de deur en de vastberadenheid, maar in het laatste geval vermijden we de aankondiging van iedere nieuwe crisis. We stellen voor een deur bestaande uit “wezens aan wie we een denkbeeld toekennen” betreffende “pilaren” in de gom (Woorden{}pilaren) te bedenken met een rail waarvan het begin “Woorden ontsnappen aan levende pilaren…” is. We zien in dat de deur best opnieuw dienst zou kunnen doen wat (levende{}pilaren) aangaat en dat er dan dus van een vastberadenheid sprake zou zijn.

We classificeren alleen de gommen van het type (E{}F), en constateren dat er drie soorten zijn: schroef, pijl en sprong. Elk van de eersten bezit slechts één vorm, terwijl de sprong er drie helemaal voor zichzelf heeft. Totaal bestaan er dus vijf groepen wat het type (E{}F) betreft. Bij de schroef staat een weerbarstige holte in relatie tot iets anders. Zo zijn de N en «Natuur» verenigd in (Natuur{}N). Op een iets andere manier doet (Comme¹…comme¹…comme²…comme³…comme’¹…comme’²…Comme²{}echo’s) (Als…als¹…als²…zo¹-als…Zo-als…zo²-als…Zoals◊echo’s) vermoeden dat de schepper een echo in de tekst wilde aanbrengen [669].

De pijl is de meest voorbeeldige gom, ons houvast in geval van problemen, want hij lijkt van wezenlijk belang te zijn. In de bult worden namelijk de twee beduidenissen die hij samenbrengt door contact tussen holtes met elkaar verbonden.

Het eerste soort spronggom is de meander. We slaan hierbij één of enkele pionnen over, maar wel heel weinig, om direct daarna onze aandacht, door middel van andere schakels, er weer op te vestigen. Door zo’n strategie vermijden we holtes die de beschrijving van de bult minder helder zouden maken. In “ze verkoos de minst lelijke” bestuderen we (verkoos{}lelijke), (minst{}lelijke).

De tweede vorm van de sprong is het anker, dat we kunnen omschrijven als een logische connector, die het mogelijk maakt een groot aantal holtes over te slaan. Bij “bederf was in dat milieu van bohémiens langzaam aan zo ingeworteld geraakt, maar dat was nog niet erg bekend, dat daardoor, verergerd door de problemen die de winter met zich meebracht, het geringste glimpje goedheid de afgronden der rivaliteit, nog verder uitgediept door de relaties met beroemde beschermers, in zou worden getrokken en degenen die er deel van uit maakten hun eerste liefde zou doen vergeten”, is het anker (milieu{}ervan) billijk, omdat “ervan” het woord “milieu” vervangt.

De slinger is het laatste type van het genre spronggom, en nu is het de verharder die het mogelijk maakt een groot aantal holtes over te slaan.

De module, ofwel aannemelijkheid van de gom, bestaat uit die van de bewering “in de passage van de bult waar de gom voorkomt, heeft de schepper de samenhang van de holtes willen aanbrengen”. Deze waarde bedraagt 1/γελξ met in de noemer de linten, dat wil zeggen de numerieke criteria betreffende de onwaarschijnlijkheid: γ, gamma; ε, epsilon; λ, lambda, en ξ, ksi.

Het aanvankelijk lint is het wiel, (γ), dat de melange meet, die bestaat uit γ=2 wanneer de verhouding tussen de knopen een ernstige moeilijkheid oplevert, zonder deur noch vastberadenheid. De waarde moet echter γ=1 bedragen in twee gevallen. In de eerste plaats als de schepper een weerspiegeling, meesleping, infiltratie of connector wil aanbrengen, zonder dat hij dat deze keer voor zijn publiek verborgen wil houden. Vervolgens als er sprake is van een soort diep raadsel, maar men dan een deur of een vastberadenheid ontdekt.

De vloed (ε) heeft een waarde van 2 in vijf situaties, die alle in verband staan met de holtes. Allereerst verkrijgen we ε=2 indien we als holte een andere beduiding die in de bult voorkomt nemen. Zo is bijvoorbeeld bij (de{}longs échos) of (Comme de{}longs échos) (Als◊lange echo’s), de waarde van de vloed 2, want enkel (Comme{}longs échos) (Als◊lange echo’s) was voldoende geweest, omdat in zo’n geval «de» immers in ’t geheel niet de beduidenis van een front heeft, en niet tot de telegramstijl behoort. Zo is bijvoorbeeld bij (de{}longs échos) of (Comme de{}longs échos) (Als◊lange echo’s), de waarde van de vloed 2, want enkel (Comme{}longs échos) (Als◊lange echo’s) was voldoende geweest, omdat in zo’n geval «de» immers in ’t geheel niet de beduidenis van een front heeft, en niet tot de telegramstijl behoort. [Enigszins zoals het woordje “de” ook overbodig zou zijn in “Als de lange echo’s die zich van ver vermengen…”] De tweede situatie die ε=2 oplevert is een gom die minstens één holte bezit waarvan de beduidenis ontleend wordt aan een ribstof met een landgoed minder dan ½. Het derde geval betreft holtes die, in de gom, niet in dezelfde volgorde staan als in de bult. De vierde mogelijkheid dat ε=2 toegekend wordt, is wanneer de situatie holtes vertoont die in de bult van elkaar verwijderd zijn, maar samen in eenzelfde gom worden gebruikt, zonder de billijking van een connector, en dus ondanks de samenhang van de moer. Een laatste constatering van ε=2 is mogelijk als, in de moer, een holte die verdiend had daar bestudeerd te worden, compleet vergeten is.

De standaard, (λ), meet de afstand van alles wat zich in de gom bevindt. Als er samenhang tussen de denkbeelden bestaat, kennen we λ=1 toe. Als het verband minder hecht blijkt te zijn, wordt de waarde (λ) anders bepaald. Het kan zijn dat men de link tussen de ideeën heeft aangebracht om geraden te worden: dat is 1 mogelijkheid. De betreffende relatie kan reeds bij de oorsprong vaag van aard zijn: dat is 1 andere situatie die zich kan voordoen. Dat zijn dus al 2 omstandigheden waarmee we te maken kunnen krijgen. We moeten er 1 derde geval, dat een volledige illusie inhoudt, aan toevoegen. De zekerheid hieromtrent wordt groter aangezien een tiental (10) fronten (n) de holtes van elkaar scheiden, omdat het gevaar van vergeten de aannemelijkheid van de door de schepper aangebrachte relatie doet afnemen. Alles bij elkaar vormt λ=2+(1(n/10)) dus de waarde waarnaar we op zoek zijn.

De trein (ξ) krijgt een waarde van 1 zodra geen enkele crisis of vastberadenheid zich betreffende de gom in kwestie voordoet. In de tegenovergestelde situatie zijn er zeven gevallen waarin we de waarde ξ=2 toekennen. Het eerste is als we wel een obstakel, maar geen enkele deur hebben waargenomen. In het tweede komt een deur voor die in strijd met de context is of niet in staat een link te leggen met de ideeën die verder ontwikkeld moeten worden. Het derde bestaat uit een oplossing die niet samengaat met een andere die in de moer voorkomt. Het vierde betreft een omstandigheid, waarin we ergens anders in de moer, en aangaande een vergelijkbare zaak, zowel crisis als vastberadenheid hebben geweigerd. In het vijfde geval denken we een beduidenis die ons de oplossing brengt te hebben gevonden, maar die blijkt een illustratie te zijn. In geval zes hebben we vastberadenheid en crisis uitgesloten, maar we hebben met twee holtes met twee verschillende knopen, die eveneens de termen van enzelfde botsing met een stroming van 1 of ½ vormen, te maken. In de omstandigheid van het zevende geval hebben we een crisis of een vastberadenheid geconstateerd terwijl geen enkel paar holtes, die we uit verschillende knopen hebben genomen, de termen vormt van een botsing met een stroming van 1 of ½.

Het profiel van een moer bestaat uit het product dat door de modulen van zijn gommen gevormd wordt, of uit de aannemelijkheid van de bewering “de schepper heeft samenhang willen aanbrengen in de holtes van de bult”. Vanuit dat gezichtspunt verbreden we het begrip klinken nog meer, teneinde elk profiel kleiner dan 1/16 uit te sluiten.

We aarzelen tussen (Correspondances{}répondent) (Samenspel◊antwoorden) en (Correspondances{}Nature) (Samenspel◊Natuur), voor het begin van de moer. «Nature» (Natuur) komt na «Correspondances» (Samenspel) bij de fronten, maar die gom zou leiden tot een standaard van het genre λ=2+(1(n/10)), omdat de eerste regel gescheiden is van de titel. Zelfs als de geringe onderbreking een waarde van λ=2+(1(0/10))=2 vereist, lukt het module 1/γελξ, met λ=2, niet zich los te maken van 1/λ=½, een waarde die hem als het omgekeerde van (λ) vergezelt, dus kan de module zelf, 1/γελξ, niet uitstijgen boven een ½. Op zijn beurt zal het profiel van de moer maximaal ½ bedragen, omdat een van zijn modulen immers tot zover daalt. Gelukkig is het mogelijk een andere moer te kiezen, uitgaande van de gom (Correspondances{}répondent) (Samenspel◊antwoorden). Een wiel van γ=1 is billijk, want de infiltratie “réponse” (antwoord), die «Correspondances» (Samenspel) en «répondent» (antwoorden) vertegenwoordigt, is dankzij de tekens in de woorden “respond”, “répond” (antwoordt) gemakkelijk te begrijpen. Aangezien de gezamenlijke stam het gevaar van een leemte wegneemt, wordt de vloed ε=1 een zekerheid. Dezelfde verharder garandeert de standaard λ=1, omdat de afstand weggenomen wordt door de samenvoeging "respond-répond" (antwoordt). Bij zoveel solidariteit doet zich geen enkele crisis voor, dus is de trein ξ=1 waard, en zo ontstaat de module 1/γελξ=1/(1)(1)(1)(1)=1 voor de gom (Correspondances{}répondent) (Samenspel◊antwoorden).

Het wiel γ=1 van de schroef (Natuur{}N) spreekt vanzelf, omdat de beduidenis van de N, die stellig met zoiets als belangrijkheid in verband staat, beoordeeld kan worden als een weerspiegeling van «Natuur». Wat de vloed betreft, die bedraagt ε=1 doordat de ribstof (N-¦¦¦¦-belangrijkheid) een landgoed met een waarde van 1 verkrijgt. De standaard λ=1 lijdt geen enkele twijfel, gezien de hechte relatie tussen de holtes. Dankzij de afwezigheid van een crisis ontvangt de trein een waarde van ξ=1. Bijgevolg heeft de module een waarde van 1/γελξ=1/(1)(1)(1)(1)=1/1=1.

Laten we kijken wat de module is van de meander (Natuur{}tempel). Deze is heel moeilijk te begrijpen, waardoor hier een crisis ontstaat. De deur wordt gevonden in de toevoeging “op een goddelijk gebouw lijkend”, die het begrip «Natuur» uitbreidt. Voor de schepper en zijn publiek wordt dat nu “De Natuur, op een goddelijk gebouw lijkend, is een tempel.” De infiltratie “gebouw” betreft van nu af de beide holtes, «Natuur» en «tempel», hetgeen een wiel oplevert van γ=1. Aangezien geen enkele leemte ontstaat, lijkt de vloed ε=1 terecht te zijn. Door genoemde omschrijving kan een standaard van γ=1 toegekend worden. De aanwezigheid van de botsing met een stroming van 1, rb(Natuur–tempel), heeft de trein ξ=1 tot gevolg. Die schok bezit een rang van t=1 omdat het voor de hand ligt dat de tekst de begrippen «Natuur» en «tempel» met elkaar verbindt. De interne verwijdering krijgt een waarde van s=1 dankzij het, in grammaticaal opzicht, hechte verband tussen de ideeën. De spelingen bestaan uit m=1=w omdat er voor deze wrijving tussen ideeën geen oplossing is. Alles bij elkaar levert dat 1/tsmw=1/(1)(1)(1)(1)=1/1=1 op. We willen het overigens, wat de toelichting van de bult betreft, niet over een speciaal gebouw hebben, of het nu om de heilige plaats van Zeus in Dodone gaat of om de tempel die zich in Dendérah in Egypte bevindt [273]-[487]. Uit de linten ξ=λ=ε=γ=1 resulteert, voor de gom (Natuur{} tempel), een module van 1/γελξ=1.

Nu moeten we (Natuur{}is) en (tempel{}waar…pilaren) bestuderen. In de eerste gom, (Natuur{}is), ligt de meesleping voor de hand, omdat de auteur er enkel laat zien dat hij de natuurlijke wereld een eigenschap wil toekennen, en dat brengt een wiel van γ=1 met zich mee. De vloed ε=1 is billijk, omdat er immers geen enkele leemte ontstaat. De standaard λ=1 staat vast, wegens het nauwe verband tussen de holtes. Dankzij de afwezigheid van een crisis ontvangt de trein een waarde van ξ=1, en daar komt een module van 1/γελξ=1 uit voort. De gom (tempel{}waar…pilaren) berust slechts op het gewone begrip van een ruimte waar een architect een aantal pilaren heeft laten plaatsen, wat een wiel van γ’=1 rechtvaardigt. De vloed lijkt in eerste instantie gevaar te lopen, want «levende» wordt overgeslagen, maar aangezien we tevens (levende{}pilaren) gaan bestuderen, ontstaat er geen enkele leemte, en is ε’=1 dus correct. De standaard krijgt een waarde van λ’=1 door de intense relatie tussen de holtes in de tekst. De trein heeft recht op ξ’=1 omdat (tempel{}waar…pilaren) niet door een crisis getroffen kan worden. Al met al leidt dit tot een module van 1/(γ’ε’λ’ξ’)=1.

De melange van de pijl (levende{}pilaren) is niet gemakkelijk te begrijpen, omdat pilaren gewoonlijk immers van steen, metaal of hard, bewegingloos hout zijn, het voorbeeld van Odysseus ten spijt [454]: «De bouw van het bed was mijn grote geheim! Ik had het alleen gemaakt, zonder hulp. In het midden spreidde een jonge olijftak zijn gebladerte uit; het was een flinke tak en de dikke stam ervan had de omvang van een pilaar: eromheen…bouwde ik de muren van onze kamer…en, pas toen ik er een deur van massieve houten panelen, zonder ook maar een enkele barst, in had gemaakt en ik de bladeren van die olijfboom afknipte, besteedde ik al mijn aandacht aan het vierkant maken van de stam tot aan de wortels toe, en vervolgens, toen ik hem goed recht geschaafd had, gebruikte ik hem als draagbalk om de rest aan vast te maken; op die eerste draagbalk liet ik het hele bed, waarvan ik de rand afmaakte, steunen…» Het publiek weet niet goed wat de beginregel van „Samenspel“ voorstelt, en verdenkt er dus de schepper al gauw van dat hij zijn eigen tekst onherstelbare schade heeft toegebracht. De crisis van (Natuur{}tempel) had zich van de deur “op een goddelijk gebouw lijkend” bediend, maar dat kan ons hier nauwelijks helpen, omdat het beeld van een bouwwerk niet iets levends hoeft voor te stellen. Daarom signaleren we een nieuwe crisis, en vinden vervolgens moeiteloos de deur “als door goddelijke wil gedreven” waarmee we de beduidenis van «pilaren» voortzetten. De passage wordt nu: “De Natuur is een tempel waar levende pilaren, gedreven als door goddelijke wil…” Met de infiltratie “gedreven”, die de twee holtes «levende» en «pilaren» betreft, is het publiek niet langer geneigd de schepper ervan te beschuldigen dat hij zijn denkbeeld geheim heeft gehouden, het wiel bedraagt daarom γ=1 ondanks de crisis. De vloed ε=1 is billijk, gezien het feit dat de holtes in dezelfde volgorde staan als in de bult. Bovendien is het verband ertussen zo hecht dat het ons een standaard van λ=1 oplevert. Als er een deur in het spel is, hangt de waarde ξ=1 van de trein af van het bestaan van een botsing met een stroming ter grootte van 1 of ½ die als termen holtes van de gom heeft die zich in verschillende knopen bevinden. Laten we nu deze waarschijnlijkheid van rb(levende–pilaren) nagaan. De bevestiging van de tekst lijdt geen enkele twijfel, dientengevolge ontvangt de rang van deze schok een waarde van t=1. De interne verwijdering wordt s=1 wegens het zeer nauwe grammaticale verband. De speling van de term die links in de formule wordt uitgedrukt, «levende», stelt zich met een hoogte van m=2 tevreden, door een mogelijke literaire stijlfiguur die de paradox dreigt te verzwakken. De pilaren zouden levend zijn doordat de versiering ervan ze levendig en bezield zou maken. De speling van de term die rechts is waargenomen, «pilaren», beperkt zich tot w=1, want we zien hier geen enkele oplossing voor de problematische beduidenis. Dankzij de uitkomst 1/tsmw=1/(1)(1)(2)(1)=½ wordt nu ξ=1 als trein aan onze module toegekend, die tenslotte 1/γελξ=1/(1)(1)(1)(1)=1 bedraagt.

Het probleem van de betrekking, in de gom (piliers{}Laissent…sortir) (pilaren◊loslaten), wordt door de beeldspraak opgelost. We spreken vaak van luiken die een beetje licht doorlaten, een wiel van γ=1 is dus acceptabel doordat er van een meesleping sprake is. Aangezien de auteur alleen de bepaling «parfois» (soms) aan “Laissent::sortir” (loslaten) toevoegt, wordt de mededeling door geen enkele leemte tenietgedaan, waardoor een vloed van ε=1 goedgekeurd kan worden. De standaard ontvangt een waarde van λ=1 want er bestaat een nauw contact tussen de knopen. Dankzij de afwezigheid van een crisis krijgt deze relatie een trein met een niveau van ξ=1, en het eindresultaat is een module van 1/γελξ=1.

Als we het wiel van de pijl (soms{}loslaten) bekijken, stellen we al snel een meesleping vast, die y=1 oplevert omdat het idee dat er soms iets vanuit een bepaald punt uitgaat immers door niets in twijfel wordt getrokken. De vloed bereikt de waarde van ε=1 omdat geen enkele leemte ontstaat. Het in het oog springende grammaticale verband levert een standaard van λ=1 op. Dankzij de afwezigheid van een crisis wordt de trein ξ=1 toegekend, waaruit een module van 1/γελξ=1 voortkomt. Stel echter dat het om de gom (soms{}altijd) zou gaan en we geen deur konden vinden, dan zou dat leiden tot γ=ξ=2 met een module waarvan de waarde niet meer dan 1/γελξ=1/(2)(1)(1)(2)=¼ kon bedragen.

De pijl (confuses{}paroles) (verwarde◊woorden) verdient een wiel van γ=1, omdat het beeld van verwarring, zonder dat daarover onbegrip ontstaat, dat van de woorden met zich meesleept. De vloed heeft een waarde van ε=1 omdat we immers geen enkele leemte constateren. De standaard bereikt λ=1 dankzij een zeer nauw grammaticaal verband. De afwezigheid van een crisis levert een trein op van ξ=1, en dat mondt uit in een module van 1/γελξ=1. Maar als we zouden uitgaan van (paroles{}confondent) (woorden◊verwarren), zou de standaard λ’=2+(1(7/10))=2+1,7=3,7 bedragen, omdat 17 fronten de herinnering komen belemmeren, tussen «paroles» en «confondent» ("woorden" en "verwarren"): “…de vivants piliers Laissent parfois sortir de confuses paroles;/////(L')homme y passe (à) travers (des) forêts (de) symboles Qui l'observent avec (des) regards familiers. Comme (de) longs échos (qui) (de) loin se/////confondent…Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.” (…levende pilaren Soms verwarde woorden uit loslaten; De mens gaat er wouden van symbolen Door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan. Als lange echo’s die zich van ver vermengen…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.) Zeker, het is mogelijk tussen «confuses» (verwarde) en «confondent» (vermengen) een verharder op te zoeken, maar om nu te menen dat dat doeltreffend genoeg is om «paroles» (woorden) en «confondent» (vermengen) met elkaar te verbinden lijkt overmoedig te zijn.

De meander (sortir{}paroles) (loslaten◊woorden) billijkt, door de eenvoud van het weergegeven idee, een wiel van γ=1. De, reeds behandelde, aanvullende gom (confuses{}paroles) (verwarde◊woorden), levert de vloed ε=1 op, omdat er immers geen enkele leemte ontstaat. Een stevig grammaticaal verband zorgt voor een standaard van λ=1. De afwezigheid van een crisis maakt een trein van ξ=1 mogelijk, en dientengevolge ontstaat er een module van 1/γελξ=1. Bij “…de vivants piliers laissent parfois des paroles sortir…” (…levende pilaren soms woorden uit loslaten…) zouden we met een inversie van de holtes van doen hebben in (sortir{}paroles) (loslaten◊woorden), hoewel de relatie tussen de begrippen nauwer is.

Als we de gom (pilaren{}woorden) bekijken, blijkt het verleidelijk te zijn de schepper ervan te beschuldigen dat hij tegelijkertijd een serie begrippen heeft verschaft en het begrijpen ervan heeft bemoeilijkt. De betekenis “als door goddelijke wil gedreven” van de deur gebruikt voor (levende{}pilaren) is hier niet voldoende, want woorden beperken zich niet tot gedrevenheid en vereisen intelligentie. Aangezien de beoogde vastberadenheid dus te wankel is, stellen we een nieuwe crisis betreffende (pilaren{}woorden) vast. De deur “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” lost onmiddellijk de crisis op. Als deze eenmaal volgt op «pilaren», wordt dat “…levende pilaren, de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan, laten soms verwarde woorden los…” Deze deur, waarvan we zien dat hij strookt met de bult en in harmonie is met de andere reeds gebruikte deuren, maakt de infiltratie van “de indruk van de gedachte gevend” in elk van de holtes van de gom: «woorden» en «pilaren» mogelijk. Omdat we de auteur er niet langer van verdenken dat hij zijn denkbeeld heeft verborgen, is een wiel van γ=1 voortaan vereist. De scheiding van de holtes veroorzaakt geen enkele leemte, dankzij de logische connector, hetgeen resulteert in een vloed van ε=1. Dezelfde grammaticale kwaliteiten zorgen voor een standaard van λ=1. Bij een gom van een crisis, stelt men de trein vast volgens de bijbehorende stroming van de op de crisis lijkende botsing, in dit geval rb(pilaren–woorden). De rang ervan bedraagt t=1 omdat de tekst op heel bevestigende wijze het begrip woorden verbindt met dat van zuilen. De interne verwijdering bereikt een hoogte van s=1 dankzij het grammaticale verband dat de afstand tussen de termen wegneemt. De speling links in de formule uitgedrukt krijgt een waarde van m=1, omdat de stijlfiguur van de «pilaren» in een context waarin sprake is van de tempel, geen enkele oplossing betreffende de schokkende beduidenis van de door de dichter gebruikte zegswijze aanreikt. De speling die rechts wordt genoemd bereikt w=1 gezien het feit dat «woorden» het ons erg moeilijk maakt de gedachte te doorgronden. De stroming wordt bijgevolg 1/tsmw=1/(1)(1)(1)(1)=1, wat leidt tot een trein van ξ=1. Met dit gegeven van het laatste onderdeel van de module wordt nu de waarde daarvan 1/γελξ=1/(1)(1)(1)(1)=1/1=1.

Bij de pijl (homme{}y) (mens◊er), levert een meesleping het wiel γ=1 op, omdat de gedachte dat de mens zich ergens bevindt voor uiterst heldere begrippen immers geen belemmering kan vormen. De vloed ε=1 wordt gewaarborgd door het nauwe logische verband tussen de holtes. Diezelfde hechte relatie voorziet de standaard van de waarde λ=1. De trein ξ=1 staat volkomen vast, want het ligt voor de hand dat er geen enkele crisis kan ontstaan. Uit deze stand van zaken komt een module van 1/γελξ=1 voort. Maar “La Nature est un temple/////où (de) vivants piliers laissent parfois sortir (de) confuses paroles; (L')/////homme passe à travers des forêts…” (De Natuur is een tempel waar levende pilaren soms verwarde woorden uit loslaten; de mens gaat wouden van symbolen door…) zou slechts een standaard van λ=2+(1(8/10))=2,8 verlenen aan (homme{}temple) (mens◊tempel), omdat er dan immers 8 fronten tussen de holtes zouden liggen: «où», «vivants», «piliers», «laissent», «parfois», «sortir», «confuses», «paroles» (waar, levende, pilaren, loslaten, soms, uit, verwarde, woorden).

Betreffende (homme{}passe…travers) (mens◊gaat…door), bezit het wiel een waarde van γ=1 want «homme» (mens) sleept «passe…travers» (gaat…door) op licht begrijpelijke wijze met zich mee. De vloed bereikt ε=1 omdat «à», het weggelaten idee, niet de beduidenis van een front heeft, en zodoende dus geen enkele holte in de moer wordt vergeten. Het niveau van de standaard wordt λ=1 wegens de, ondanks de weglating voor de hand liggende, link die er in grammaticaal opzicht bestaat. Aangezien zich geen enkele crisis voordoet, kan nu de waarde van de trein worden vastgesteld op ξ=1. Daaruit vloeit voort dat de waarschijnlijkheid van de gom 1/γελξ=1 bedraagt. Zouden we echter de waarschijnlijkheid van (homme{}esprit) (mens◊geest) meten, dan zouden we, hoewel deze relatie van belang is, een vloed van ε’=2 moeten toekennen, want de ver uit elkaar liggende holtes worden door geen enkele connector verbonden. Daardoor zouden we in de module niet tot een waarde van 1 kunnen komen, wegens de verhouding 1/γ’ε’λ’ξ’=1/(γ’)(2)λ’ξ’ die ons toont dat het niveau nooit meer dan ½ kan worden. Bij dat minpunt zou zich dan nog een standaard met een hoge waarde voegen, door de afstand tussen de begrippen.

Het is niet moeilijk bij de pijl (travers{}forêts) (door◊wouden), het wiel γ=1 te verdedigen omdat we in het begrip «travers» (door) moeiteloos een meesleping van «forêts» (wouden) aantreffen. Om de vloed te bepalen, noteren we “…(L')homme y passe (à) travers (des) forêts (de) symboles…” (…De mens gaat er wouden van symbolen Door…) Aangezien we het voornaamste van de tekst begrijpen, maakt de serie «à», «des», «de» (van) geen deel uit van de fronten, en is geen enkele holte dus vergeten in (door{}wouden), waardoor ε=1 terecht is. De standaard λ=1 slaagt erin onze goedkeuring weg te dragen, dankzij het hechte grammaticale verband tussen de holtes. De waarde van de trein bedraagt ξ=1 doordat het volledig begrijpen van de bult door geen enkele crisis in gevaar wordt gebracht. Deze waarden, γ=ε=λ= ξ=1, resulteren in een module van 1/γελξ=1. Bij (à{}forêts) en (à travers{}forêts) zouden we daarentegen ε=2 verkrijgen, een waarde die een aannemelijkheid van 1/γελξ=1/γ(2)λξ met zich mee zou brengen, zodat hierdoor geen enkele moer een hoger profiel dan ½ zou kunnen bereiken.

De gom (wouden{}symbolen) geeft de indruk dat er, in figuurlijke zin, een dichte groep symbolen mee bedoeld wordt, dus een groot aantal veelzeggende voorwerpen die zich dicht bij elkaar bevinden. Hierin treffen we dus geen enkele onsamenhangendheid of ontoegankelijke passages van de inhoud aan, en daarom verdient het wiel γ=1. De vloed ontvangt een waarde van ε=1 omdat het begrip «van», hier weggelaten, niet de belangrijke beduidenis van een front zou kunnen hebben, wat leidt tot de constatering dat geen enkele holte is vergeten. De standaard wordt λ=1 doordat de relatie tussen de genoemde ideeën voor de hand ligt. Het bepalen van de trein vereist het bestuderen van de stroming van rb(wouden– symbolen), omdat de mededeling «wouden van symbolen» een botsing of crisis zou kunnen veroorzaken. De rang t=1 is juist wegens het nauwe grammaticale verband. Om dezelfde reden bedraagt de interne verwijdering s=1. De beeldspraak aangaande «…lange en dicht op elkaar staande voorwerpen…» tast de algemene voorstelling van «wouden van symbolen» een beetje aan, daarom verdient m=2 de voorkeur [841]. De tweede speling bereikt het niveau w=1, want deze staat dat soort redding brengende tweeslachtigheid niet toe. Alles bij elkaar ontstaat er een stroming van 1/tsmw=1/(1)(1)(2)(1)=½. Deze waarde van ½ van de tegenstrijdigheid in beduidenis heeft een trein van ξ=1 en een module van 1/γελξ=1/ (1)(1)(1)(1)=1/1=1 tot gevolg.

De mededeling (symbolen{}die hem::gadeslaan) veroorzaakt het risico van een crisis, omdat de mens immers de rijke symboliek waardoor hij omringd wordt zou moeten observeren, in plaats van andersom. Gelukkig maakt de vastberadenheid “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” het mogelijk dat het publiek de beduidenis van «symbolen» net genoeg kan verbreden om een infiltratie bestaande uit “de indruk gevend van de gedachte” zowel in de knoop «symbolen» als in die van «die hem…gadeslaan» tot stand te brengen. Zodoende kan de verdenking dat de schepper onherroepelijk het begrijpen van de bult zou hebben geschaad weggenomen worden, hetgeen een wiel van ү=1 mogelijk maakt. De holtes, die de volgorde van de tekst in acht nemen, brengen een vloed van ɛ=1 met zich mee. De standaard λ=1 blijkt een vereiste te zijn, omdat «symbolen» en «gadeslaan» om twee redenen door een onmiskenbare schakel worden verbonden. Ten eerste domineert de op het intuïtieve vlak liggende beduidenis «symbolen…die hem…gadeslaan» die van “wouden…die hem…gadeslaan” Vervolgens, als we ons voorstellen dat het de «wouden» zijn die «gadeslaan», zijn we verplicht te accepteren dat «symbolen» die bossen bevolken, en komt dus het eerste idee weer terug. Een gom waaruit vastberadenheid spreekt, moet in het bezit zijn van een botsing die ongeveer dezelfde beduidenis heeft, met een stroming van 1 of ½, om een zo goed mogelijke trein te verkrijgen. Bij rb(symbolen–gadeslaan), wordt de rang t=1, door diezelfde zojuist genoemde schakel. De interne verwijdering bereikt een niveau van s=1 wegens deze band die de, vanaf het begin al geringe, afstand tussen de begrippen uitvaagt. De speling van de term, links in de formule uitgedrukt, heeft een waarde van m=1 omdat de beduidenis ervan letterlijk bedoeld wordt. De speling van de term, door het rechter lid vermeld, bereikt niveau w=1 om dezelfde reden. De stroming bedraagt nu 1/tsmw=1/(1)(1)(1)(1)=1, en daardoor staat een trein van ξ=1 vast, zodat de gom waaruit vastberadenheid spreekt, een aannemelijkheid verdient van 1/γελξ=1.

Bij het bestuderen van het wiel (symboles{}avec::regards familiers) (symbolen◊met vertrouwde blikken), komen we tot de overtuiging dat de schrijver de betekenis expres heeft willen verbergen. Maar als eenmaal de vastberadenheid “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” aan de beduidenis van «symboles» (symbolen) is toegevoegd, vormt een infiltratie “de indruk van de gedachte gevend” al gauw de verbinding tussen de knopen «symbolen» en «met vertrouwde blikken». We hebben nu het gevoel dat we de bult begrijpen, wat direct de neiging wegneemt de schepper ervan te beschuldigen dat hij het begrijpen van zijn eigen tekst voorgoed onmogelijk heeft gemaakt. Wanneer het vertrouwen in de samenhang van de betreffende passage volledig is hersteld, moet aan het wiel een waarde van ү=1 toegekend worden. De vloed ɛ=1 is aan twee feiten te danken. Enerzijds voorkomt (symboles{}Qui l'observent) (symbolen◊die hem::gadeslaan) de leemte in de moer, dankzij het gebruik van «Qui» (die), «l'» (hem), en «observent» (gadeslaan), drie holtes die hier anders vergeten schenen te zijn. Anderzijds maakt «des», dat eveneens ontbreekt, volstrekt geen deel van de fronten uit. Wat nu tenslotte de standaard betreft, ieder ziet al snel dat hij de waarde λ=1 ontvangt wegens de intense continuïteit tussen de knopen. De trein van een gom waaruit vastberadenheid spreekt wordt aan de hand van de op hem lijkende botsing vastgesteld. Hier heeft rb(symbolen–blikken) de waarde t=1 indien de blikken aan de symbolen toegeschreven worden. Als we veronderstellen dat het ook de wouden zijn die kijken, blijft de eerste indruk bestaan, omdat de wouden uit symbolen zijn samengesteld. Aangezien de zegswijze «qui l'observent avec» (die hem met…gadeslaan) de zojuist bestudeerde relatie die een toekenning inhoudt niet hindert, bedraagt de interne verwijdering s=1. De speling, links in de formule uitgedrukt, krijgt de waarde m=1 want «symboles» biedt geen enkele oplossing voor de tegenstrijdigheid. De speling rechts genoemd bereikt w=1, omdat het idee van de «blikken» het idee van een vreemde situatie verspreidt. Hieruit volgt dat de stroming 1/tsmw=1/(1)(1)(1)(1)=1 bedraagt. We beschikken dus, betreffende de gom waaruit vastberadenheid spreekt, over de trein ξ=1, met alles bij elkaar een module van 1/үɛλξ=1.

Bij de overgang van het ene kwatrijn naar het andere ontbreekt een link betreffende de inhoud, wat de samenhang van het gedicht in gevaar kan brengen. Het wiel γ=1 van (regards familiers{}Comme::longs échos) (vertrouwde blikken◊Als lange echo’s) staat vast omdat zich geen enkele crisis voordoet, dankzij het feit dat de betekenis door «Comme» (Als) wordt afgezwakt. Er bevindt zich een heel dunne schakel tussen de beduidenis van beide ideeën, omdat elke vertrouwdheid immers mensen uit je naaste omgeving, familieleden of heel goede vrienden, met elkaar verbindt, en op die manier laat zien dat ze op elkaar lijken. Aangezien de holtes in dezelfde volgorde als de tekst staan, zonder leemtes, kennen ze de vloed een waarde van ε=1 toe. De punt aan het eind van de eerste strofe neemt de hoop weg dat het hier om een gemakkelijk te begrijpen coherente inhoud gaat, wat leidt tot een standaard van het genre λ=(2+ (1(n/10))). Gelukkig verkrijgen we door het gebrek aan een front tussen de holtes maar λ=(2+(1(0/10)))=2. De afwezigheid van een crisis brengt de trein ξ=1 met zich mee, waardoor de module een waarde van 1/γελξ=1/(1)(1)(2)(1)=½ krijgt.

Laten we nu (Comme¹…comme¹…comme²…comme³…comme’¹…comme’²…Comme²{}échos) (Als…als¹…als²…zo¹ […als]…Zo […als]…zo² […als]…Zoals◊echo’s) bekijken. De beduidenis «échos» (echo’s) laat de aanhoudendheid van de woorden «comme» (als, zo…als) en «Comme» (Als, als, zo…als, Zo…als, Zoals) zien, dus als we het over weerspiegeling hebben heeft dat niets onlogisch, hetgeen het wiel een waarde van y=1 verstrekt. De vloed ɛ=1 is om drie redenen juist. Ten eerste is het woord «Comme» (Als) in de vijfde regel verbonden met «échos» (echo’s): «Comme de longs échos qui de loin se confondent…» (Als lange echo’s die zich van ver vermengen…) Vervolgens bevat de ribstof verschillende elementen die van binnen verstevigd zijn door de verharder die uit dezelfde klank bestaat. Tenslotte vertoont de gom een ribstof van dezelfde inhoud als die we in de formatie met een landgoed van 1 hebben aangetroffen: (Comme¹…comme¹…comme²…comme³…comme’¹…comme’²…Comme²/-¦¦¦¦-/ onderstreping) (Als…als¹…als²…zo¹ […als]…Zo […als]…zo² […als]…Zoals/-/-/onderstreping). De standaard heeft, wegens dezelfde voorgaande argumenten, een waarde van λ=1. De afwezigheid van een crisis levert de trein ξ=1 op. Alles bij elkaar bereikt de module die hier ontstaat een niveau van 1/ (γελξ)=1.

Met de gom (échos{}loin) (echo’s◊ver) vinden we ons in tegenwoordigheid van een pijl, want de woorden «qui» (die) en «de» (van) zijn absoluut geen fronten. Het wiel γ=1 wordt dankzij een voor de hand liggende meesleping verkregen. De vloed ɛ=1 is te danken aan het feit dat geen enkele holte is weggelaten. De standaard λ=1 staat nauwelijks ter discussie, omdat het begrip «loin» (ver) in grammaticaal opzicht ook «échos» (echo’s) betreft. Een trein van ξ=1 lijkt logisch, omdat er zich immers geen enkele crisis dreigt voor te doen. Alles bij elkaar wordt de module 1/γελξ=1 zonder moeite verkregen. Zouden we echter (échos{}zonder geluidsweerkaatsing) nemen, dan zou er een crisis ontstaan, die door gebrek aan een deur γ=ξ=2, dat wil zeggen 1/(2)(2)=¼ zou opleveren als hoogste waarde om de aannemelijkheid ervan aan te geven.

Het wiel γ=1 van de gom (échos{}se confondent) (echo’s◊zich::vermengen) wordt door een meesleping gegarandeerd, omdat het gebruikelijke luisteren naar het fenomeen echo het begrijpen van dit idee immers garandeert. De vloed ɛ=1 staat vast, want er doet zich geen enkele leemte voor, wat te danken is aan de relatie (echo’s{}ver) die we zojuist hebben bestudeerd, en aan het feit dat de woorden «qui» (die) en «de» (van) geen fronten zijn. De hechte grammaticale band verschaft ons een standaard van λ=1. Aangezien we hier onmogelijk van een crisis kunnen spreken, blijft een trein van ξ=1 de enige juiste waarde voor het laatste lint, wat leidt tot de module 1/γελξ=1. Maar (echo’s{}zonder geluid) zou een tegenstrijdigheid hebben veroorzaakt, en dus het risico van een crisis, eventueel zonder over een deur te beschikken, twee zaken die bij elkaar in een maximale waarde van 1/γελξ=1/(2)ελ(2) ofwel ¼ zouden hebben geresulteerd.

Het wiel y=1 van (Comme…longs échos…loin se confondent{}parfums…couleurs…sons) (Als lange echo’s…zich…ver vermengen◊geuren, kleuren…geluiden) wordt in geen enkel opzicht door een bepaald gevaar bedreigd, omdat de auteur immers opzettelijk het eind van de tweede strofe door het begin ervan laat meeslepen, en de vreemde beduidenis door «Comme» (Als) wordt afgezwakt. Daardoor heeft het publiek noch het idee dat de schepper hem expres in de war wil brengen, noch dat de inhoud een storing bevat. De vloed ɛ=1 is te danken aan de connector, die het mogelijk maakt een sprong in de tekst te maken. Wat de standaard λ=1 betreft, die hoeft niet betwist te worden dankzij dezelfde taak in grammaticaal opzicht, die de afstand tussen de knopen volkomen wegneemt. De trein verdient niveau ξ=1, omdat we hier voor geen enkele crisis bang hoeven te zijn. We verkrijgen dus moeiteloos een module van 1/γελξ=1. Bij (longs échos…loin se confondent{}chantent…transports…esprit…sens) (lange echo’s… zich…ver vermengen◊vervoeringen bezingen…geest…zintuigen), zouden we met een sprong van 47 fronten tussen de holtes die het verst uit elkaar liggen van doen hebben: «longs» (lange) en «sens» (zintuigen). Een standaard van λ=2+(1(47/10))=2+4,7=6,7 zou daar het gevolg van zijn, wegens de 47 fronten die worden geteld in “Comme de longs/////échos (qui) (de) loin se confondent, Dans (une) ténébreuse (et) profonde unité, Vaste comme (la) nuit et (comme) (la) clarté, (Les) parfums, (les) couleurs (et) (les) sons se répondent. (Il) est (des) parfums frais comme (des) chairs (d')enfants, Doux comme (les) hautbois, verts comme (les) prairies, -(Et) (d')autres, corrompus, riches (et) triomphants, Ayant (l')expansion (des) choses infinies, Comme (l')ambre, (le) musc, (le) benjoin (et) (l') encens, Qui chantent (les) transports (de) (l')esprit (et) (des)/////sens.” (Als lange echo’s die zich van ver vermengen, In een duistere en diepe eenheid, Weids als de nacht en als de dag, Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar. Er zijn geuren, zo fris als een kinderhuid, Zo zacht als hobo’s, zo groen als weiden, -En andere, bedorven, rijk en zegevierend, De uitbreiding van oneindige dingen bezittend, Zoals amber, muskus, benzoë en wierook, Die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen.)

Omdat in de bult tussen de twee holtes van de pijl (diepe{}eenheid) de meesleping geen enkele twijfel lijdt, mogen we al gauw stellen dat het wiel y=1 bedraagt. Het idee van diepte mondt uit in dat van eenheid. Inderdaad is diepte tegengesteld aan oppervlakkigheid en vereist eenheid dikwijls een systeem, dus het omgekeerde van enkele losse verschijnselen. Wat de vloed betreft, deze is ɛ=1, want er is sprake van een grammaticale band. Hierdoor is ook de waarde van de standaard λ=1. Er dreigt geen enkele crisis, we moeten de trein daarom een waarde van ξ=1 toekennen, wat onmiddellijk resulteert in de module 1/γελξ=1. Maar (diep{}oppervlak), om een paradox te gebruiken, zou ons uitdagen er een minimale oplossing voor te vinden die strookt met de rest van de bult.

Aangezien een meesleping vanuit Baudelaire’s oogpunt bezien voor de hand ligt, ontvangt het wiel van (duistere{}eenheid) een waarde van y=1. De schepper vindt dat de eenheid van de echo duister is, want hij is van mening dat zich daarin een onbekende kracht bevindt, omdat verschillende verschijnselen uiteindelijk tot één worden. Onmiddellijk voorafgaan door de pijl (diepe{}eenheid), kan de hier behandelde meander geen leemte in de moer veroorzaken, waardoor de vloed ɛ=1 terecht is. Een standaard van λ=1 staat vast dankzij het onmiskenbare grammaticale verband. De vaagheid en duisternis van het geheel, die een crisis verhinderen, leveren de trein ξ=1 op, zodat de volledige module 1/γελξ=1 bedraagt.

De pijl (duistere{}diepe) verkrijgt een wiel van γ=1 omdat beide ideeën immers in het bezit van de infiltratie “laat niet gemakkelijk de inhoud raden” zijn. De vloed ɛ=1 dankt zijn bestaan aan het verband tussen de holtes. De enige waarde die aan de trein toegekend kan worden is ξ=1, omdat we zelfs met de beste wil ter wereld geen crisis in de gom zouden kunnen vinden. Alles bij elkaar leiden deze constateringen tot 1/γελξ=1 wat de module betreft. Bij (duistere{}uitbreiding) zou het aantal holtes dat in deze relatie is weggelaten het onmogelijk maken de moer waarin deze gom zich zou bevinden au sérieux te nemen, wat tot gevolg zou hebben dat er voldoende reden voor een rampzalige vloed en standaard zou zijn.

We stellen voor (Dans{}unité) en (unité{}Vaste) [(in◊eenheid) en (eenheid◊weids)] te behandelen. Betreffende (Dans{}unité) accepteren we het wiel γ=1 omdat we de meesleping zonder moeite inzien. Blijkbaar ondervindt de vloed schade van de niet vermelde holtes, maar de zoëven bestudeerde gom (duistere{}diepe) plus het voordeel van de connector, het grammaticale verband, maken ε=1 mogelijk. Diezelfde relatie in grammaticaal opzicht maakt dat de standaard een waarde krijgt van λ=1. Het gevaar dat zich een crisis voordoet is nihil, een trein van ξ=1 spreekt dus vanzelf, wat de module 1/γελξ=1/(1)(1) (1)(1)=1/1=1 tot gevolg heeft. De tweede gom, (eenheid{}weids), verschaft ons een wiel van γ=1 dankzij een voor de hand liggende meesleping, want eenheid, die zeer verschillende dingen samenvoegt, heeft de benodigde ruimte nodig om van de een naar de ander te kunnen gaan [858]. De vloed bedraagt ε=1 aangezien er geen enkele leemte ontstaat. De standaard bereikt een niveau van λ=1 omdat geen enkel obstakel een verwijdering tussen de ideeën veroorzaakt. Wat de trein betreft, deze bestaat door de afwezigheid van een crisis uit ξ=1, hetgeen de module 1/γελξ=1/(1)(1)(1)(1)=1/1=1 tot gevolg heeft. Maar de standaard λ=2+(1(30/10))=2+3=5, betreffende (Dans{}expansion) (in◊uitbreiding) waarschuwt de interpreet voor zijn overmoed er een uitleg van de tekst in te zien. De haakjes vergemakkelijken het tellen van de 30 fronten: “Comme de longs échos qui de loin se confondent, Dans/////(une) ténébreuse (et) profonde unité, Vaste comme (la) nuit et (comme) (la) clarté, (Les) parfums, (les) couleurs (et) (les) sons se répondent. (Il) est (des) parfums frais comme (des) chairs (d')enfants, Doux comme (les) hautbois, verts comme (les) prairies, -(Et) (d')autres, corrompus, riches (et) triomphants, Ayant (l')/////expansion des choses infinies…” (Als lange echo’s die zich van ver vermengen, In een duistere en diepe eenheid, Weids als de nacht en als de dag, Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar. Er zijn geuren, zo fris als een kinderhuid, Zo zacht als hobo’s, zo groen als weiden, -En andere, bedorven, rijk en zegevierend, De uitbreiding van oneindige dingen bezittend…)

Aangaande (weids{}als) verkrijgen we een wiel van γ=1 wegens het feit dat het tweede idee door het eerste meegesleept wordt. Zodra het beeld van het “weidse” verschijnt, komen ons talrijke mogelijkheden ingeleid door het begrip «als» in gedachten. Zo mondt het eerste denkbeeld dus uit in het volgende. Slechts een vloed van ε=1 is juist, omdat geen enkele leemte ontstaat. De trein ξ=1 moet wel geaccepteerd worden, want we hoeven hier voor geen enkele crisis bang te zijn, en dat heeft de module 1/γελξ=1 tot resultaat.

We stellen voor om (Weids{}als…nacht en…dag) plus (nacht{}dag) te bestuderen. In de eerste gom, (Weids{}als…nacht en…dag), is het wiel γ=1 waard omdat de meesleping door het volgende idee plaatsvindt: de nacht en een verblindend daglicht beletten het waarnemen van obstakels, en daardoor lijkt de ruimte die onze blik in ogenschouw neemt onmetelijk. Hij wordt als het ware op subjectieve wijze bevrijd van de afpalingen waardoor hij bij normaal licht werd beperkt. De vloed ε=1 wordt weerlegd door (Weids{}als), reeds behandeld, die een leemte voorkomt. Dankzij de syntaxis bedraagt de standaard λ=1. Het woordje «als», waardoor de crisis vermeden wordt, verschaft de trein ξ=1, wat samen met de rest van de linten tot de module 1/γελξ=1 leidt. Het wiel van de gom (nacht{}dag) levert, door de tegenstrijdigheid, moeilijkheden op, maar er ontstaat geen crisis, dankzij het woordje «als» dat het conflict betreffende de inhoud doet afnemen en de infiltratie “momenten van de dag” mogelijk maakt, hetgeen resulteert in een waarde van γ=1. De vloed ε=1 is te danken aan die herhaling «…als…als…» die een onderlinge band smeedt. Zo ook de standaard λ=1. De trein ξ=1 hangt in grote mate af van de stroom 1/tsmw die door de tegenstelling rb(nacht–dag) bereikt wordt, omdat we daar, gezien het feit dat er geen crisis ontstaat, een waarschijnlijkheid met een andere waarde dan 1/tsmw=1 of 1/tsmw=½ zouden moeten hebben. De rang t=2 is gebaseerd op de vaagheid van de mededeling, waardoor we niet weten of we «nacht» en «dag» met elkaar verbinden of het contrast ertussen benadrukken moeten. Een interne verwijdering van s=1 wordt door de doeltreffendheid van de grammaticale band veilig gesteld. Wegens de aarzeling om de relatie tussen «nacht» en «dag» als een overeenkomst of een onderscheid te zien, zijn de waarden m=w=2 onvermijdelijk. De stroming 1/tsmw=1/(2)(1)(2)(2)=⅛ van rb(nacht–dag) laat dus de mogelijkheid zien die we hebben om het bestaan van iedere crisis betreffende (nacht{}dag) te ontkennen. Dat heeft tot gevolg dat de trein het niveau ξ=1 en de module dat van 1/γελξ=1 bereikt.

Laten we nu (geuren¹{}kleuren) en (kleuren{}geluiden) onderzoeken. De knopen van de eerste gom, (geuren¹{}kleuren), bezitten een infiltratie “op het gevoelige vlak liggende voorwerpen”, wat het wiel γ=1 oplevert. Een vloed van ε=1 volgt al snel, omdat er geen enkele leemte ontstaat. Het grammaticale verband tussen de holtes leidt tot de standaard λ=1. Een trein van ξ=1 is juist omdat de vermelding van de samengevoegde beelden op zich geen crisis veroorzaakt. Diezelfde gegevens resulteren in een module van 1/γελξ=1. Precies dezelfde opmerkingen gelden ook voor de relatie (kleuren{}geluiden).

Het wiel van (parfums¹…couleurs…sons{}se répondent) (geuren, kleuren…geluiden◊Antwoorden… elkaar) plaatst de interpreet voor een crisis, omdat hij denkt dat Baudelaire zijn bedoelingen heeft willen verbergen. Toch staat γ=1 vast, omdat de vastberadenheid “de indruk van de gedachte gevend als door goddelijke wil ontstaan” die relatie opheldert. Van nu af aan bestaat er dankzij de infiltratie “de indruk gevend van de gedachte” meer verbondenheid tussen de knopen van de gom: “parfums…couleurs…sons” (geuren, kleuren…geluiden) en «se répondent» (Antwoorden…elkaar). Daardoor valt de verdenking dat de schepper voorgoed het begrijpen van zijn eigen tekst zou hebben bemoeilijkt weg. De vloed ɛ=1 blijkt juist te zijn, want er ontstaat geen enkele leemte in de bult. Aan de standaard wordt een niveau van λ=1 toegekend, wegens de samenhang in de versregel, die ons de verzekering geeft dat de afstanden tussen de holtes nu geen rol meer spelen. De trein met een waarde van 1, bij een gom met een vastberadenheid, vereist een botsing die een soortgelijke beduidenis heeft, met een stroming van 1 of ½. Hier is dat rb(parfums–répondent) (geuren-Antwoorden). De rang bereikt een hoogte van t=1 omdat in de achtste regel een ferme toon heerst. De interne verwijdering bedraagt s=1 omdat de afstand tussen het begin en het eind van deze regel minder groot lijkt wegens een hecht grammaticaal verband: «…Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.» (…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.) De speling van de term, links in de formule uitgedrukt, verdient een waarde van m=1, want de letterlijke zin ervan overheerst. De speling van de term, links in de formule uitgedukt, verdient een waarde van m=1, want de letterlijke zin ervan overheerst. Of de geuren elkaar nu beantwoorden of dat ze de kleuren en de geluiden antwoord geven, in beide gevallen wekken ze argwaan op. De term rechts, «répondent» (Antwoorden), leidt niet tot dezelfde conclusie, omdat voor deze, doordat hij als mogelijke beduidenis “in evenwicht brengen”, immers een speling van w=2 terecht is. Alles bij elkaar komt hier een stroming van 1/tsmw=1/(1) (1)(1)(2)=½ uit voort, en deze grootte, die de trein ξ=1 bij de gom (parfums¹…couleurs…sons{}se répondent) (geuren, kleuren…geluiden◊Antwoorden…elkaar) mogelijk maakt, resulteert in de module 1/γελξ=1. Het zou ons echter niet lukken een stroming met een waarde van ½ te verkrijgen met rb(geluiden–Antwoorden). Nu doet «geluiden» denken aan “stemmen”, en dit laatste begrip aan “antwoord”, zodat we de tegenstrijdigheid vermeden zouden hebben. Bij rb(kleuren–Antwoorden), zouden we ons in een middenpositie hebben bevonden. Maar de twee, «kleuren» en «geluiden», bij elkaar geraken, verpletterd door de invloed van «geuren», in moeilijkheden.

De gom (geuren¹{}geuren²) maakt het mogelijk het tweede kwatrijn met de terzets te verbinden, wat het afbreken door middel van een letterteken voorkomt, waardoor de samenhang in de bult zichtbaar is. We verkrijgen een wiel van γ=1 omdat het immers onvoorstelbaar zou zijn dat de twee holtes geen enkele infiltratie zouden bezitten. De vloed ɛ=1 lijkt verzekerd te zijn door de verharder die bestaat uit de identiteit van het woord waarmee de beide holtes aangeduid worden. Anderzijds heeft de standaard ook voordeel van dezelfde connector, doordat deze de afstand tussen de ideeën in de bult wegneemt, wat leidt tot de waarde λ=1. De trein krijgt, dankzij de onmogelijkheid van welke crisis dan ook, een waarde van ξ=1. Daarmee lijkt een module van 1/γελξ=1 vast te staan.

Het wiel van (zijn{}geuren²) ontvangt een waarde van γ=1 omdat het begrip “bestaan” nagenoeg elk idee kan inleiden. Het enige dat twijfels op zou roepen zou het denkbeeld “niets” zijn, maar op geuren, hoewel deze uit heel fijne deeltjes bestaan, kan deze abstracte benaming niet van toepassing zijn. De vloed is ɛ=1 doordat er een zeer nauw contact zonder een enkele leemte tussen de holtes bestaat. Ditzelfde argument geldt ook voor de standaard λ=1 in verband met de hechte samenhang. Gezien de afwezigheid van een crisis, staat een trein van ξ=1 volkomen vast, hetgeen afdoende voor ons is om aan de module een waarde van 1/γελξ=1 toe te kennen.

Wat de gom (geuren²{}fris) betreft, heeft het wiel recht op een waarde van y=1 omdat het voor de hand ligt dat de eerste holte de tweede met zich meesleept. Een vloed van ɛ=1 lijkt onvermijdelijk, omdat geen enkele holte immers wordt weggelaten. Doordat het grammaticale verband geen enkele twijfel lijdt, wordt de standaard een waarde van λ=1 toegekend. Aangezien er zich absoluut geen crisis voordoet, spreekt de trein ξ=1 vanzelf, en daar komt de module 1/γελξ=1 uit voort. Bij (tempel{}fris) zou de afstand tussen de ideeën een nadelige invloed op de beschrijving hebben gehad, ondanks de indruk dat de vergelijking heel interessant zou zijn geweest om het begin van de eerste terzine uit te leggen.

We zullen nu (comme{}chairs::enfants) (als◊een kinderhuid) en (parfums²{}comme::chairs::enfants) (geuren²◊als een kinderhuid) bestuderen. Betreffende de eerste link, (comme{}chairs::enfants) (als◊een kinderhuid), heeft het wiel een waarde van γ=1 omdat de eerste holte de andere met zich meebrengt. Men kan na «comme» (als) voorbeelden citeren, en het begrip «chairs d'enfants» (kinderhuidjes) is er één van. De vloed ɛ=1 blijkt ook gegarandeerd, wegens het feit dat «des» (van) en «d'» (van) absoluut niet bestaan uit fronten, die als enige in de telegramstijl zijn toegelaten en die de meeteenheid voor de afstand tussen de holtes vormen. Aangaande de minimumwaarde van de standaard, λ=1, deze wordt veilig gesteld door de grammaticale eenheid van de mededeling, die elke afstand tussen de ideeën wegvaagt. De trein ξ=1 heeft het alleenrecht, omdat men immers voor geen enkele crisis hoeft te vrezen, wat uiteindelijk de module 1/γελξ=1 tot gevolg heeft. Bij de andere gom, (parfums²{}comme::chairs::enfants) (geuren◊als een kinderhuid), wordt γ=1 als wiel verkregen, omdat de voorzichtigheid van de vergelijking, ingeleid door «comme» (als), het idee vrij aannemelijk maakt als het om poëzie uit het tijdperk van de Romantiek gaat. De vloed ɛ=1 staat volkomen vast, dankzij het logische verband waardoor «frais» (fris) probleemloos overgeslagen kan worden. Een standaard van λ=1 past goed bij dit alles, dankzij het grammaticale verband. De afwezigheid van een crisis levert de trein ξ=1 op, zodat de situatie opnieuw leidt tot een module van 1/γελξ=1.

De gom (fris{}een kinderhuid) brengt ons onmiddellijk in moeilijkheden, want we moeten in staat zijn er een minimale beduidenis van te geven, dus zonder te preciseren dat het een toespeling op de aanraking van de huid is, of integendeel dat er eigenlijk de kleur mee bedoeld wordt. Aan de ene kant rent een kind vaak graag buiten in de frisse ochtendlucht, zodra we het een beetje vrijheid geven, zodat zijn gezicht een frisrode kleur vertoont. Aan de andere, is het moeilijk het aspect van nieuwheid waaraan de gladde huid doet denken in een schildering weer te geven. Deze dubbele betekenis heeft in ieder geval tot gevolg dat de tweede knoop door de eerste meegesleept wordt, en daar komt weer een wiel van y=1 uit voort. Aangezien de reeds bestudeerde gom (als{}een kinderhuid) het onmogelijk maakt van een leemte te spreken, blijkt een vloed van ɛ=1 de enige oplossing te zijn. Het woordje «als» dat de knopen in kwestie met elkaar verbindt, levert de standaard λ=1 op. De waarde van de trein, ξ=1, staat vast omdat de parallel een simpele confrontatie inhoudt, waardoor er geen enkele crisis ontstaat. Deze gegevens leiden ertoe dat de module niet minder wordt dan 1/γελξ=1. Als we echter (fris{}hobo’s) zouden nemen, zouden we, de juistheid van de mededeling ten spijt, te ver van de bult afwijken, en zou de waarschijnlijkheid van de moer enorm afnemen, door de grote kracht van de linten (ɛ) en (λ).

Het wiel van de pijl (geuren²{}zacht) bestaat uit γ=1 door een meesleping die omdat hij een gangbaar denkbeeld inhoudt volkomen voor de hand ligt. De vloed ε=1 lijkt juist te zijn, want er ontstaat geen enkele leemte, dankzij de logische grammaticale connector van het bijvoeglijk naamwoord. Een standaard van λ=1 is om dezelfde reden onvermijdelijk. Aangezien er geen enkele crisis dreigt, blijkt de trein ξ=1 vast te staan, wat resulteert in de module 1/γελξ=1. We moeten niet aanvoeren dat de titel «Samenspel» de crisis van de achtste regel die «antwoorden» bevat met zich meebrengt, en vervolgens de serie talrijke verbindingen van aanverwante beduidenissen. Als we namelijk zo zouden redeneren, zou een roman van een duizendtal pagina’s, zodra de titel paradoxaal zou zijn, ook helemaal als paradoxaal beschouwd moeten worden. Teneinde het onderzoek in etappes te verdelen, om niet in dat soort illusies te vervallen, moesten we heel vaak een scheiding tussen verschillende gedeeltes aanbrengen.-//M///-De moeilijkheid bij het accepteren van de terminologie van een essay ligt in het veelvuldig voorkomende wantrouwen betreffende bepaalde codes, of in de abstractie. Het blijkt zo belangrijk te zijn dit vooroordeel te bestrijden, dat we af en toe, met het doel de algemene opinie voorzichtig in juiste oordelen om te buigen, de algemene behandeling van feiten bij kennis te veel belang toekennen. We begrijpen hoe we daartoe komen, maar we zien eveneens dat we, door er te veel nadruk op te leggen, het risico lopen dat we onze vindingrijkheid niet langer aanmoedigen om te proberen één manier voor de behandeling van talloze verschillende feiten te vinden.

Bij (geuren²{}als hobo’s) staat de meesleping in grammaticaal opzicht vast en rechtvaardigt een wiel van γ=1. De vloed ε=1 is terecht, dankzij de connector. De standaard λ=1 is eveneens gebaseerd op de weggevallen afstand. Omdat de confrontatie voorkomt dat er een crisis ontstaat, ontvangt de trein een waarde van ξ=1, en daardoor is hier een module van 1/γελξ=1 de enige mogelijkheid.

Met (geuren²{}zo groen als weiden) stuiten we op een nieuw interpretatieprobleem. De beduidenis is “geuren met een groene kleur, zoals van weiden” of “geuren waarvan de zure lucht even intens is als de groene kleur van weiden in het voorjaar voor de ogen”. Enerzijds, omdat de moer niet meer dan een minimale beduidenis mag geven, blijkt het onmogelijk er die twee beelden in samen te brengen, anderzijds doet geen van beide de ander volkomen teniet. De eerste interpretatie laat moeiteloos zien dat er van een meesleping sprake is. De tweede doet hetzelfde met behulp van het woordje «als». Hoe het ook zij, het wiel bereikt daardoor een waarde van γ=1. Gezien het feit dat het grammaticale verband in «Er zijn geuren…zo groen als weiden…» niet overtuigender kan zijn, krijgt de vloed een waarde van ε=1. De standaard trekt voordeel van dezelfde logische connector, wat resulteert in de gelijkwaardige hoeveelheid van λ=1. Aangezien de dreiging van een crisis verdwijnt in tegenwoordigheid van dit voegwoord van confrontatie, is een trein van ξ=1 volkomen billijk. Een module van 1/γελξ=1 blijkt daarom het aanneemlijkst te zijn. Als we enkel « weidegroene geuren » nemen, hoeven we minder te redeneren, maar legt de achtste regel minder gewicht in de schaal, omdat de combinatie « geuren, kleuren, geluiden » ten opzichte van « geuren die dezelfde kleur als weiden hebben » niet veel zin heeft.

Het wiel van (groen{}weiden) is γ=1 wegens de meesleping die we al breedvoerig behandeld hebben. Door de reeds bestudeerde gom (geuren{}zo groen als weiden) zijn we er zeker van dat er nu geen leemte kan ontstaan, hetgeen een vloed van ε=1 rechtvaardigt. Het onmiskenbare logische verband staat garant voor een standaard van λ=1. Aangezien de afwezigheid van een crisis een trein van ξ=1 oplevert, moeten we de module een waarde van 1/γελξ=1 toekennen. Indien we echter (hobo’s{}groen) hadden verondersteld, zouden we een crisis hebben moeten voorkomen of een trein en wiel van 2 moeten accepteren, wat ertoe zou hebben geleid dat het profiel nooit boven het niveau van ¼ uit had kunnen komen.

Aangaande de gom (geuren²{}andere) bereikt het wiel een hoogte van γ=1 omdat de meesleping geen twijfel lijdt, gezien de vele soorten fijne geuren die er bestaan: zoals jasmijn en dennenhars. De vloed bedraagt ε=1 omdat het bij een logische connector immers niet erg is als er verschillende holtes overgeslagen worden. Om dezelfde reden compenseert dit grammaticale verband het afnemen van het geheugen door de afstand tussen de holtes, wat een standaard van λ=1 tot gevolg heeft: «Er zijn geuren, zo fris…En andere…» De trein ξ=1 is eveneens het resultaat van deze situatie waarin zich geen crisis kan voordoen, zodat de module moeiteloos een waarde van 1/γελξ=1 bereikt.

We stellen voor nu (geuren²{}bedorven), (geuren²{}rijk) en (geuren²{}zegevierend) te bestuderen. Het lijkt moeilijk het wiel van (geuren²{}bedorven) te bepalen, omdat het begrip chemisch bederf niet erg in de context past. Gelukkig vatten we het op als “geuren door bedorven mensen gebruikt”, dus ontstaat er voorlopig geen crisis, en wordt de gom begrepen, wat ons een wiel van γ=1 oplevert. De vloed bereikt een niveau van ε=1 omdat het bij een logische connector immers mogelijk is verschillende holtes over te slaan om de inhoud van de tekst te volgen: «Er zijn geuren, zo fris…En andere, bedorven, rijk en zegevierend…» Dat blijkt ook voor de standaard te gelden, waardoor een waarde van λ=1 billijk is. Gezien het feit dat de trein niet meer dan ξ=1 kan bedragen als er geen sprake van een crisis of vastberadenheid is, ontstaat een module met een waarde van 1/γελξ=1. Zeker, aangezien we een botsing met een stroming van 1 hebben, rb(bedorven–wierook), en wierook een geur is, vermoeden we dat het voor het vervolg van de moer moeilijk wordt. Niettemin is het beter, omdat we ervoor hebben gekozen geen crisis te signaleren wanneer het mogelijk blijkt de problematische zone te bepalen, te wachten tot de netelige passage voorbij is alvorens er melding van te maken. De aannemelijkheid van (geuren²{}rijk) en (geuren²{}zegevierend) is eveneens 1/γελξ=1, want het zou vreemd zijn deze gommen met dezelfde context als die waarin bij de vorige gom (geuren²{}bedorven) een crisis vermeden kon worden, er wel met één op te laden.

Het wiel van (andere{}uitbreiding…oneindige dingen bezittend) blijkt γ=1 waard te zijn omdat de meesleping voor de hand ligt, want bij «andere» denken we onmiddellijk aan wat daarna komt. In de reeds behandelde gommen (geuren²{}bedorven), (geuren²{}rijk) en (geuren²{}zegevierend), is elke holte die met (andere{}uitbreiding…oneindige dingen bezittend) is overgeslagen aanwezig: “…(En) andere, bedorven, rijk (en) zegevierend, (De) uitbreiding (van) oneindige dingen bezittend…) Dientengevolge bedraagt de vloed ε=1. Door het grammaticale verband staat de standaard λ=1 volkomen vast. Aangezien we de knoop aan de rechterkant kunnen opvatten als een stijlfiguur die een overdrijving met de beduidenis “samengesteld uit oneindige deeltjes” inhoudt, heeft het geen zin melding van een crisis te maken, zodat de trein ξ=1 waard is. De uiteindelijke waarde van de linten wordt nu (γ)(ε)(λ)(ξ)=(1)(1)(1)(1)=1 en daardoor bereikt de module een hoogte van 1/γελξ=1/(1)(1)(1)(1)=1/1=1. We zouden hetzelfde resultaat kunnen behalen met (geuren²…andere{}uitbreiding…oneindige dingen bezittend), omdat met «andere» immers “andere geuren²” wordt bedoelt, dankzij de aanwezigheid van een logische connector.

We zullen nu de gommen (oneindige dingen{}Zoals amber), (oneindige dingen{}Zoals…muskus), (oneindige dingen{}Zoals…benzoë) en (oneindige dingen{}Zoals…wierook) behandelen. Eerstgenoemde gom heeft een wiel van γ=1 omdat de meesleping begrijpelijk is, want «oneindige» zou een literaire overdrijving van “uit oneindige deeltjes bestaand” kunnen zijn. De waarde van de vloed ε=1 is eveneens te danken aan de ononderbroken reeks holtes: “…(De) uitbreiding (van) oneindige dingen bezittend, Zoals amber…” Hierdoor krijgt ook de standaard een waarde van λ=1. De trein tenslotte bedraagt ξ=1 omdat het gevaar van een crisis immers wordt weggenomen door deze, zojuist geciteerde, hoogstwaarschijnlijke stijlfiguur. De behandelde linten γ=ε=λ=ξ=1 resulteren in de module 1/γελξ=1. Dit resultaat kan gemakkelijk tot de drie andere gommen worden uitgebreid: (oneindige dingen{}Zoals…muskus), (oneindige dingen{} Zoals…benzoë) en (oneindige dingen{}Zoals…wierook).

We stellen nu voor de gommen (triomphants{}tri-omphants) en (expansion{}expansi-on) [(zegevierend◊zegevie-rend) en (uitbreiding◊uitbrei-ding)] te bestuderen. De schepper roept, in wat wij presenteren als (triomphants{}tri-omphants), door middel van de “i” het beeld van vlijmende scherpheid op. Deze klank kan het zwaard dat in de huid dringt suggereren, het geluid van fluitende lucht als het een snelle beweging maakt, de pijnlijke schreeuw van het slachtoffer, of, integendeel, de vreugde van de winnaar. Hoe het ook zij, in onze verbeelding stellen we ons onmiddellijk iets voor dat in verband staat met de inhoud, hetgeen een weerspiegeling oplevert en dus een wiel van γ=1. We verkrijgen moeiteloos een vloed van ε=1 door de ribstof (F-triomphants…expansion/-¦¦¦¦-/S-tri-omphants…expansi-on) (F-zegevierend …uitbreiding/-/-/S-zegevie-rend…uitbrei-ding) met een landgoed van 1. Alleen al het feit dat de woorden dezelfde volgorde in het gedicht behouden, is voldoende voor de garantie van een standaard van λ=1, bij een perfecte samenhang tussen de denkbeelden. Er doet zich geen crisis voor, aangezien dat bij een ribstof niet mogelijk is. De waarde van de trein bedraagt nu ξ=1, en dat heeft de module 1/γελξ=1 tot gevolg. De waarschijnlijkheid van de gom (expansion{}expansi-on) (uitbreiding◊uitbrei-ding) heeft dezelfde grootte, omdat het wiel ervan immers γ’=1 bedraagt, eveneens door deze klank “i”. Die kan bijvoorbeeld ook de ontsnapping van stoom voorstellen, waardoor de vereiste weerspiegeling verkregen wordt. Evenals bij het voorgaande geval, is een vloed van ε’=1 het resultaat van een landgoed met een waarde van 1 ontstaan door de ribstof (F-triomphants…expansion/-¦¦¦¦-/S-tri-omphants…expansi-on) (F-zegevierend… uitbreiding/-/-/S-zegevie-rend…uitbrei-ding). De uitkomst λ’=1 van de standaard is opnieuw aan de ongewijzigde volgorde te danken. En ook hier wordt het niveau ξ’=1 van de trein door de afwezigheid van een crisis gebillijkt.

Er ontstaat betreffende (bedorven{}wierook) een crisis omdat wierook de geur is die altijd in tempels gebruikt wordt. Als we uitgaan van de betekenis “Er zijn geuren, zo fris…en andere, bedorven…zoals…de personen die wierook branden…” houdt de mededeling in dat de mensen van de Kerk bedorven zijn, wat in ’t geheel niet past bij de ideeën van Baudelaire, voor zover we die uit andere gedichten van hem kennen. En dus dreigt er, in tegenstelling met (geuren²{}bedorven), (geuren²{}rijk) en (geuren²{} zegevierend) bij (bedorven{}wierook) om een speciale reden een probleem te ontstaan. Het begrip “als door goddelijke wil gedreven” waarvan we ons bediend hebben om de crisis bij (levende{}pilaren) op te lossen, kan nu geen redding brengen omdat het niets uit te staan heeft met het probleem van wierook die met slechtheid in verband wordt gebracht. De beduidenis “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” gebruikt bij (pilaren{}woorden) lost hier ook niets op. We hebben dus met een nieuwe crisis aangaande (bedorven{}wierook) te maken. De deur “die zowel goed als kwaad schijnt te doen” brengt een oplossing, omdat die een zienswijze op het vraagstuk van het kwaad geeft. Dat resulteert in: “Er zijn geuren, zo fris…en andere, bedorven…zoals…wierook die zowel goed als kwaad schijnt te doen”. Door deze precisering van het begrip «wierook» doet zich een infiltratie “deelnemend aan het kwaad” voor ten gunste van de holtes «bedorven» en «wierook». We verdenken er de auteur niet langer van dat hij de helderheid van zijn eigen tekst voorgoed schade heeft toegebracht, waardoor ondanks de crisis een wiel van γ=1 wordt verkregen. De vloed bedraagt ε=1 dankzij de zekerheid van een logische connector die wierook als een voorbeeld van bedorven geuren aandraagt, waardoor er geen leemte tussen het ene idee en het andere kan ontstaan. De standaard wordt λ=1 want deze zelfde grammaticale connector neemt de interne afstand tussen beide denkbeelden weg. Bij een crisis is de trein hetzelfde lot beschoren als een naburige botsing met een stroom van 1 of ½. Bij rb(bedorven–wierook), ontvangt de rang een waarde van t=1 omdat de tekst wierook zonder aarzeling onder de rubriek bederf schaart. De interne verwijdering heeft recht op een waarde van s=1 omdat de termen door de syntaxis met elkaar worden verbonden. Aan de speling links in de formule wordt m=1 toegekend. De beduidenis van dit bijvoeglijk naamwoord kan in eerste instantie alleen “chemisch bedorven” zijn, de figuurlijke zin ervan komt dus heel schokkend over als we aan het gebruik van wierook bij godsdiensten denken. De speling in de rechterhelft van de formule krijgt, gered door de context, met «geuren», waaruit de beduidenis “lof” hoegenaamd niet naar voren komt, niet meer dan w=1. Dientengevolge ontstaat er een stroom van 1/tsmw=1/(1)(1)(1)(1) die onvermijdelijk resulteert in een waarde van 1, en dat verleent de trein, die we nog moesten bepalen, een waarde van ξ=1. Hiermee wordt de module 1/γελξ=1, ondanks de aanwezigheid van een crisis.

We zullen nu de gommen (bedorven{}amber), (bedorven{}muskus) en (bedorven{}benzoë) bekijken. Het wiel van (bedorven{}amber) ontvangt een waarde van y=1, omdat de meesleping begrijpelijk blijft, gezien het verband tussen de hoge prijs van parfum, het bezit van een ontzaglijke hoeveelheid goederen en de mogelijkheid anderen om te kopen. De vraag van de godsdienst, die in verband met (bedorven{} wierook) bestudeerd moet worden, is hier niet aan de orde. Omdat we ons daar dus niet op kunnen beroepen, behandelen we (bedorven{}amber) zoals we eerder (geuren{}bedorven) hebben geanalyseerd. De vloed bedraagt ε=1 vanwege de logische, gevoelige connector in «Er zijn geuren, zo fris…En andere, bedorven…Zoals amber…» De standaard wordt, dankzij dezelfde redenering, het niveau λ=1 toegekend. Het spreekt vanzelf dat de afwezigheid van een crisis een trein van ξ=1 met zich meebrengt, waardoor het totaal van de linten op (1)(1)(1)(1) wordt gebracht, en de module een hoogte van 1/γελξ=1 bereikt. De twee andere gommen (bedorven{}muskus) en (bedorven{}benzoë) vertonen hetzelfde patroon, en zullen dus even grote waarden opleveren.

Het wiel van (rijk{}wierook) levert nauwelijks problemen op vergeleken met (bedorven{}wierook), omdat voor Baudelaire grote rijkdom verenigbaar lijkt te zijn met de roeping van de kerk. De deur die is aangedragen voor (bedorven{}wierook) heeft geen enkel effect, en wordt dus slechts als achtergrondmuziek van het denkbeeld ervaren, omdat hij niet in een vastberadenheid uitmondt. Er vloeit een infiltratie «grote rijkdom» in de twee holtes «rijk» en «wierook» uit voort, en dientengevolge een wiel van γ=1. De vloed bereikt een hoogte van ε=1 omdat de logische connector immers toestaat veel tussenliggende holtes over te slaan: «rijk…zoals…wierook». Ditzelfde argument dat de grammatica betreft geldt ook voor de standaard die λ=1 bedraagt. Wat nu de trein aangaat, de afwezigheid van een crisis bezorgt hem een waarde van ξ=1, de laatste van de serie linten of graden van onwaarschijnlijkheid γελξ=(1)(1)(1)(1)=1, die op hun beurt de module 1/γελξ=1/1=1 mogelijk maken.

Nu is de beurt aan de gommen (rijk{}amber), (rijk{}muskus) en (rijk{}benzoë) om bestudeerd te worden. Het wiel van (rijk{}amber) wordt moeiteloos een waarde van y=1 toegekend omdat de infiltratie “rijkdom” zowel met «rijk» als met «amber» in verband staat. De vloed bedraagt ε=1 dankzij de grammaticale connector van de bult: «rijk…zoals…amber». Een standaard met dezelfde waarde, λ=1, wordt gebillijkt door een identiek argument, namelijk de relatie tussen de holtes, ondanks de in het oog springende afstand. De trein verkrijgt het niveau ξ=1 omdat zich immers geen enkele crisis voordoet. Zodoende leidt de reeks linten tot een module van 1/yελξ=1. De andere waarschijnlijkheidswaarden, betreffende de gommen (rijk{}muskus) en (rijk{}benzoë), zijn even groot, om nagenoeg dezelfde redenen.

Nu moeten we de waarden vaststellen die de aannemelijkheid van (zegevierend{}amber), (zegevierend{}muskus), (zegevierend{}benzoë) en (zegevierend{}wierook) kan bereiken. In deze laatste gom, (zegevierend{}wierook), heeft het wiel een waarde van y=1 omdat de twee holtes in het bezit zijn van een infiltratie bestaande uit “overwinning”, gezien het feit dat de waardigheidsbekleders, in het oude Rome, wierook voor de goden brandden als dankofferr voor een overwinning. De vloed verdient een niveau van ε=1 want het grammaticale verband spreekt voor zich: «zegevierend…zoals…wierook». Ditzelfde pluspunt levert een standaard van λ=1 op. Aangezien we menen dat er geen enkele crisis dreigt, ontvangt de trein een waarde van ξ=1. Het totaal van deze metingen brengt een module van 1/yελξ=1 voort. Het probleem dat in verband staat met de religieuze functies van wierook houden we hier in gedachten, met de traagheid van de deur die bij (bedorven{}wierook) gebruikt kon worden. De andere gommen, (zegevierend{}amber), (zegevierend{}muskus) en (zegevierend{}benzoë) ontvangen een soortgelijke en gemakkelijker uit te voeren behandeling als (zegevierend{}wierook).

Ons voorstel is om nu de waarschijnlijkheid van (Comme{}ambre…musc…benjoin…encens), (ambre{}musc), (musc{}benjoin) en (benjoin{}encens) [(zoals{}amber, muskus, benzoë…wierook), (amber{} muskus), (muskus{}benzoë) en (benzoë{}wierook)] te bepalen. Het wiel van (zoals{}amber, muskus, benzoë…wierook) heeft een waarde van γ=1 door een meesleping. Inderdaad kan «Comme» (zoals) door welke serie of lijst dan ook gevolgd worden. Een vloed van ε=1 blijkt onvermijdelijk te zijn, omdat er gezien het feit dat “l'¹”, “le¹”, “le²” en “l'²”, vier lidwoorden, niet tot de fronten behoren, geen enkele leemte is. De standaard λ=1 blijkt terecht te zijn, wegens het type grammaticale verband tussen de holtes. Dankzij de afwezigheid van een crisis wordt aan deze gom een trein van ξ=1 toegekend, hetgeen de module ervan op 1/γελξ=1 brengt. Laten we vervolgens kijken hoe het met (amber{}muskus) verloopt. Het wiel ervan bereikt een hoogte van γ’=1 door de infiltratie “duur parfum”, die voor de hand ligt. Aangezien de holtes vlak achter elkaar genoemd worden, moet de vloed wel ε’=1 bedragen. Wat de standaard aangaat, de waarde λ’=1 is juist gezien het hechte verband van de syntaxis. Omdat de betrekking geen enkele crisis met zich mee brengt, wordt de trein ξ’=1 onmiddellijk geaccepteerd. Het resultaat is een module van 1/γ’ε’λ’ξ’=1. De andere gommen, (muskus{}benzoë) en (benzoë{}wierook) hebben een even grote waarschijnlijkheid om soortgelijke redenen.

De gom (Die{}vervoeringen bezingen) veronderstelt dat de bedorven geuren zingen. Dat vervangt dus (geuren²…andere, bedorven, rijk…zegevierend{}vervoeringen bezingen). Aangezien het mogelijk blijkt het figuurlijk op te vatten, ontstaat er geen enkele crisis en leggen we het uit als: «Die dienen om de vervoeringen van geest en zintuigen te bezingen» [833]. Zo verklaart men ook dat de ramen van een kathedraal de Heer bezingen. Het wiel van (Die{}vervoeringen bezingen) is dus y=1 waard. De vloed beperkt zich tot ε=1 dankzij het onderlinge verband van de holtes, dat elke leemte voorkomt. Op soortgelijke wijze heeft de grammaticale eenheid een standaard van λ=1 tot gevolg. De trein bereikt een hoogte van ξ=1 omdat geen enkele verschijning van een crisis serieus genomen wordt, en de module wordt dientengevolge 1/γελξ=1. Aangaande de rail «...Die met hun werkelijk gebruikte en gehoorde stem… bezingen…» zouden we tot een crisis hebben moeten besluiten, en dus het risico hebben moeten nemen niet over een deur te beschikken, met het nadeel dat γ=ξ=2 terecht zou zijn geweest.

Het wiel van (chantent{}transports) (vervoeringen◊bezingen) heeft een waarde van y=1 omdat de figuurlijke zin ervan het immers mogelijk maakt aan een crisis te ontsnappen. De vloed bereikt het niveau ε =1 want aangezien «les» (de) volstrekt geen front is, veroorzaakt de afwezigheid ervan geen enkele leemte in de gom. De standaard bedraagt λ=1 dankzij de grammaticale band. Het voorkomen van een crisis door de beeldspraak verleent aan deze relatie een trein van ξ=1. Zeker, indien we, bij rb(chantent– transports) (bezingen-vervoeringen), door een verandering van de context op een botsing met een stroom van 1 of ½ zouden stuiten, zouden we ons standpunt wat dat betreft direct moeten veranderen. Voor de rang is t=1 hier terecht gezien het bevestigende karakter van de relatie tussen de termen «bezingen» en «vervoeringen». Om dezelfde reden bedraagt de interne verwijdering s=1. De speling links krijgt een waarde van m=2 in verband met de stijlfiguur, die de tegenstrijdigheid voorkomt. De speling rechts bereikt w=2 omdat we ons door de figuurlijke beduidenis van «vervoeringen» (transports) gemakkelijk kunnen voorstellen dat we diverse emoties “zingen” (chanter) kunnen. Nu is de stroom ¼=1/tsmw=1/(1)(1)(2)(2) waard, en het doet er niet toe dat er geen sprake van een crisis is, wegens het feit dat het objectieve ontstaan van de botsing, in de gedachte van de schepper, slechts een kans van één op vier heeft.

We stellen voor nu de gommen (transports{}esprit…sens) (vervoeringen◊geest…zintuigen) en (esprit{}sens) (geest◊zintuigen) te bestuderen. Aangezien, volgens een oude idee, de eerste knoop de andere meesleept, heeft het wiel van (transports{}esprit…sens) (vervoeringen◊geest…zintuigen) een waarde van γ=1 [857]. De vloed bedraagt ε=1 omdat «de» (van), «l'» (de), «et» (en), «des» (van) absoluut geen fronten zijn, en er zodoende geen leemte in de reeks holtes ontstaat. Dankzij de grammaticale band krijgt de standaard een niveau van λ=1. De figuurlijke zin van «transports» (vervoeringen) (in het Frans "hevige emotie") laat ons zien dat er totaal geen sprake van een crisis is, hetgeen een trein van ξ=1 oplevert, en vervolgens een module van 1/yελξ=1. Er komt geen probleem naar voren uit de relaties “transports-esprit” (vervoeringen-geest) en “transports-sens” (vervoeringen-zintuigen) omdat «transports» (vervoeringen) gemakkelijk in verband wordt gebracht met de beelden die we van de capaciteiten van de mensen hebben. Wat (esprit{}sens) (geest◊zintuigen) betreft, ontvangt het wiel van de module ervan een waarde van γ’=1 wegens de infiltratie “voornaamste aspect van het menselijk wezen”. De vloed heeft de waarde ε’=1 te danken aan het geringe belang van de begrippen die de holtes scheiden. Wat de standaard aangaat, het grammaticale verband rechtvaardigt het niveau λ’=1 ervan. De samenhang waardoor de beelden met elkaar verbonden worden verhindert dat het verschil ertussen een crisis veroorzaakt, wat resulteert in ξ’=1, met als gevolg een module bestaande uit 1/γ’ε’λ’ξ’=1.

We stellen voor de quota na te gaan om te bepalen of de gekozen moer overeenkomt met de definitie ervan. We moeten (n-1) gommen verkrijgen voor (n) holtes. Allereerst zijn daar de 74 woorden die de beduidenis van een front hebben: Correspondances (Samenspel), 1; Nature (Natuur), 2; est (is), 3; temple (tempel), 4; où (waar), 5; vivants (levende), 6; piliers (pilaren), 7; Laissent (loslaten), 8; parfois (Soms), 9; sortir (uit), 10; confuses (verwarde), 11; paroles (woorden), 12; homme (mens), 13; y (er), 14; passe (gaat), 15; travers (Door), 16; forêts (wouden), 17; symboles (symbolen), 18; Qui¹ (die), 19; l' (hem), 20; observent (gadeslaan), 21; avec (met), 22; regards (blikken), 23; familiers (vertrouwde), 24; Comme¹ (Als), 25; longs (lange), 26; échos (echo’s), 27; loin (ver), 28; se (zich), 29; confondent (vermengen), 30; Dans (In), 31; ténébreuse (duistere), 32; profonde (diepe), 33; unité (eenheid), 34; Vaste (Weids), 35; comme¹ (als¹), 36; nuit (nacht), 37; et (en), 38; clarté (dag), 39; parfums¹ (geuren¹) (kleuren), 40; couleurs (kleuren), 41; sons (geluiden), 42; se (elkaar), 43; répondent (Antwoorden), 44; est (zijn), 45; parfums² (geuren²), 46; frais (fris), 47; comme³ (zo¹ […als]), 48; chairs (huiden), 49; enfants (kinderen), 50; Doux (zacht), 51; comme’¹ (Zo […als]), 52; hautbois (hobo’s), 53; verts (groen), 54; comme’² (zo² […als]), 55; prairies (weiden), 56; autres (andere), 57; corrompus (bedorven), 58; riches (rijk), 59; triomphants (zegevierend), 60; Ayant (bezittend), 61; expansion (uitbreiding), 62; choses (dingen), 63; infinies (oneindige), 64; Comme² (Zoals), 65; ambre (amber), 66; musc (muskus), 67; benjoin (benzoë), 68; encens (wierook), 69; Qui² (Die), 70; chantent (bezingen), 71; transports (vervoeringen), 72; esprit (geest), 73; sens (zintuigen), 74. Aan deze termen die een uitspraak vormen voegen we de beduidenis van de N van «Nature» (Natuur) toe, en dat brengt het op 74+1=75 holtes. Wat de gommen van de moer betreft, hier volgen ze: (Correspondances{}répondent) (Samenspel◊antwoorden), 1; (Nature{}N) (Natuur◊ N), 2; (Nature{}temple) (Natuur◊tempel), 3; (Nature{}est) (Natuur◊{}is), 4; (temple{}où…piliers) (tempel◊ waar…pilaren), 5; (vivants{}piliers) (levende◊pilaren), 6; (piliers{}Laissent…sortir) (pilaren◊ loslaten), 7; (parfois{}sortir) (Soms◊loslaten), 8; (confuses{}paroles) (verwarde◊woorden), 9; (sortir{}paroles) (loslaten◊ woorden), 10; (piliers{}paroles) (pilaren◊woorden), 11; (homme{}y) (mens◊Er), 12; (homme{}passe… travers) (mens◊gaat…door), 13; (travers{}forêts) (Door◊wouden), 14; (forêts{}symboles) (wouden◊ symbolen), 15; (symboles{}Qui¹ l'observent) (symbolen◊die hem…gadeslaan), 16; (symboles{}avec… regards familiers) (symbolen◊met vertrouwde blikken), 17; (regards familiers{}Comme…longs échos) (vertrouwde blikken◊Als lange echo’s), 18; (Comme¹…comme¹…comme²…comme³…comme’¹…comme’² …Comme²{}échos) (Als…als¹…als²…zo¹ […als]…Zo […als]…zo² […als]…Zoals◊echo’s), 19; (échos{} loin) (echo’s◊ver), 20; (échos{}se confondent) (echo’s◊zich…vermengen), 21; (Comme…longs échos…loin se confondent{}parfums…couleurs…sons) (Als lange echo’s…zich…ver vermengen◊geuren, kleuren… geluiden), 22; (profonde{}unité) (diepe◊eenheid), 23; (ténébreuse{}unité) (duistere◊eenheid), 24; (ténébreuse{}profonde) (duistere◊diepe), 25; (Dans{}unité) (In◊eenheid), 26; (unité{}Vaste) (eenheid◊ Weids), 27; (Vaste{}comme¹) (Weids◊als¹), 28; (Vaste{}comme¹…nuit et…clarté) (Weids ◊als¹…nacht en… dag), 29; (nuit{}clarté) (nacht◊dag), 30; (parfums¹{}couleurs) (geuren¹◊kleuren), 31; (couleurs{}sons) (kleuren◊geluiden), 32; (parfums¹…couleurs…sons{}se répondent) (geuren¹, kleuren…geluiden◊ Antwoorden…elkaar), 33; (parfums¹{}parfums²) (geuren¹◊geuren²), 34; (est{}parfums²) (zijn◊geuren²), 35; (parfums²{}frais) (geuren²◊fris), 36; (comme³{}chairs…enfants) (zo¹ [als…]◊een kinderhuid), 37; (parfums²{} comme³…chairs…enfants) (geuren²◊zo¹ […als] een kinderhuid), 38; (frais{}chairs…enfants) (fris◊een kinderhuid), 39; (parfums²{}Doux) (geuren²◊zacht), 40; (parfums²{}comme…hautbois) (geuren²◊Zo […als] hobo’s), 41; (parfums²{}verts comme’²…prairies) (geuren²◊zo² groen als weiden), 42; (verts{}prairies) (groen◊weiden), 43; (parfums²{}autres) (geuren²◊andere), 44; (parfums²{}corrompus) (geuren²◊bedorven), 45; (parfums²{}riches) (geuren²◊rijk), 46; (parfums²{}triomphants) (geuren²◊zegevierend), 47; (autres{} Ayant…expansion…choses infinies) (andere◊uitbreiding…oneindige dingen bezittend), 48; (choses infinies{}Comme²…ambre) (oneindige dingen{}Zoals amber), 49; (choses infinies{}Comme²…musc) (oneindige dingen◊Zoals…muskus), 50; (choses infinies{}Comme²…benjoin) (oneindige dingen◊Zoals… benzoë), 51; (choses infinies{}Comme²…encens) (oneindige dingen◊Zoals…wierook), 52; (triomphants{} tri-omphants) (zegevierend◊zegevie-rend), 53; (expansion{}expansi-on) (uitbreiding◊uitbrei-ding), 54; (corrompus{}encens) (bedorven◊wierook), 55; (corrompus{}ambre) (bedorven◊amber), 56; (corrompus{} musc) (bedorven◊muskus), 57; (corrompus{}benjoin) (bedorven◊benzoë), 58; (riches{}encens) (rijk◊ wierook), 59; (riches{}ambre) (rijk◊amber), 60; (riches{}musc) (rijk◊muskus), 61; (riches{}benjoin) (rijk◊ benzoë), 62; (triomphants{}ambre) (zegevierend◊amber), 63; (triomphants{}musc) (zegevierend◊muskus), 64; (triomphants{}benjoin) (zegevierend◊benzoë), 65; (triomphants{}encens) (zegevierend◊wierook), 66; (Comme²{}ambre…musc…benjoin…encens) (Zoals◊ amber, muskus, benzoë…wierook), 67; (ambre{} musc) (amber◊muskus), 68; (musc{}benjoin) (muskus◊benzoë), 69; (benjoin{} encens) (benzoë◊{}wierook), 70; (Qui²{}chantent…transports) (Die{}vervoeringen bezingen), 71; (chantent{}transports) (bezingen◊ vervoeringen), 72; (transports{}esprit…sens) (vervoeringen◊geest…zintuigen), 73; (esprit{}sens) (geest◊ zintuigen), 74. De quota van de moer bestaat, bij 75 holtes, dus uit 74 gommen, ofwel bij (n) holtes, uit (n- 1) gommen.

We stellen voor het overzicht van de moer verder te bestuderen door profiel, vastberadenheid en deuren te onderzoeken. Wat de wens van Baudelaire betreft om er in te slagen in het gedicht « Correspondances » (Samenspel) eenheid aan te brengen, de moer heeft een profiel van ½ omdat alle gommen immers een module van 1 hebben, behalve (vertrouwde blikken{}Als lange echo’s) die slechts een waarde van 1/γελξ=1/(1)(1)(2)(1)=½ bereikt. Dat levert dus een totaal van 73 keer een vermenigvuldiging van 1 maal (1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1/2)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1) (1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1) (1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=½. op. Laten we nu de minimale beduidenis die we pas aan de letterlijke betekenissen van de tekst hebben toegevoegd bepalen. De deur “op een goddelijk gebouw lijkend” die «Natuur», in (Natuur{}tempel) omschrijft, beïnvloedt het hele verdere gedeelte van het gedicht enkel dankzij de traagheid, en heeft dus geen enkele vastberadenheid tot gevolg. Wat (levende{}pilaren) aangaat, de deur daarvan, “als door goddelijke wil gedreven” lost deze nieuwe crisis op, maar moet zich elders eveneens met de traagheid tevredenstellen. Betreffende de gom (pilaren{}woorden), deze vindt de deur “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan”, die meer succes heeft, omdat hij vastberadenheid verschaft voor (symbolen{}die hem gadeslaan), (symbolen{}met vertrouwde blikken) en (geuren¹, kleuren…geluiden{}antwoorden::elkaar). Voor de laatste crisis in het gedicht, (bedorven{}wierook), wordt de deur “die zowel goed als kwaad schijnt te doen” gevonden. Deze uitleg van de holte «wierook» wordt niet opnieuw als vastberadenheid gebruikt in de rest van de moer. Aangezien we 4 deuren en 3 gevallen van vastberadenheid constateren, levert dat een resultaat op van 7 moeilijkheden, in 74 gommen, die daadwerkelijk overwonnen zijn, dat is bijna een tiende ofwel 1/10. Zo brengen eveneens 7 problemen die, bij 14 regels, contrasteren met de helderheid ervan, om de regel een waarschuwing teweeg, en dat vormt een aanvaardbare afspiegeling van het geheel van de vragen die in „Samenspel“ vluchtig aangestipt worden. Dat is, nu echter bijna in positieve zin, dezelfde verhouding als de 7 «Comme» en «comme» ("Als", "als" en "zoals"), die we gemiddeld ook om de regel aantreffen.