Koppels beeldspraken waarvan de ene de voorbereiding is van de andere

Het is mogelijk, nu we het gedicht van Baudelaire aandachtig hebben doorgenomen, te onderzoeken of de dichter, op z’n minst snel of mijmerend, de ene beeldspraak door middel van de andere heeft voorbereid. Om dergelijke feiten vast te stellen, onderscheiden we in de beduidenis van een verzonnen tekst twee niveaus: het biljart en de zitbank. Het eerste bestaat uit het overzicht van de inhoud die de schepper zichtbaar aan het werk heeft willen geven. We hebben met de zitbank van doen wanneer de schepper, op z’n minst gedurende een kort moment of al mijmerend, de interpretatie volgens welke, bij twee beduidenissen, de ene de andere voorbereidt, niet heeft willen dwarsbomen. Het is mogelijk dat de zitbank wat van de beduidenis van het biljart gebruikt om zich wat verderop te wagen, maar hij bevat, net als het biljart zelf, geen enkele illustratie zonder steunpunt. De moeilijk te vatten aard van de zitbank brengt ons op het idee dat de auteur, wat deze betreft, mogelijk heeft gewild dat die niet door het hele publiek, maar door slechts een deel ervan werd begrepen. We zullen proberen de graad van aannemelijkheid van enkele van deze oordelen aangaande de zitbank te meten. In dat geval moeten we de beduidenis op nauwgezettere wijze kunnen weergeven dan we dat in de voorgaande paragrafen van onze studie hebben gedaan, omdat we tot nu toe het principe, genoemd in opmerking 346M, stipulerend dat het onmogelijk is de mening van het publiek als verdeeld te beschouwen, gerespecteerd hebben.

We omschrijven een hol als een verzonnen tekst van maximaal honderd fronten, voorzien van de tekens die gewoonlijk het begin en het eind ervan aangeven en die iedereen in het publiek wel heeft moeten waarnemen, omdat ze de intentie van de schepper aantonen om iets mee te delen dat een zekere samenhang tussen de denkbeelden bezit, op z’n minst wat het mijmeren betreft. Een grot kan uit twee dingen bestaan. De eerste mogelijkheid is dat het een hol met een profiel van 1 is. De tweede, dat het slechts een hol met een profiel van ½ is, maar dat een dergelijke zwakte compenseert door middel van het aannemen van een algemene, bekende vorm.

Indien twee, elk tot een biljart behorende, beweringen onderling, wanneer ze de aanwezigheid van een grot beschrijven, door een zodanige verhouding met elkaar in verband staan dat het geheel deel uit maakt van een zitbank, is de globale bewering een eg. Bijgevolg is «De Natuur is een tempel…» een in het gedicht voorkomende mededeling die tot het biljart behoort. Op minder letterlijke wijze constitueert “…de mens gaat er wouden van symbolen door die de mens met vertrouwde blikken gadeslaan” een in grote lijnen getrouwe beschrijving, waardoor deze als een deel van het biljart wordt beschouwd. Maar de coördinatie van de woorden “"De Natuur is een tempel…" is de voorbereiding van "…de mens gaat er wouden van symbolen door die de mens met vertrouwde blikken gadeslaan…"” maakt nu deel uit van een zitbank.

Zodra een bewering die deel uitmaakt van een biljart, in een eg uit drie met elkaar gecombineerde beelden (T, J, Z) bestaat, wordt hij een schot genoemd. Als twee beelden een bewering vormen, zoals bij "adeldom verplicht", beschikken we, om een schot te verkrijgen, over genoeg materiaal om de kunstgreep ((), Z, J) of (J, Z, ()) toe te passen: ((), verplicht, adeldom) of (adeldom, verplicht, ()). Om, in de formule van een schot, de vermelding aan te geven van de stellingname die de eenheid van deze bewering vormt, gebruiken we tweemaal het symbool ((.)…(.)), de spijker geheten: (T(.)J(.)Z). Het koppel tekens ((.)…(.)) bestaat uit het bespijkeren. We adopteren eveneens de formule ((.)bestaat(.)God), of (God(.)bestaat(.)), voor “God bestaat” [924].

Als een eg twee schotten bevat, worden deze aangeduid met (E(.)H(.)F) en vervolgens met (R(.)L(.)S). De dusdanig samengestelde eg noemen we een gamba, die als volgt wordt geïnterpreteerd: “(E(.)H(.)F) en de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling of op dromerige wijze, de interpretatie volgens welke dat de voorbereiding is van (R(.)L(.)S), niet willen dwarsbomen.” Om de gamba schematisch weer te kunnen geven, gebruiken we de col, met als algemeen symbool ([[][]]), dat we “kaartje” noemen. Het is een logische verbinding die een samenvatting is van het linkerschot, (E(.)H(.)F), en het rechter, (R(.)L(.)S), zodat we bij het noteren van de gamba, het teken ([[][]]) tussen (E(.)H(.)F) en (R(.)L(.)S) plaatsen. Als deze vorm eenmaal is geproduceerd, wordt hij benadrukt door middel van twee tekens, (\) en (/), die het begin en het einde van de formule aangeven: \(E(.)H(.)F)[[][]](R(.)L(.)S)/. De inhoud van de gamba die erin beschreven wordt is “(F(.)H(.)E) en de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, de interpretatie volgens welke dat de voorbereiding is van (R(.)L(.)S), niet willen dwarsbomen.” Om het teken van de col af te bakenen, worden markeringen, ('''), de paaltjes, ervoor en erachter geplaatst: \(E(.)H(.)F)'''[[][]]'''(R(.)L(.)S)/. Indien geschreven in een eenvoudige stijl, is het ook mogelijk om ze aan beide zijden van de col te zetten.

Nu moeten we de graad van aannemelijkheid van een gamba beschrijven: namelijk de liniaal. Omdat deze nieuwe telling veel weg blijft hebben van die van een variatie, boog, landgoed, stroming, landmaat, hek en module, waar het klinken al op van toepassing is, breiden we dit laatste begrip uit tot de linialen en dat heeft tot resultaat dat de waarden van aannemelijkheid terzijde gelegd moeten worden als ze kleiner zijn dan 1/16. Aangezien we tevens de mogelijkheid hebben om, behalve een bepaalde liniaal, ook de aannemelijkheid voor een aantal gamba’s bij elkaar te vast te stellen, breiden we het klinken tot dergelijke groepen, die voor eenzelfde grot zijn samengesteld, uit.

Een speciaal stukje kennis aangaande een gamba bestaat, zelfs indien elk steunpunt met betrekking daartoe ontbreekt, uit een gieter of een bretel. Als het brokje kennis de schepper betreft, vormt het een bretel, terwijl we het, indien het gaat over de gebruikelijke houdingen of meningen van de tijd waarin de auteur leefde, een gieter noemen.

Soms constateert de exegeet bij het bestuderen van een grot, dat deze een, in die tijd passend, thema bevat, dat we een deksel noemen. Het moet in de hele grot aanwezig zijn, zodat niemand in het publiek het over het hoofd heeft kunnen zien. Gezien het grote aantal thema’s dat mogelijk is, blijkt de keus van het deksel ontzettend ruim te zijn. We willen hier de aannemelijkheid van de gamba’s berekenen, aan de hand van het volgende deksel: “de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken”.

Wanneer in een deksel twee denkbeelden voorkomen, die kunnen dienen voor het vaststellen van een thema dat moeiteloos toegekend kan worden aan een tweede, aan de geanalyseerde grot voorafgaande of uit dezelfde tijd ervan daterende tekst, wordt dat koppel begrippen een mentor van elk van die twee werken, evenals van het deksel waar het uit wordt genomen, genoemd. Hier is het nauwelijks van belang dat hetzelfde zich voordoet met meer boekwerken dan twee. In alle gevallen vormt het koppel teksten of het groter aantal, een draaikolk.

Wanneer een grot met een deksel een mentor oplevert die geschikt is voor een draaikolk, wordt hij een huis genoemd. Elke andere tekst van de draaikolk dan het huis is daar een acoliet van. Zodanig is „Samenspel“ een huis. Ten eerste is het zo dat het thema ““de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken” het hele gedicht door voorkomt en het dus als deksel kan fungeren. Vervolgens wordt de mentor “"de verbeelding", "de kunsten"” waargenomen als thema van een ander gedicht, „de Bakens“, dat dientengevolge een acoliet van „Samenspel“ is.

Betreffende het biljart hangt elk contact tussen begrippen in hoge mate af van de verwijdering tussen deze beeldspraken, of van de aanwezigheid van een connector, maar, als het gaat om de beduidenis van een zitbank, binnenin een grot, wordt altijd verondersteld dat de schepper in staat is geweest alle elementen van de inhoud krachtig met elkaar te verbinden, zonder dat het, om een dergelijke intuïtie te rechtvaardigen, nodig is de afstand of de eventuele connectoren na te gaan. Om te beginnen is er de beknopte grot, dan de scherpe afbakening ervan en tenslotte de aard van het, slechts uit een mijmering over het niet uitsluiten van het verband tussen bepaalde beduidenissen bestaande, beeld waarvan we ons zonder moeite een voorstelling kunnen maken, dat alles verklaart dat gemakkelijke contact, zelfs wanneer de ideeën in kwestie uit diverse gebieden, van de tekst, afkomstig zijn. Daaruit volgt dat om, aangaande een gamba, de berekening, front na front, van de verwijdering tussen de beeldspraken, helemaal achterwege te laten, we slechts hoeven na te gaan of deze laatste van dezelfde grot deel uitmaken.

Om een gamba goed te begrijpen, is het soms nodig dat we onze toevlucht tot heel geringe aanpassingen van de tekst nemen. Die middelen om genoemde veranderingen aan te brengen, bestaan uit het overhemd. Geen ervan hoeft verplicht gehanteerd te worden, omdat het doel hier immers slechts toegankelijk taalgebruik is. De drie gedeeltes van het overhemd worden “terras”, “koker” en “klomp” genoemd en wanneer het overhemd geen wijziging aanbrengt, geven we daaraan de naam “toonbank”, evenals aan iedere toepassing van de capaciteiten ervan. De klomp bestaat uit het geheel van de gebruiksvoorwaarden aangaande de veranderingen die door koker of terras in de tekst worden aangebracht. Ten eerste moet elke wijziging reeds in de tijd dat het werk is verschenen, in het milieu van de schepper, mogelijk zijn geweest. Vervolgens moeten de critici niet bij machte zijn de uitgevoerde verandering, als zijnde een tegenstrijdigheid, te verwerpen.

In een en hetzelfde algemene schot (T(.)J(.)Z), bestaat een buis uit ongeacht welk van de drie ideeën T, J of Z, op de enige voorwaarde na dat het op z’n minst verwijst naar een front van de onderzochte tekst. De buis ontstaat zelfs wanneer, daarin, met behulp van het overhemd, een bepaalde lichte verandering, bijvoorbeeld met betrekking tot een bepaald front van de tekst, nuttig blijkt te zijn om iedere vergissing in de beschrijving van de inhoud die, noodzakelijkerwijs, buiten het becommentarieerde werk om wordt uitgevoerd, te voorkomen. Om de buizen genoemd op de diverse plaatsen van de aanduiding van het schot, zorgvuldig te identificeren, worden er verschillende namen aan gegeven: de spies wordt links aangeduid; de mand in het midden; de lok aan de rechterkant.

Een front die zich in een grot bevindt, of de eventuele wijziging ervan binnenin een schot, met behulp van het overhemd, vormt een balk. Het front is echter niet langer een balk, als het eenvoudigweg verwijderd wordt. In een gamba is minimaal een balk per schot nodig, om de interpreet gerust te stellen dat hij zich geen andere tekst voorstelt dan het echte werk dat hij ontleedt. Daar komt uit voort dat er minstens twee balken in een betrouwbare gamba bestaan.

Met behulp van de koker, waarvan het symbool (-[]) de punaise wordt genoemd, kunnen we elk onderdeel van de gamba, in grammaticaal opzicht, zo inrichten als we dat willen. Dit systeem vertoont enkele lichte schakeringen, door de rijkheid van de taal, maar meestal wordt, voor elk woord van een tekst, de mogelijkheid verschaft om het geschikter voor het commentaar te maken, terwijl deze veranderingen daar dan tegelijkertijd bij vermeld worden. Zo kunnen we, door een zin, waarvan de essentie gehandhaafd blijft, te reorganiseren, alles wat categorie, geslacht, aantal, tijd of externe accessoires betreft, opnieuw schikken.

Als we ons bedienen van de punaise, noteren we het symbool (-[]) aan het eind van het schot, en wel slechts één keer voor het geheel van de aangebrachte veranderingen. Zelfs indien in elke buis een wijziging wordt waargenomen, moet het genoteerd worden als (T(.)J(.)Z-[]). In (De Natuur(.)wordt(.) gesymboliseerd door een tempel-[]), gebruiken we de koker, omdat het woord «symbolen» wordt veranderd, teneinde de vorm “gesymboliseerd” te verkrijgen.

Het eerste aspect van het terras is de tunnel, die eruit bestaat dat men, om een levendiger beeld dan gewoonlijk van de door een tekst ter sprake gebrachte situatie te verkrijgen, zich daarvoor het recht voorbehoudt om die situatie even te benaderen alsof het slechts om voorwerpen gaat die los van de schepper staan. Maar men handelt zo, terwijl men, integendeel, heel goed weet dat bij een verzonnen tekst, alleen de inhoud telt, niet de voorwerpen. Het gaat namelijk niet om wetenschappelijke zaken, in verband waarmee men zijn objectiviteit, door middel van steunpunten, bewijst.

Een tweede middel waarover het terras beschikt is de herstelling. Die bestaat uit een bepaalde toevoeging van beduidenis of van tekens die niet tot de tekst behoren, hetgeen tot doel heeft de uitleg van de beeldspraken van het schot te vergemakkelijken.

Een derde aspect van het terras komt aan de orde wanneer we het ene denkbeeld vervangen door het andere, dat er veel gelijkenis mee vertoont, maar dat uit een woord met een heel andere stam bestaat. Zo kan bijvoorbeeld “heiligdom” het woord «tempel» vervangen, of “in de” het woord «van», om “in de verte” te vormen. Zo’n toelichting noemen we een puntgevel. Met de omschrijving “\"In de tempel, wordt de mens ingewijd door wouden van symbolen" en de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling of op dromerige wijze, de interpretatie volgens welke dat de voorbereiding is van "Er zijn geuren…als een kinderhuid…als hobo’s…als weiden, -En andere…Zoals amber, muskus, benzoë en wierook" niet willen dwarsbomen/”, hebben we “wordt ingewijd” in plaats van «gaat…door» geschreven, en op die manier hebben we de puntgevel gebruikt. In deze hoedanigheid bestaat «passe» (gaat) uit een balk, gezien het feit dat dat front enkel met behulp van het overhemd is veranderd, om in de vorm van “wordt ingewijd” gepresenteerd te worden. We hebben het veelvuldig over “passer avec succès l'épreuve d'une initiation” (met succes een inwijdingstest doorstaan), de vervanging van het ene denkbeeld door het andere kan dus vergezeld worden door de pretentie om de woorden van Baudelaire op expliciete wijze over te brengen. Zelfs indien we, later, een verandering in ¨de Toverfluit¨ van Mozart aan willen brengen, komt de herinnering eraan toch even in ons op.

We roepen een vierde terrasvorm in het leven, de leuning, die eveneens hulp geeft bij de toelichting, bestaande uit het veranderen van de volgorde waarin de woorden van de tekst staan, het wegnemen van een bepaald gedeelte, of tenslotte het overnemen van een idee dat we ergens uit de onderhavige tekst hebben genomen en dat zich wel of niet dichtbij de balken van de gamba in kwestie bevindt, teneinde het in veel nauwer contact te brengen met een zone die beslissend is voor de betekenis waar het hier om gaat. We moeten hierbij echter elke belangrijke vervorming van de beduidenis die vanaf het begin aanwezig is, vermijden. Enkel onze toevlucht nemen tot “…comme la nuit et la clarté…” (…als de nacht en de dag…) in plaats van «…comme la nuit et comme la clarté…» (…als de nacht en als de dag…) te schrijven, is een ongevaarlijke leuning.

Een vijfde terrasvorm is die van de kaap. Opnieuw interpreteren we een balk, maar deze keer trekken we profijt van twee verschillende beduidenissen van hetzelfde woord.

Het inzetten van elk van de vijf vormen van het terras voor eenzelfde buis, wel of niet tegelijk met andere, kan aangeduid worden dankzij het symbool ([]-), de drukknop genoemd, dat we dan aan het eind van het schot vermelden, om zodoende het begrijpen van de gamba in geen enkel opzicht te belemmeren. Het gebruik van (T(.)J(.)Z[]-), zelfs als het terras enkel de spies T wijzigt, is bijvoorbeeld tamelijk overzichtelijk. Wanneer in hetzelfde schot (-[]) en ([]-) voorkomen, kan de vermelding van (-[][]-) in de plaats komen van (-[][]-), omdat we dan tijd winnen maar toch even helder blijven.

In een gamba bevinden zich twee schotten en de col. Binnenin elk der schotten, scheiden twee spijkers, (.) en (.), drie ideeën ofwel buizen van elkaar, die samen slechts één denkbeeld vormen. Daar komen verschillende mogelijkheden uit voort, omdat in elke buis soms immers één enkele, maar in andere gevallen meerdere pionnen aangetroffen worden. In alle gevallen spreken we van “linkerspijker” en “rechterspijker”. De spies van het schot (levende pilaren(.)laten(.)soms verwarde woorden los) bestaat uit twee pionnen: «levende» en «pilaren». Die buis «levende pilaren» wordt voor de linkerspijker vermeld, terwijl «laten», de mand, temidden van de spijkers en voor de lok «soms verwarde woorden los» wordt genoemd.

Een hak bevindt zich in een gamba die door het bestaan van moeilijk direct te vatten bijzonderheden in het binnenste ervan, ingewikkeld is gemaakt. Allereerst treffen we in de gamba een precisering aan van de enigszins vage aspiratie van de schepper om een zo groot mogelijke rigorositeit in acht te nemen, ondanks het feit dat het onderhavige boekwerk tot het domein van de denkbeeldige teksten behoort. Vervolgens laten wij u daar met twee verschillende modellen binnenin dezelfde globale interpretatie kennismaken: één versie zonder passage door de tunnel, en een andere van dezelfde aard. Die twee versies worden metamorfosen genoemd. De eerste metamorfose omschrijven we als volgt: “de schepper, die coherent wenst te zijn, heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, het denkbeeld dat de bewering…de voorbereiding is van de bewering…niet willen dwarsbomen”. De tweede metamorfose formuleren we zo: “de schepper, die coherent wenst te zijn, heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, het denkbeeld dat de situatie omschreven in…de oorzaak is van die omschreven in…niet willen dwarsbomen”. Beide metamorfosen adopteren respectievelijk als symbool (ᵒ…'''is de voorbereiding van'''…) en het teken (˜*˜…ꞌꞌꞌis de oorzaak van'''…) We noemen (ᵒ) hier “luik” en (˜*˜) “kristal”.

Een ontginning bestaat uit meerdere hakken, bijeengebracht door een exegeet, om een interpretatie van de tekst samen te stellen. Aan de ene kant lijkt de mijmering van de schepper veel te vaag om hem, tot in de kleinste details, dat soort samenvatting te kunnen verschaffen. Maar aan de andere kant is zo’n dromerij onvermijdelijk onderworpen aan die gebruikelijke neiging van de menselijke geest om hem aan te zetten, soms op uiterst vage wijze, een overzicht van zijn gedachten te maken. Alleen wanneer de denker een diepe haat ten aanzien van sommige ideeën koestert, weigert hij vaak ze te integreren. Wel, dat zou met betrekking tot het resultaat van een lang proces van uitwerking, vooral gekenmerkt door de eigen motivatie en het persoonlijke karakter, zeer verwonderlijk zijn. De aannemelijkheid van een ontginning opspeuren komt erop neer te bepalen of het panorama dat de interpreet op het oog heeft, bestaande uit talrijke mijmeringen die door de grot tot stand kunnen zijn gebracht, echt de eigenschappen van een synthese bezit. Teneinde bij het samenbrengen van zulke denkbeelden, tot een eerste selectie over te gaan, is het vereist dat elke ontginning de vaste basis, bestaande uit de veronderstelling van zowel eenzelfde deksel als één enkele mentor, bezit.

Twee vragen, verzoeken genaamd, maken het mogelijk de intensiteit van de relatie tussen de hak en de ontginning te beseffen. De eerste, de voltige geheten, betreft een balk van het eerste schot, terwijl de tweede, de eis, betrekking heeft op een balk van het schot rechts. De voltige maakt geen gebruik van de tunnel, in tegenstelling tot de eis. Het antwoord op elk van de vragen is eveneens verschillend. De voltige ontvangt een antwoord met het deksel als centraal punt, maar voor de eis wordt de mentor ingezet.

De voltige houdt in feite de volgende woorden in: “hoe maken we de verbinding met het deksel…als we uitgaan van het idee dat de balk vertegenwoordigt…?” Om die vraag moeiteloos te doen begrijpen, is het soms nodig de balk heel iets te veranderen, of aan hetgeen hij uitdrukt iets toe te voegen, dat alles met behulp van het overhemd. Het aanvankelijke begrip, of dat verkregen na een lichte verandering, wordt de trapeze genoemd. Deze kan worden aangeduid met (.\.), een symbool dat we “riet” noemen. Bijgevolg heeft de voltige als inhoud: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze...de verbinding met het deksel…?” Ook het antwoord op een voltige wordt soms met behulp van het overhemd gegeven. We beginnen met “dankzij…” en tenslotte geven we, exact of zo goed als, wat de vorm betreft, maar precies, aangaande de inhoud, het deksel

De eis heeft betrekking op het toekennen van het ene voorwerp aan het andere. Voor de vorm van de vraag wordt de tunnel gebruikt; er komt dus de vermelding van de twee voorwerpen in voor, waarvan de inhoud door gedachtepuntjes wordt aangeduid: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen…ontvangt van…?” De eerste balk, waarvan de inhoud de lokvogel is, heeft betrekking op het voorwerp dat profijt van de relatie trekt. De lokvogel hoeft niet absoluut in de hak gebruikt te worden. Bovendien vestigt hij zich, wanneer we hem daar aantreffen, of in het ene, of in het andere schot, en komt het voor dat de balk ervan met behulp van het overhemd nader wordt samengesteld. Het is ons geoorloofd elke lokvogel te signaleren door middel van het symbool (<>), het fluitje genaamd. De laatste gedachtepuntjes vertegenwoordigen de feston: de beduidenis waarvan het voorwerp is het ding dat bestaat uit het voordeel verkregen door middel van het voorwerp van de lokvogel. Een balk drukt de feston in het rechterschot uit, maar soms het komt voor dat het overhemd hem de middelen aanreikt om die te vermelden. Soms is het praktisch om ons, in het tweede schot, te bedienen van [.], het symbool van de feston, “werpschijf” geheten. Laten we de beschrijving van de eis besluiten met de volgende verklaring waarin de tunnel voorkomt: het voorwerp van de lokvogel ontvangt iets van dat van de feston. We stellen voor nu het antwoord te behandelen: dat verwijst met name naar de mentor, bevat de tunnel, en we treffen er de woorden “alles wordt ongeveer als volgt samengevat…” aan. Wat de details van de eis aangaat, we hebben dikwijls een ruime keus aan ideeën tot onze beschikking, maar het voornaamste is dat hij de rol van de mentor verheldert.

We bedenken, onze intuïtie volgend, voor elke hak, twee schema’s die een belangrijk aspect ervan moeten verdiepen en dat dus gemakkelijk te herkennen is: de fender en de bekleding, die samen de zwengels vormen. Hoewel er talloze benaderingswijzen van de hak bestaan, beperken we ons tot twee ervan, één van elke soort, aangezien we het verstand niet in de war moeten brengen, maar, door middel van een intuïtieve methode, moeten helpen om de inhoud te bepalen. De fender bestaat uit een toelichting van het standpunt van waaruit de schepper, veronderstellen we, op z’n minst snel of mijmerend, in zijn tekst, zonder tunnel gestalte wil geven aan een beduidenis die de indruk wekt dat deze de voorbereiding is van een andere. Bij \(ᵒdes symboles(.)correspondent(.)se-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌles parfums, les couleurs et les sons(.)répondent(.)se-[]-)/ (×(ᵒsymbolen(.)komen(.)met elkaar overeenꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌgeuren, kleuren en geluiden(.)antwoorden(.)elkaar)), beschikken we over de volgende fender: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van eenzelfde vorm in de domeinen van de vijf zintuigen, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van het begrip dat wezens met een gevoelige aard, of de indrukken die ze in ons teweegbrengen, ook over zo’n reeks van dezelfde morele eigenschappen beschikken”. Voor de hakken van dezelfde ontginning vormen alle fenders bij elkaar er de takkenbos van. Anderzijds bestaat de bekleding uit een zeer kort schema op het intuïtieve vlak van de met tunnel verschafte hak. Wanneer we, voor de hakken van dezelfde ontginning, de bekledingen samenbrengen, vormen we daar de afdeling van. Bijvoorbeeld, wat de zojuist behandelde metamorfose betreft, \(ᵒ des symboles(.)correspondent(.)se-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌles parfums, les couleurs et les sons(.)répondent(.)se-[]-)/ (×(ᵒsymbolen(.)komen(.) met elkaar overeenꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌgeuren, kleuren en geluiden(.)antwoorden(.)elkaar)) , hebben we een bekleding “de overeenkomst van de symbolen veroorzaakt de diverse antwoorden van geuren, kleuren en geluiden”.

De takel van een concrete metamorfose van een hak bestaat uit een geheel van veertien bepalingen, van elk wordt slechts één exemplaar verschaft: tekst, aanvulling van de draaikolk, complete toonbank, ontginning, deksel, mentor, takkenbos, afdeling, voltige, eis, feston, lokvogel, trapeze, met tenslotte, het keuzevoorwerp van de col ([[][]]), '''is de voorbereiding van''' of '''is de oorzaak van'''. De zodanig bepaalde metamorfose blijkt volkomen solidair met de takel ervan te zijn, aangezien de laatste er een heel groot aantal aspecten van determineert. Zo’n concrete metamorfose, waarvan we de takel hebben omlijnd, heet een paneel. We onderscheiden het door het eindteken (¨), “dorpel” genoemd. Een kwekerij is hetgeen overblijft van eenzelfde ontginning, wanneer we er maar één paneel per hak van bewaren.

Twee panelen van dezelfde kwekerij zijn elkaars gast. Zo is elke fender eveneens een rekruut voor de andere fenders van dezelfde takkenbos; en elke bekleding is, in eenzelfde afdeling, een collega voor de andere bekledingen. Om de betrouwbaarheid van een kwekerij correct te controleren moeten we er zeker van zijn dat de gasten goed bij elkaar passen. Er mag trouwens, betreffende de panelen van dezelfde kwekerij, geen enkele tegenstrijdigheid tussen enerzijds de rekruten en anderzijds de collega’s bestaan, om dezelfde reden dat die onvolkomendheid het geheel in moeilijkheden zou brengen.

We nemen onze toevlucht tot een kunstgreep, met het doel er later van terug te komen, ondanks een mogelijk toepassing van het overhemd op de drie fronten die de trapeze, de feston en de lokvogel vertegenwoordigen: het elastiek. De formulering ervan levert de balken op die deze drie ideeën voorstellen, plus het symbool van elk: (…(.\.);…[.];…<>). Trapeze, feston en lokvogel vormen, voor elk paneel, de “touwen”.

De pyloon, betreffende een kwekerij verkregen door een paneel, is het geheel van tweetallen bestaande uit schotten; gasten; rekruten; collega’s; tweetallen waarvan elk onderdeel zelf ook tweevoudig is, omdat het immers bestaat uit het tweetal “voltige-antwoord daarop”; tweetallen waarvan elk onderdeel zelf ook tweevoudig is, omdat het immers bestaat uit het tweetal “eis-antwoord daarop”. Het toelaten, in de beschrijving van een tweetal van die reeks, van een herhaling of een gebrek aan samenhang is pas een fout als zo’n situatie niet weergeeft wat in de bestudeerde tekst voorkomt. Tenslotte noemen we elke zone van een tekst waarin iets van een herhaling of een tegenstrijdigheid voorkomt, een “la”.

Hetgeen betrekking heeft op de eventuele la’s van een tekst daargelaten, komt het, in een kwekerij van een paneel, voor dat de exegeet een onbehaaglijk gevoel heeft, dat we als een schaduwbeeld beschrijven. We moeten wel veronderstellen dat de schepper, in dezelfde situatie, met zijn tekst voor zich, in verlegenheid verkeert. Die indruk krijgen we door wat hem, bij een opwelling of dromerij, aan logica rest. Alle gevallen van schaduwbeeld zijn van elementen van de pyloon afkomstig. Bijgevolg gaat het om relaties tussen twee schotten; gasten; rekruten; collega’s; tweetallen waarvan elk onderdeel zelf ook tweevoudig is, omdat het immers bestaat uit het tweetal “voltige-antwoord daarop”; tweetallen waarvan elk onderdeel zelf ook tweevoudig is, omdat het immers bestaat uit het tweetal “eis-antwoord daarop” . Het eerste geval betreft een volledige herhaling, zowel wat de inhoud als de vorm aangaat. Het andere geval doet zich voor bij wat als een gebrek aan samenhang kan worden ervaren. Elke keer heeft slechts één van de panelen in kwestie van het schaduwbeeld te lijden en het blijft het enige, datgene waarin we het aantreffen. Daarom is het onmogelijk tweemaal dezelfde tekortkoming te rekenen, en we kennen het onbehagen enkel toe aan het paneel waarvan de trapeze als tweede in de tekst genoemd wordt. Als twee panelen die in eenzelfde kwekerij een schaduwbeeld vormen, een identieke trapeze bezitten, moet het laatste paneel door ons toegelaten deze hinder van een schaduwbeeld alleen ondergaan. Indien twee panelen die in eenzelfde kwekerij een schaduwbeeld vormen, een identieke trapeze bezitten, moet het laatste paneel door ons toegelaten deze hinder van een schaduwbeeld alleen ondergaan.

De liniaal bestaat uit de aannemelijkheidsmeting van de bewering “het beeld van het paneel…is bij de schepper opgekomen”. We geven de naam “perforaties” aan de numerieke criteria a•, b•, c•, d•, e•, f•, g•, h•, j•, k•, m•, p•, w• die deze berekening mogelijk maken. Teneinde de liniaal te verkrijgen, keren we het product om: 1/a•b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•. De dertien perforaties stellen elk een naam voor, waarbij elke afzonderlijke letter, a, b, c, d, e, f, g, h, j, k, m, p, w, gevolgd wordt door het symbool (•), “linze” geheten. Om precies te zijn, we noemen ze: (a•), hengsel; (b•), klopper; (c•), korf; (d•), angeltje; (e•), bout; (f•), groef; (g•), hanger; (h•), krukje; (j•), knuppel; (k•), schaar; (m•), viaduct; (p•), galg; en tenslotte (w•), deining.

Het hengsel (a•) heeft een waarde van 1 onder twee voorwaarden. Ten eerste moet door elk van de schotten minimaal één balk gebruikt worden; en vervolgens mag in het hele paneel geen enkele balk herhaald worden. Het eerste beding garandeert dat het paneel in de tekst geworteld is; het tweede behoedt voor herhaling. Bijgevolg verkrijgen we a•=2, zodra we, enerzijds, een schot zonder balk aantreffen en anderzijds, een reeds genoemde balk opnieuw in het paneel verschijnt. Als zich toevallig twee herhalingen voordoen, houdt het hengsel een waarde van a•=2.-/

De klopper (b•) is 1 waard als alle balken van het tweede schot, in de bestudeerde tekst, na degene die in het eerste gebruikt zijn, komen. Omdat het begrip fundament, of basis, immers het wezen van de col uitmaakt, moet men hetgeen dat met zich meebrengt in acht nemen. In principe gaat datgene wat voorbereidt vooraf aan datgene wat tot stand gebracht wordt, of, datgene wat veroorzaakt, gaat vooraf aan datgene wat veroorzaakt wordt, er moet dus een soort prioriteit van de beelden E, H en F bestaan ten opzichte van R, L en S. Betreffende de onaannemelijkheid noteren we echter een waarde van b •=2 zodra een balk van het tweede schot, in de tekst, voorafgaat aan een balk van het eerste. Als dat zich meerdere keren voordoet, blijft die waarde 2. Laten we nu het paneel \(ᵒdes forêts de symboles(.)observent(.)avec des regards familiers l'homme-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde vivants piliers(.)laissent(.)parfois sortir de confuses paroles)) (×(ᵒwouden van symbolen(.)slaan(.)met vertrouwde blikken de mens gadeꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌlevende pilaren(.)laten(.)soms verwarde woorden los)) bekijken. Het feit dat de woorden «vivants» (levende), «piliers» (pilaren), «Laissent (laten), «parfois» (soms), «sortir» (los) «confuses (verwarde) en «paroles» (woorden), in het gedicht, voor «forêts» (wouden), «symboles» (symbolen), «observent» (gadeslaan), «avec» (met), «regards» (blikken), «familiers» (vertrouwde) en «homme» (mens) komen, werkt nauwelijks in het voordeel van het idee dat een beeld zoals dat in “…wouden van symbolen slaan met vertrouwde blikken de mens gade…” een introductie kan zijn van “…levende pilaren laten soms verwarde woorden los…”

De korf (c•) heeft een waarde van 1 als er geen enkel vermoeden bestaat dat er met de bestudeerde tekst, aangaande een voor het paneel in kwestie belangrijk onderdeel, een ongelukje is gebeurd of dat er een vervalsing heeft plaats gevonden. In het geval van zo’n verandering is het mogelijk dat de beduidenis van de schotten inderdaad helemaal niet door de schepper gewenst is geweest. Als zoiets zich voordoet, moeten we de onaannemelijkheid een waarde van c•=2 toekennen. Omdat het paneel immers de dromerij beschrijft van de schepper of van de gedachte die spontaan bij hem is opgekomen, bestaat het gevaar, bij de meting van de aannemelijkheid, betreffende de interpreet behalve uit de veronderstelde dromerij van de auteur, tegelijkertijd uit die van hemzelf, die hem wat de bestudeerde tekst aangaat, gedeeltelijk van zijn objectiviteit zou beroven. De korf (c•) maakt het mogelijk hier toezicht op te houden, zoals het ravijn (å) over een mogelijkheid beschikte om, tijdens de meting van aannemelijkheid van de ribstof, te voorkomen dat de interpreet, door zijn honger naar buitenissigheid waartoe hij door zijn onderzoek werd gebracht, een belangrijke intrusie zag waar het om de eenvoudige gevolgen van een ongelukje met de tekst ging.

Voor het angeltje (d•) wordt niveau 2 bereikt, wanneer in de passage van de tekst die de balken van het paneel verschaft, uiterst rationele begrippen worden gehanteerd. Maar we maken een uitzondering voor lofuitingen op artistiek gebied: bijvoorbeeld, de redeneringen die men nodig heeft om over de versbouw te spreken, bij het bestuderen van een gedicht. Bij de berekening van de aannemelijkheid moeten we, enkel bij denkbeeldige teksten, met betrekking tot de onaannemelijkheid een grootte van d•=2 rekenen om de abusievelijke toepassing van deze methode op werken met een hoge mate van rationaliteit tot uiting te brengen. In elk ander geval bestaat de waarde van (d •) uit 1.

De bout (e•) is 1 waard zodra het paneel aan een viertal voorwaarden voldoet. Ten eerste mag de samenstelling van het paneel geen anachronisme, noch onhandigheid bevatten. Bovendien is het niet toegestaan een bepaalde balk door iets anders te vervangen, of een interpretatie te geven die het biljart een andere inhoud zou toeschrijven. Waar het in al deze gevallen om gaat is er voor in te staan dat de schepper de beduidenis van elke balk apart kende en ook de, veronderstelde, komende voorbereiding van het ene schot door het andere. Zo gauw één van de wensen niet wordt ingewilligd, noteren we e•=2.

De groef (f•) heeft geen betrekking op de col ([][]). Om f •=1 te verkrijgen, moet aan drie voorwaarden voldaan worden, die alle de beide schotten aangaan, en waarvan er geen een het hele paneel betreft. In de eerste plaats mag er, in elk der schotten, geen enkele illustratie zonder de hulp van een bepaald steunpunt voorkomen, en evenmin iets wat in strijd is met een bepaald verband in betekenis dat we in het biljart aantreffen. Vervolgens moet elke relatie tussen ideeën die balken in zich bergen, uitgaan van een soort schets, die zich in het biljart bevindt. Zo gauw één van deze voorwaarden ontbreekt, moet de waarde f•=2 zijn.-/

De hanger (g•) heeft betrekking op de col, die als taak heeft in één keer de mededeling van de schotten omhoog te tillen naar het domein van de zitbank. Om g •=1 te verkrijgen, moet aan drie wensen voldaan worden. De eerste houdt in dat de tekst, diegene met de beduidenis van het biljart, niet direct een verdediging aandraagt voor het idee dat het eerste schot de voorbereiding is van het tweede. De col symboliseert namelijk het zich overgeven aan dromerij, wat naar het begrip “voorbereiding” leidt, buiten hetgeen glashelder door het biljart wordt aangeduid om, door de klare wil van de schepper. Maar zodra deze laatste al melding heeft gemaakt van een bepaalde “voorbereiding” in het biljart, is het voor ons onmogelijk het benodigde kader aan te brengen in de col, die daardoor zijn rechtvaardiging verliest, wat ons g•=2 voor het volledige paneel oplevert. De tweede voorwaarde die we moeten bestuderen om g •=1 te verkrijgen, is het feit dat de schepper het idee dat wat hier het eerste schot wordt genoemd, het andere introduceert, niet afkeurt. Het zou inconsequent zijn als we een paneel hadden waar de schepper niet achter stond, omdat bepaalde denkbeelden die de auteur niet afkeurt, daarin immers naar voren moeten komen, op z’n minst als het slechts om een inval of een mijmering gaat. Tenslotte bestaat, om g •=1 te verkrijgen, de derde verplichting uit de vordering dat de critici op geen enkele manier de mededeling dat het eerste schot het andere de “voorbereiding” verschaft, kunnen verwerpen. Dat heeft tot gevolg dat we, voor het volledige paneel, noteren dat de onaannemelijkheid g •=2 bedraagt, zodra niet wordt voldaan aan één van deze drie voorwaarden. Laten we daarom, als zich een nog grotere tekortkoming voordoet, op dezelfde wijze handelen.-/

De achtste perforatie is het krukje (h•) en dat criterium heeft betrekking op het schaduwbeeld. Om h•=1 te kunnen noteren mag er, aangaande het paneel in kwestie, geen schaduwbeeld ontstaan. Het is echter onvermijdelijk h•=2 te noteren zodra het schaduwbeeld dit paneel schade toebrengt.

De knuppel (j•) ontvangt een waarde van 1 onder verschillende voorwaarden. Om te beginnen moeten alle balken van het paneel tot dezelfde grot behoren, die zelf een deksel heeft dat handig wordt gepresenteerd. Vervolgens moeten we er zeker van zijn dat het paneel zich geen enkele keer tegen een bepaalde deur of tegen vastberadenheid verzet. Indien de situatie het verhindert dat aan al deze voorwaarden bij elkaar wordt voldaan, ontvangt (j •) een waarde van 2.

We kennen de schaar (k •) een waarde van 2 toe zodra de knuppel zelf niveau j •=2 bereikt. Bij j•=1, een waarde die een grot met een deksel veronderstelt, moet de tekst echter een huis kunnen verschaffen. We proberen op z’n minst een acoliet van de bestudeerde tekst te vinden, om het statuut van de grot als huis te rechtvaardigen. Als we daarin slagen, noteren we k •=1, maar zo gauw zich een obstakel voordoet, keuren we k•=2 goed.

Aangaande de elfde perforatie, (m •), of viaduct, bestaat de waarde uit m •=2 als de knuppel 2 waard is. Bij een knuppel van 1 bereikt het viaduct echter niveau 1 als zowel de verhouding “voltige-trapeze” als “eis-feston-lokvogel” moeiteloos bepaald kunnen worden. Zodra er een belangrijke hinderpaal betreffende de trapeze, de feston of de lokvogel verschijnt, noteren we een onaannemelijkheid van m •=2; en bij een tekortkoming van de drie touwen tegelijk, blijft m •=2 noodzakelijk. Het is mogelijk dat we een vergissing begaan hebben bij het onhandig formuleren van de voltige of de eis, maar ook door het verkeerd interpreteren van de tekst.

De galg (p•) bereikt een waarde van 2 als de knuppel niet uit 1 bestaat. Indien de knuppel 1 waard is, kennen we de galg een waarde van 1 toe zodra de fender uit een verdieping van het paneel bestaat. Als de fender, betreffende het tekstgedeelte in kwestie, niet als een nauwkeurige interpretatie van het paneel kan worden gezien, moeten we onze toevlucht tot p •=2 nemen.

De dertiende perforatie noemen we de deining (w •), en als de knuppel 2 waard is, bereikt de deining eveneens niveau w•=2. Maar wanneer de knuppel 1 is, verkrijgt de deining slechts een waarde van 1 bij een bekleding die een toepassing is van het paneel. Als de bekleding daarentegen, niet als een aanvaardbare interpretatie van het paneel kan worden gezien, leggen we ons bij een waarde van w •=2 neer.

De graad van aannemelijkheid van een kwekerij bestaat uit het kaliber ervan. Het is de aannemelijkheid van de zin: “de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, de panelen van de kwekerij in één geheel willen realiseren, zonder de samenhang van de ideeën in zijn tekst te schaden. Het kaliber is het resultaat van de linialen, die elk tot het type (1/a•b•c•d•e•f•g•h•j•k• m•p•w•) behoren en het wordt verkregen door het numerieke product van al deze waarden. Dientengevolge bereikt het voor twee panelen een waarde van ((1/a•b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•)(1/a•’b•’c•’d•’e•’f•’g•’h•’j•’k•’m•’p•’ w•’)).

Laten we, alvorens een kwekerij te vormen, enkele zwakke kanten laten zien die zo’n geheel van interpretaties kan vertonen. Eerst werpen we een blik op het paneel \(ᵒdes images(.)combinent(.)leurs effets[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌles parfums¹, les couleurs et les sons(.)répondent(.)se-[]-)/¨ (×(ᵒbeelden (.)combineren(.)de effecten die ze hebbenꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌgeuren¹, kleuren en geluiden(.) antwoorden(.)elkaar)). Aangezien het eerste schot, “beelden combineren de effecten die ze hebben”, geen enkele balk bezit, maken we eruit op dat het hengsel (a •) 2 waard is, en dat de complete liniaal zodoende niet meer dan ½ kan bedragen.

We bekijken het paneel \(ᵒl'homme, l'artiste, prêtre du beau(.)est observé, surveillé, conseillé par des regards, venus de sa propre famille de pensée, occupés de symboles-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌla nature(.)est(.)un temple-[]”)/¨ (×(ᵒde mens, de kunstenaar, prediker van het schone(.)wordt(.) gadegeslagen, gesurveilleerd, geadviseerd door blikken, afkomstig uit zijn eigen gedachtenwereld, vol symbolenꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde natuur(.)is(.)een tempel)). De klopper (b•) is 2 waard, omdat de balken «Natuur», «is», en «tempel», van het tweede schot, in de tekst, voor de balk «mens» van het eerste geplaatst zijn.

Laten we nu de veronderstelling maken dat het sonnet van Baudelaire, over een paar duizend jaar, het slachtoffer is van een vervalsing die ongemerkt voorbijgaat aan talrijke kenners van dat toekomstige tijdperk. En dat het om de volgende, door bijna allen gekende tekst zou gaan: “Analogieën//De wereld is een museum waar grote leerlingen…” gevolgd door dezelfde regels als in het aanvankelijke gedicht. Vervolgens bekijken we het paneel \(˜*˜dans le musée l'homme(.)passe(.)victorieusement son initiation à travers des forêts de symboles-[]-ꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌil(.)est(.)des parfums…comme des chairs d'enfants…les hautbois…les prairies, -et d'autres…comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens-[]-)/¨ (×(˜*˜in het museum(.)beleeft(.)de mens triomfantelijk zijn inwijding door wouden van symbolenꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌer(.)zijn(.)geuren…als kinderhuidjes…hobo’s…weiden, -en andere…zoals amber, muskus, benzoë en wierook)). Met behulp van een oorspronkelijk exemplaar van de bundel "Bloemen van het kwaad", gevonden, na moeizame inspanningen, tijdens archeologische onderzoeken, is een geleerde bij machte zijn twijfel uit te spreken over de interpretaties van dat moment, en daar komt, wat het paneel betreft dat voor deze rail is bedacht, een korf van c •=2 uit voort.

Laten we eens aannemen dat een dichter de overeenkomst, die een link legt tussen het samentrekken van de pupil en de kracht van lichtstralen, beschrijft en dat terwijl hij gedeeltelijk een tekst die Descartes daarover had geschreven in verzen omzet [271]: “Le changement dans la grandeur de la prunelle/Modère à propos la force de la vision/Car l'ouverture de l'œil prend moins de rayons/Quand tous offenseraient du nerf une parcelle,/Et la mécanique apaise souvent nos sens/Par suppression du péril qui se fait sentir.” (De verandering in grootte van de appels van onze ogen/Vermindert tegelijkertijd het gezichtsvermogen/Want de opening van de pupil laat minder stralen toe/Wanneer deze alle een stukje van de zenuw zouden pijnigen,/En het mechanisme van ons organisme kalmeert vaak onze zintuigen/Door het waargenomen gevaar te verwijderen.) We stellen voor het volgende paneel te noteren: \(ᵒle changement dans la grandeur de la prunelle(.)modère(.)la force de la vision-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌla mécanique (.)apaise(.)souvent nos sens)/¨ (×(ᵒ de verandering in grootte van de appels van onze ogen(.) vermindert(.)het gezichtsvermogenꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌhet mechanisme(.)kalmeert(.)vaak onze zintuigen)). Hoewel de betekenis van het paneel een combinatie van de wetenschap met de metafysica inhoudt, laat deze redenering een belangrijke grondslag van grote kennis zien, wat voldoende is om een angeltje met een waarde van d•=2 te rechtvaardigen.

Laten we eens kijken wat er gebeurt als we in een paneel, met bijvoorbeeld \(˜*˜désirs(.)sortent(.) confus-[]-ꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌéchos(.)confondent(.)se[]-)/¨ (×(˜*˜wensen(.)komen(.)er verward uitꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌecho’s(.)vermengen(.)zich)), “wensen” in plaats van «woorden» gebruiken. De vervanging komt erop neer dat we ons van het biljart verwijderen, omdat we de aanvankelijke beduidenis van de passage waaruit de balken van het paneel, «sortir», (komen), «confuses» (verward), «échos» (echo’s), «confondent» (vermengen) en «se» (zich) zijn genomen, immers aanzienlijk moeten wijzigen. Dat heeft tot gevolg dat de waarde van de bout e •=2 bedraagt.

Laten we een blik werpen op \(ᵒla nature(.)est(.)l'opposé d'un temple-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌ l'encens(.)est(.)corrompu-[]-)/¨ (×(ᵒde natuur(.)is(.)het tegenovergestelde van een tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌwierook(.)is()bedorven)). Dat paneel veronderstelt dat we de beduidenis van de aanvankelijk gebruikte bewering in het gedicht omkeren, met als leidraad de verklaring die ver daarna, in de regels 11 en 13, over wierook wordt gegeven. We verbeelden ons dat we «De Natuur is een tempel…» als een antifrase moeten behandelen, waarvan de echte beduidenis “de natuur is het tegenovergestelde van een tempel…” is. Even later zal dan een lezer die dat ook verondersteld heeft, oordelen dat hij daar goed aan gedaan heeft, als hij op de bevestiging over wierook stuit. Door deze interpretatie wordt de balk «is», voortgekomen uit «De Natuur is een tempel…» aangevuld door de herstelling “het tegenovergestelde van”, die zich uiteraard niet leent om een link tussen twee beduidenissen van het biljart te leggen, wat een groef met een waarde van f•=2 rechtvaardigt.

Bij eenzelfde kwekerij ontstaat het schaduwbeeld door de volledige herhaling, of door het gebrek aan samenhang, tussen twee schotten, tussen gasten, rekruten, collega’s, tweetallen waarvan elk onderdeel zelf ook tweevoudig is, omdat het immers bestaat uit het tweetal “voltige-antwoord daarop”, tweetallen waarvan elk onderdeel zelf ook tweevoudig is, omdat het immers bestaat uit het tweetal “eis- antwoord daarop”, als er geen la bestaat voor de passage waaruit de balken van de panelen worden genomen. We bekijken een eerste paneel \(ᵒla nature(.)correspond(.)au temple-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌL'homme, l'artiste, (.)est observé, surveillé, conseillé par(.)des regards, de sa propre famille de pensée, occupés de symboles-[]-)/¨ (×(ᵒde natuur(.)komt(.)overeen met de tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens, de kunstenaar, (.)wordt(.)gadegeslagen, gesurveilleerd, geadviseerd door blikken, van zijn eigen soortgenoten, vol symbolen)). Dit is een ander van dezelfde kwekerij: \(ᵒde confuses paroles(.) sortent(.)du temple-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'encens(.)est(.)corrompu-[]-)/¨ (×(ᵒverwarde woorden(.) worden(.)losgelaten uit de tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌwierook(.)is(.)bedorven)). De schotten (de natuur(.)komt(.)overeen met de tempel) en (wierook(.)is(.)bedorven) lijken helemaal niet bij elkaar te passen, en daaruit volgt dat de schijn wordt gewekt dat één van de panelen aan een schaduwbeeld lijdt, zodat het krukje h•=2 daarvoor noodzakelijk zou zijn. Maar in feite is dat volstrekt niet het geval, en moeten we h•=1 noteren, omdat in werkelijkheid geen enkel paneel hier gehinderd wordt door een schaduwbeeld. We hebben hier namelijk met een la te maken, omdat de dichter immers zelf een soort raadsel in het gedicht heeft aangebracht, door middel van twee mededelingen over iets wat moeilijk te begrijpen is: de ene met betrekking tot het bestaan van de "Natuur-tempel" en de andere aangaande het bederf van wierook.

We doen, nog steeds betreffende de tekst „Samenspel“ het voorstel om het paneel \(ᵒmon esprit tu(.)meus(.)te-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌles parfums, les couleurs et les sons(.)répondent(.)se-[]-)/¨ (×(ᵒmijn ziel jij(.)beweegt(.)jeꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌgeuren, kleuren en geluiden(.)antwoorden(.)elkaar)) te noteren. We nemen vervolgens aan dat een grote inspanning van ons voorstellingsvermogen talrijke synesthesieën oplevert. Dat lijkt mogelijk, maar het eerste schot is afkomstig van het gedicht „Elevatie“ en verwijst exact naar de vijfde regel, die tevens de eerste is die we van het tweede kwatrijn [[1032]] in Index II (Gedichten)">[[1032]]: «…Mijn ziel, jij beweegt je soepel…» lezen. In die omstandigheden kan er geen sprake van één en hetzelfde hol zijn, omdat beide gedichten, „Elevatie“ en „Samenspel“, immers elk aanduidingen hebben die de inhoud ervan afbakenen, maar, en dat is het voornaamste, die niet dezelfde zijn. Aangezien één complete grot uit één enkel en volledig hol moet bestaan, behoort de totaliteit van de onderhavige gedeeltes, tot geen enkele grot. Daaruit volgt dat de knuppel j •=2 onvermijdelijk is. De vier laatste perforaties, vertegenwoordigd door k•, m•, p• en w•, schaar, viaduct, galg en deining geheten, krijgen, volgens de definitie ervan, een waarde van 2 zodra de knuppel (j •) zelf 2 waard is. Dientengevolge hebben we, als de knuppel (j•) eenmaal bepaald is, met een product van doen dat een hoogte bereikt van (j•k•m•p•w•)=((2)(2) (2)(2)(2))=32. Het omgekeerde van deze hoeveelheid bedraagt 1/32, en deze waarde blijkt, volgens de regel van het klinken, vermeld in paragraaf 566, de grens van de te verwaarlozen hoeveelheden bereikt te hebben. Nu weten we dus dat, zo gauw de knuppel bepaald is, het onmogelijk is de grenswaarde van 1/16 te bereiken, als het om de liniaal van het paneel in kwestie gaat: \(ᵒ mon esprit tu(.)meus(.)te-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌles parfums, les couleurs et les sons(.) répondent(.)se-[]-)/¨ (×(ᵒmijn ziel jij(.) beweegt(.)jeꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌgeuren, kleuren, en geluiden(.)antwoorden(.)elkaar)).

We onderzoeken \(ᵒdes paroles(.)sortent(.)confuses-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌéchos(.) confondent(.)se)[]-)/¨ (×(ᵒ woorden(.)komen(.)verward naar buitenꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌecho’s(.) vermengen(.)zich)). De knuppel (j •) bereikt een hoogte van 1, en het paneel lijkt, op het intuïtieve vlak, even volmaakt te zijn, maar dat wordt opzettelijk verstoord door de volledig fictieve veronderstelling volgens welke Baudelaire „Samenspel“ enkel in de bundel "Bloemen van het kwaad" zou hebben geplaatst, als tekst over het thema van de inspiratie die men hem zou hebben gegeven, maar die van andere kunsten dan de zijne afkomstig zou zijn. Bijgevolg kan geen draaikolk worden gevormd voor de mentor “"de verbeelding", "de kunsten"”, en lijkt het sonnet dat we bestuderen dus niet langer op een huis. Daardoor zijn we gedwongen een schaar van k •=2 te noteren, voor het hierboven genoemde paneel, in de zojuist beschreven denkbeeldige situatie.

Laten we stilstaan bij \(ᵒla nature(.)est(.)pleine de vivants.\.-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<> (.)passe(.)à travers des forêts[.]-[]-)/¨ (×(ᵒde natuur(.)is(.)vol levenden.\.ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>(.)gaat door(.)wouden[.])). En vervolgens, bij deze voltige: “hoe maken we de verbinding met het thema "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken" als we uitgaan van "levenden"?” De beduidenis van het paneel zou het overleven van de mens in de plantenwereld kunnen betreffen, terwijl de voltige de wereld der kunsten en van de verbeelding toont. Er is dus een contrast aanwezig dat een moeilijkheid voor de exegeet oplevert, en dientengevolge ontstaat er een storing, en om deze weer te geven, noteren we een viaduct van m •=2. De eis wordt: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen "de mens" ontvangt van de "wouden"?” Het antwoord kan niet gevonden worden door middel van “zijn bestaansmiddelen”, maar door “alles wordt ongeveer als volgt samengevat: ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” Hier heeft de interpreet opnieuw het gevoel dat de verwachtingen die hem tot zijn onderzoek aanzetten, niet goed op het paneel zijn afgestemd.

Het is interessant het paneel en de fender te vergelijken. In eerste instantie bestuderen we alleen het paneel \(˜*˜des paroles (.)sortent(.)confuses-[]-ꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌenfants(.)confondent(.)se[]-)/¨ (×(˜*˜woorden(.)komen(.)verward naar buitenꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌkinderen(.)vermengen(.) zich)). Daarna houden we ons bezig met de fender “de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling of op dromerige wijze, gewild dat de beeldspraak van de verwarde woorden de indruk verschaft van het begrip van door elkaar klinkende kinderstemmen”. We beseffen echter dat de interpretatie fout is, want het thema van de kinderen is, in het tweede schot, zonder ook maar enig houvast in het biljart, gecombineerd met dat van de verwarring, waardoor we gedwongen zijn een galg van p •=2 te noteren.

Laten we nu bezien welke deining deel zou uitmaken van het paneel \(˜*˜les parfums¹, les couleurs et les sons(.)répondent(.).\.se-[]-ꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌchoses infinies(.)ont(.)expansion[.]-[]-)/¨ (×(˜*˜geuren¹, kleuren en geluiden(.)antwoorden.\.(.)elkaarꞌꞌꞌis de oorzaak vanꞌꞌꞌoneindige dingen(.)bezitten(.) uitbreiding[.])) vergezeld door de bekleding “het oneindige, met zijn levendige, onophoudelijke ontwikkeling, is de oorzaak van het feit dat geuren, kleuren, en geluiden elkaar antwoorden”. Onmiddellijk wordt een deining van w•=2 genoteerd, omdat de loop van de bekleding de logische loop van het paneel omkeert, door de beeldspraak van het oneindige aan het begin te plaatsen. Het zou voldoende zijn om, in dezelfde bekleding, het idee van het paneel beter te volgen, om w •=1 te verkrijgen, ten voordele van dat paneel.

In de hierna volgende paragrafen, proberen we een kwekerij te vormen die als voorbeeld kan dienen. Niet met het doel er de beste panelen of die het gemakkelijkst te verdedigen zijn in te plaatsen, want menige groep panelen zou ongetwijfeld met de serie waar onze keus de nadruk op zou leggen, kunnen rivaliseren, en wel in twee opzichten. We beogen eerder om, te midden van talrijke andere keuzemogelijkheden, een beduidenis te verkrijgen die van groot belang is; die dankzij de perforaties een fors kaliber bereikt en die grote delen in „Samenspel“ beslaat. We maken hier gebruik van de trapezes «Samenspel», «Natuur», «tempel», «pilaren», «ver», «weids» en «antwoorden». De panelen in kwestie, in de gedaante van de eerste metamorfose, leveren deze lijst op: 1°) \(ᵒla nature(.)correspond(.).\.à un temple-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)est(.)observé, surveillé, conseillé par des regards, venus de sa propre famille[.]de pensée, occupés de symboles-[]-)/¨ (×(ᵒde natuur(.)komt(.)overeen.\.met een tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, (.)wordt(.)gadegeslagen, gesurveilleerd, geadviseerd door blikken, afkomstig uit zijn eigen gedachtewereld [.], vol symbolen)); 2°) \(ᵒ la nature.\.(.)est(.)un temple-[]ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'encens(.) chante(.)les transports[.]de l'esprit et des sens-[])/¨ \(ᵒde natuur.\.(.)is(.)een tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌwierook(.)bezingt (.)de vervoeringen[.]van geest en zintuigen)); 3°) \(ᵒdans le temple.\., l'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)est(.)initié aux arts en passant à travers des forêts de symboles-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌil(.)est(.) maintenant, pour lui, un usage plus facile des nuances du sensible pouvant l'inspirer, car il éprouve sans mal, notamment, les gradations des parfums²[.]trouvés au long de son itinéraire, sachant reconnaître ceux comme des chairs d'enfants…comme les hautbois… comme les prairies, ainsi que d'autres comptant parmi eux l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens-[]-)/¨ (×(ᵒin de tempel.\., (.)wordt(.)de mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, ingewijd in de kunsten terwijl hij door wouden van symbolen gaatꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌer(.)bestaat(.)nu, voor hem, een praktischer gebruikswijze van de nuances op het vlak van de gevoeligheid in staat hem te inspireren, want hij onderscheidt, met name, moeiteloos de gradaties van de intensiteit der geuren²[.]die hij op zijn traject aangetroffen heeft, aangezien hij degene herkent die als een kinderhuidje zijn…als hobo’s…als weiden; evenals de andere, zoals bijvoorbeeld amber, muskus en wierook)); 4°) \(ᵒ de vivants piliers.\.de l'art, esthètes reconnus, (.)laissent(.)parfois sortir de confuses paroles inspiratrices-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)passe(.)haut la main son initiation, à travers des forêts[.]de symboles-[]-)/¨ (×(ᵒlevende pilaren.\.van de kunst, erkende estheten, (.)laten(.)soms verwarde, inspirerende woorden losꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, (.)volbrengt(.)moeiteloos zijn inwijding, door wouden[.]van symbolen gaand)) ; 5°) \(ᵒde longs échos entendus au loin.\.(.)confondent(.)se[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌune ténébreuse et profonde unité[.] comme la nuit et…la clarté(.)est(.)à ce point vaste que le clair-obscur l'emporte-[]-)/¨ (×(ᵒlange echo’s gehoord in de verte.\.(.)vermengen(.)zichꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌeen duistere en diepe eenheid[.]als de nacht en de dag(.)is(.)zo weids, dat het clair-obscur het wint)); 6°) \(ᵒde par leur essence incompréhensiblement vaste.\.…nuit et…clarté(.)unissent(.)s'-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌdes parfums² …corrompus[.], riches et triomphants, ayant l'expansion des choses infinies…(.)transportent(.)…l'esprit et les sens-[]-)/¨ (×(ᵒwegens hun onbegrijpelijk weidse.\.aard, (.)verenigen(.)nacht en…dag zich ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌbedorven[.], rijke en zegevierende geuren², de uitbreiding bezittend van oneindige dingen(.)vervoeren(.)…geest en zintuigen)); 7°) \(ᵒ les parfums¹[.], les couleurs et les sons(.) répondent(.).\.se-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌil(.)est(.)des parfums² frais…doux…verts…et d'autres, corrompus, riches et triomphants-[]-)/¨ (×(ᵒgeuren¹[.], kleuren en geluiden(.)antwoorden(.).\.elkaarꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌer(.)zijn(.)geuren²…fris…zacht…groen…en andere, bedorven, rijk en zegevierend)). We constateren geen enkel schaduwbeeld, dat uit deze kwekerij zou voortkomen.

De fenders, aangaande de zeven zojuist bepaalde panelen, zien er als volgt uit: 1°) “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat het beeld van de tastbare natuur verbonden met dat van een tempel, door wederzijdse overeenkomst, het gevoel geeft de voorbereiding te zijn van het begrip dat de mens, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, wordt gadegeslagen, gesurveilleerd en geadviseerd door de blikken, afkomstig uit zijn eigen gevoelswereld en vol symbolen”; 2°) “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat het beeld van de tastbare natuur, verbonden met dat van een tempel, het gevoel geeft de voorbereiding te zijn van de indruk dat zaken die ogenschijnlijk slechts stoffelijk zijn, zoals wierook, een basis vormen voor de intense uiting van het hele wezen, geestelijk en lichamelijk”; 3°) “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat het beeld van de mens die door wouden van symbolen gaat, het gevoel geeft de voorbereiding te zijn van dat van de estheet die erin slaagt zich te midden van stoffelijke overdaad van kinderhuidjes, hobo’s, weiden, amber, muskus, benzoë en wierook te oriënteren”; 4°) “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat het beeld van de levende pilaren der kunst, erkende estheten, die soms verwarde woorden loslaten, het gevoel oplevert de voorbereiding te zijn van het begrip dat de mens inhoudt, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, die, in zijn eigen verbeelding, ziet dat die schenking waardevol voor hem is”; 5°) “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling of op dromerige wijze, overwogen dat het beeld van de lange echo’s der schoonheid, gehoord in de verte, en die zich vermengen, de indruk verwekt dat het de voorbereiding is van de volgende gedachte, namelijk dat goed en kwaad zo weids zijn, in de duistere en diepe eenheid der wereld, dat ze elkaar bijna raken”; 6°) “het kan niet anders of de scheppper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de onbegrijpelijke onmetelijkheid van hetgeen ons omringt, met name goed en kwaad, het gevoel geeft dat het de voorbereiding is van de gedachte dat bederf een bron van dronkenschap is”; 7°) “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat het beeld van eenzelfde vorm, in de domeinen van de vijf zintuigen, het gevoel geeft de voorbereiding te zijn van het begrip dat de wezens tot het gevoelige vlak behorend, of de indrukken die ze in ons wekken, dezelfde, eveneens mogelijke, serie morele eigenschappen bezitten”. We zien dat het een waagstuk zou zijn om een schaduwbeeld in deze fenders proberen te vinden, zelfs als ze meer dan de panelen dat doen, de beduidenis van het biljart vertolken.

Laten we, in grote lijnen, de afdeling van de zojuist beschreven kwekerij bestuderen, om te zien of in ieder geval twee van de bekledingen een schaduwbeeld vertonen. Hier volgt het overzicht: 1°) “de twee bij elkaar, natuur en tempel, aangezien ze met elkaar overeen komen, zijn de oorzaak van de observatie van de mens, verkondiger van het schone, door mensen, van dezelfde aard als hij, en vol symbolen”; 2°) de tastbare natuur, het wezenlijke van een bouwsel toegeschreven aan de geest bezittend, is de oorzaak van het feit dat een stoffelijk product op krachtige wijze omhoogtilt naar de volledige, geestelijke en stoffelijke werkelijkheid”; 3°) “de inwijding van de nieuwe kunstenaar is de oorzaak van zijn begrip van de overvloedige diversiteit van het gevoelige en merkt op dat die, via opeenvolgende etappes, van het tedere ofwel kinderlijke genre tot aan de intensiteit van de volwassene gaat”; 4°) “de erfenis van de pilaren der kunst is, betreffende hetgeen de nieuwe kunstenaar doet, de oorzaak van het gebruik van eerder uitgewerkte symbolen”; 5°) “de talrijke echo’s die zich onderling vermengen en ons een afspiegeling van het schone laten zien, zijn, in hun verwijdering, lengte en veelheid, de oorzaak van de verwarring in een duistere en diepe eenheid, weids als het naast elkaar geplaatste goed en kwaad”; 6°) “de onmetelijkheid, in het clair-obscur, het goed en het kwaad, is de oorzaak van de vervoering der dronkenschap”; en, tenslotte, 7°) “het samenspel van geuren, kleuren en geluiden is de oorzaak van de gelijkenis tussen de morele vermogens ervan”. Een ieder ziet hoe nutteloos het is om in het geheel gevormd door deze verschillende formuleringen een schaduwbeeld te zoeken.

Het eerste paneel, waarvan de liniaal nog vastgesteld moet worden, wordt genoteerd als \(ᵒla nature(.)correspond(.).\.à un temple-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)est(.)observé, surveillé, conseillé par des regards, venus de sa propre famille[.]de pensée, occupés de symboles-[]-)/¨ (×(ᵒde natuur(.)komt(.)overeen.\.met een tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, (.)wordt(.)gadegeslagen, gesurveilleerd, geadviseerd door blikken, afkomstig uit zijn eigen gedachtewereld [.], vol symbolen)). Het elastiek ziet er als volgt uit: (Samenspel.\.; vertrouwde[.];mens<>). De voltige bestaat uit: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze "Samenspel" (Overeenkomsten) de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” Het antwoord is: “gezien het feit dat de kunsten door overeenkomsten met elkaar verbonden zijn, ontvangt elk ervan een bijdrage van de andere.” Tegelijkertijd accepteren we de eis: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen de mens van de vertrouwde blikken ontvangt?” Het antwoord kan onmiddellijk door “alles wordt ongeveer als volgt samengevat: ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ worden gegeven doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” De eerste zwengel, de fender, wordt door deze, laatst al waargenomen, woorden beschreven: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de tastbare natuur verbonden met de tempel, door wederzijdse overeenkomst, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van het begrip dat de mens, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, is gadegeslagen, gesurveilleerd en geadviseerd door de blikken afkomstig van zijn eigen gedachtewereld, vol symbolen”. Het betreft een interpretatie van «Samenspel

De Natuur is een tempel…» met betrekking tot «…De mens gaat er wouden van symbolen
Door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan.» Als er een tempel bestaat, is het mogelijk aan een priester te denken. Waar kunnen we die vinden? In de mens die zich voor symboliek interesseert. De tweede zwengel, de bekleding, formuleren we zo: “beide, omdat natuur en tempel met elkaar overeenkomen, zijn de oorzaak van de observatie van de mens, verkondiger van het schone, door mensen die soortgenoten zijn en vol symbolen”. Dit kan heel goed een manier zijn om de eerste regels te begrijpen.

Laten we de liniaal met een waarde van 1 van \(ᵒla nature(.)correspond(.).\.à un temple-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)est(.)observé, surveillé, conseillé par des regards, venus de sa propre famille[.]de pensée, occupés de symboles-[]-)/¨ (×(ᵒde natuur(.)komt(.) overeen.\.met een tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, (.)wordt(.)gadegeslagen, gesurveilleerd, geadviseerd door blikken, afkomstig uit zijn eigen gedachtewereld [.], vol symbolen)). Het hengsel heeft een niveau van a •=1, om twee redenen. Ten eerste laten de schotten ervan, “de natuur komt overeen met een tempel” en “de mens, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, wordt gadegeslagen, gesurveilleerd en geadviseerd door blikken, afkomstig van zijn eigen gedachtewereld, vol symbolen”, elk minimaal een balk zien. Vervolgens wordt geen enkele in die schotten gebruikte balk herhaald. De klopper (b •) krijgt eveneens waarde 1, omdat «mens», «gadeslaan», «blikken», «vertrouwde» en «symbolen», in de tekst, na «Natuur», «Samenspel» en «tempel» geplaatst worden. De volgorde van de fronten, in elk der schotten, en niet wat het geheel ervan betreft, is volstrekt niet belangrijk bij het bepalen van deze waarde van 1 van de klopper. Er valt geenszins te twijfelen aan een korf van c•=1, want er wordt, in hetgeen de beduidenis van de balken determineert, geen enkele vervalsing van het werk vermeld. De verzen van Baudelaire blijven, uitgezonderd de middelen aangewend voor de versbouw, uitgesloten van het absoluut rationele vlak, zodat een angeltje van d•=1 vast lijkt te staan. Van begin tot eind blijft het paneel zeer toegankelijk, en merken we noch een onhandigheid, noch een vergissing in de tijdrekening op, waardoor het een bout van e •=1 ontvangt. Inderdaad moet de estheet wel gevormd worden, wat ook de talenten zijn waarvan hij gebruikt maakt. Bovendien blijft, met behulp van het overhemd, elke verandering van de balken nuttig om de tekst te begrijpen, omdat deze nooit de beduidenis van het biljart door een andere vervangt. Een groef van f •=1 blijkt onontkoombaar te zijn, omdat het paneel bij elke mogelijkheid de illustratie vermijdt, en de relaties tussen de beelden die het aan het werk ontleent, interpreteert zonder dat het daarvoor een denkbeeldige tekst in het leven roept. Enerzijds wordt «Samenspel

De Natuur is een tempel…» (de natuur(.)komt(.)overeen.\.met een tempel-[]-), en anderzijds «De mens gaat er wouden van symbolen
Door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan» wordt (de mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone(.)wordt(.)gadegeslagen, gesurveilleerd en geadviseerd door blikken, afkomstig van zijn eigen gedachtewereld[.], vol symbolen-[]-). In deze situatie kan probleemloos een hanger van g •=1 genoteerd worden, omdat het werk, wat de beduidenis van het biljart ervan aangaat, zich tevredenstelt met het naast elkaar plaatsen van twee mededelingen, waarbij het niets vertelt over het ontstaan van de tweede door toedoen van de eerste. Bovendien, de critici beschikken over geen enkel paraat middel om te ontkennen dat de inhoud van het eerste schot de voorbereiding is van die van het tweede. Het krukje h •=1 wekt geen enkele verbazing, dankzij de paragrafen 623, 624 en 625, die hebben laten zien dat er zich, met betrekking tot de eerste kwekerij, geen enkel schaduwbeeld voordoet. We stellen voor nu (j •), de knuppel, nader te bekijken. Het paneel weert geen enkel gebruik van deuren of vastberadenheid: bij «Natuur», verkrijgen we “op een goddelijk gebouw lijkend”; bij de «levende pilaren», “als door goddelijke wil gedreven”. Bij de pilaren die over woorden beschikken, de blikken van symbolen, of ook bij de geuren, kleuren en geluiden die elkaar antwoorden, gebruiken we “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan”. Bij de “bedorven wierook”, zijn we, tenslotte, in het bezit van de deur “die zowel goed als kwaad schijnt te doen”. Daarenboven komen de balken uit dezelfde tekst vandaan. Laatstgenoemde vertoont een profiel van ½ en bestaat uit een sonnet. Hoe ziet het deksel eruit? De omschrijving ervan blijkt simpel te zijn: “de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken”. De knuppel (j•) is hier dus 1 waard. We zien dat een schaar van k•=1 billijk is, omdat de knuppel een hoogte van 1 heeft, en omdat het gedicht „les Phares“ ten opzichte van „Samenspel“ de rol van een acoliet heeft, en samen daarmee over het thema “"de verbeelding", "de kunsten"”’ beschikt, dat de mentor is van het zojuist genoemde deksel. Het viaduct m •=1 moet geaccepteerd worden, wegens de knuppel met een waarde van 1 en tevens door het bevredigende karakter van zowel de trapeze als van de feston, beide bestudeerd in de vorige paragraaf. De galg p •=1 staat vast dankzij een knuppel van 1, en doordat de fender uit een verdieping van het paneel bestaat. Tenslotte kan voor het onderzochte paneel een deining van w •=1 goedgekeurd worden, omdat de knuppel 1 waard is, en wegens het feit dat de bekleding een toepassing is van het paneel. Samengevat lijkt een liniaal van 1=(1/a•b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•) aanvaardbaar, de reeks perforaties in aanmerking genomen: hengsel, klopper, korf, angeltje, bout, groef, hanger, krukje, knuppel, schaar, viaduct, galg en deining. De waarden bereiken, inderdaad, de niveaus a •=1, b•=1, c•=1, d•=1, e•=1, f•=1, g•=1, h•=1, j•=1, k•=1, m•=1, p•=1 en w•=1.

We bekijken de mededeling \(ᵒ la nature.\.(.)est(.)un temple-[]ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'encens(.) chante(.)les transports[.]de l'esprit et des sens-[])/¨ (×(ᵒde natuur.\.(.)is(.)een tempelꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌwierook(.)bezingt (.)de vervoeringen[.]van geest en zintuigen)). Het elastiek wordt als volgt gelezen: (Natuur.\.; vervoeringen[.];mens<>). De voltige bestaat uit: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze "Natuur" de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” Hier volgt het antwoord: “in de natuur, worden door de domeinen der gevoeligheid de organen van de vijf zintuigen verschaft, en, eveneens, de wezens die erdoor begeesterd worden. Daaruit ontstaat de interne verscheidenheid van de kunst, die de parallellen mogelijk maakt tussen de takken, afgeleid, door verdere uitwerking, van de aanvankelijke bron, schilderkunst of muziek, met name, wat het zien en het horen betreft. Dat heeft tot resultaat dat, wanneer een kunstenaar een tak van kunst beoefent, hij gebruik maakt van hetgeen zijn voorstellingsvermogen tot stand brengt dankzij de talrijke ervaringen die hij in aanraking met andere kunsten opgedaan heeft.” Overigens bestaat de eis uit: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen de mens ontvangt van de vervoeringen van geest en zintuigen?” Het antwoord komt onmiddellijk: “alles wordt ongeveer als volgt samengevat: ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” De fender wordt als volgt omschreven: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de tastbare natuur, die toch ook een tempel is, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van het begrip dat dingen die enkel stoffelijk lijken te zijn, zoals wierook, de grondslag vormen voor de intense expressie, van het hele wezen, geestelijk en lichamelijk”. Het begin van het gedicht wordt dus geïnterpreteerd alsof het de voorbereiding is van het eind ervan. Dit is de bekleding: “de tastbare natuur, die de essentie van een aan de geest toegeschreven bouwsel bezit, veroorzaakt het feit dat een stoffelijk product een enorme, zowel geestelijke als lichamelijke activiteit teweegbrengt”.

We bekijken nu een ander paneel: \(ᵒdans le temple.\., l'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)est(.)initié aux arts en passant à travers des forêts de symboles-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌil(.)est(.) maintenant, pour lui, un usage plus facile des nuances du sensible pouvant l'inspirer, car il éprouve sans mal, notamment, les gradations des parfums²[.]trouvés au long de son itinéraire, sachant reconnaître ceux comme des chairs d'enfants…comme les hautbois…comme les prairies, ainsi que d'autres comptant parmi eux l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens-[]-)/¨ (×(ᵒin de tempel.\., (.)wordt(.)de mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, ingewijd in de kunsten terwijl hij door wouden van symbolen gaatꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌer(.)bestaat(.)nu, voor hem, een praktischer gebruikswijze van de nuances op het vlak van de gevoeligheid in staat hem te inspireren, want hij onderscheidt, met name, moeiteloos de gradaties van de intensiteit der geuren²[.]die hij op zijn traject aangetroffen heeft, aangezien hij degene herkent die als een kinderhuidje zijn…als hobo’s…als weiden; evenals de andere, zoals bijvoorbeeld amber, muskus en wierook)). Een elastiek lijkt alles in zich te bergen: (tempel.\.; geuren²[.];mens<>). De voltige ziet er zo uit: “hoe maken we de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” uitgaande van het denkbeeld dat door de balk «tempel» gevormd wordt? De volgende woorden geven het antwoord: “dankzij het feit dat de inwijding in de tempel van het schone de kunstenaar nu juist leert hoe hij in een bepaalde kunst de ideeën afkomstig van andere takken der kunst kan gebruiken.” Overigens bestaat de eis uit: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen de mens ontvangt van geuren, als sommige als kinderhuidjes zijn, als hobo’s, als weiden, terwijl andere meer weg hebben van amber, muskus, benzoë en wierook?” Het antwoord wordt moeiteloos gevonden: “alles wordt ongeveer samengevat als ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” Dit is de beschrijving van de fender: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de mens die door wouden van symbolen gaat, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van de estheet die erin slaagt zich opnieuw temidden van de stoffelijke overdaad aan kinderhuidjes, hobo’s, weiden, amber, muskus, benzoë en wierook te bevinden”. Het is een manier om, door middel van een interpretatie, de derde regel en het einde van het sonnet met elkaar te verbinden. De bekleding wordt op deze wijze beschreven: “de inwijding van de nieuwe kunstenaar bewerkstelligt dat hij inzicht krijgt in de overvloedige diversiteit van het domein der gevoeligheid, waarvan hij merkt dat het zich, via opeenvolgende etappes, uitstrekt van het tedere ofwel kinderlijke genre tot aan de intensiteit van de volwassene.”

Laten we nu de kwestie bezien van de liniaal verkregen door middel van het paneel \(ᵒdans le temple.\., l'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)est(.)initié aux arts en passant à travers des forêts de symboles-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌil(.)est(.) maintenant, pour lui, un usage plus facile des nuances du sensible pouvant l'inspirer, car il éprouve sans mal, notamment, les gradations des parfums²[.] trouvés au long de son itinéraire, sachant reconnaître ceux comme des chairs d'enfants…comme les hautbois…comme les prairies, ainsi que d'autres comptant parmi eux l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens-[]-)/¨ (×(ᵒin de tempel.\., (.)wordt(.)de mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, ingewijd in de kunsten terwijl hij door wouden van symbolen gaatꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌer(.)bestaat(.)nu, voor hem, een praktischer gebruikswijze van de nuances op het vlak van de gevoeligheid in staat hem te inspireren, want hij onderscheidt, met name, moeiteloos de gradaties van de intensiteit der geuren²[.]die hij op zijn traject aangetroffen heeft, aangezien hij degene herkent die als een kinderhuidje zijn…als hobo’s…als weiden; evenals de andere, zoals bijvoorbeeld amber, muskus en wierook)). Het betreft hier een hengsel met een waarde van a •=1, omdat de schotten minimaal één balk hebben, en geen van deze fronten herhaald wordt. Een klopper van b •=1 lijkt vast te staan, aangezien, «tempel», «mens», «gaat», «door», «wouden» en «symbolen», eerder in het gedicht genoemd worden dan «zijn», “geuren²”, «als», «kinderhuid», «als», «hobo’s», «als», «weiden», «andere», «amber», «muskus», «benzoë» en «wierook». We noteren een korf van c •=1, wegens het feit dat we totaal niets van een bepaald ongeluk of van een vervalsing in het gedicht vernemen. Het is eveneens terecht aan het angeltje een waarde van d •=1 te geven, omdat de verzen, behalve wat de rijmen en de metriek aangaat, noch tot het domein der wetenschap, noch tot dat van de techniek behoren. Wat de bout e •=1 betreft, deze is juist, omdat het idee dat we dankzij een inwijding in staat zijn dingen waar te nemen, die anders moeilijk te onderscheiden zijn, niets bijzonders is voor iemand die vertrouwd is met het theologische begrip van de openbaring . De groef f•=1 lijdt geen twijfel, omdat, ten eerste, het paneel geen enkele illustratie vertoont; vervolgens, ervoor wordt gezorgd dat het niet met een bepaald verband in beduidenis in het biljart botst, en, tenslotte, omdat elk verband in beduidenis, in de schotten, terecht voorafgegaan wordt door een bepaald verband in beduidenis in het biljart. Inderdaad wordt “in de tempel, wordt de mens, de nieuwe kunstenaar” vergezeld door «De Natuur is een tempel…De mens gaat…» Verder vertolkt “wordt ingewijd in de kunsten terwijl hij door wouden van symbolen gaat” «…De mens gaat er wouden van symbolen Door…» Bovendien is het gedeelte “er bestaat nu, voor hem, een toegankelijker gebruik van de nuances van gevoeligheden die hem inspiratie kunnen geven, want hij merkt, met name, moeiteloos de verschillende graderingen op van de intensiteit der geuren die hij op zijn traject is tegengekomen, in staat zijnde een onderscheid te maken tussen die als kinderhuidjes zijn als hobo’s als weiden; evenals de andere, waaronder amber, muskus, benzoë en wierook” een herhaling van «Er zijn geuren, zo…als een kinderhuid, Zo…als hobo’s, zo…als weiden,
-En andere…Zoals amber, muskus, benzoë en wierook…» De hanger g•=1 kan, om drie redenen, niet geweigerd worden. Enerzijds probeert de schepper niet openlijk een bepaalde beduidenis aan te brengen met betrekking tot «Er zijn geuren…als een kinderhuid…als hobo’s…als weiden,
-En andere…Zoals amber, muskus, benzoë en wierook…» door middel van «De Natuur is een tempel…De mens gaat er wouden van symbolen
Door…» Bovendien verwerpt dezelfde auteur deze mogelijkheid niet. Ook slagen de critici er niet in een middel te vinden om het idee dat wat hier het eerste schot wordt genoemd, de grondslag is van de inhoud van het tweede, voorgoed opzij te schuiven. Het krukje h•=1 wordt gewaarborgd door de inhoud van de paragrafen 623, 624 en 625 die bevestigen dat het besproken paneel nergens, in de hele kwekerij, een schaduwbeeld vertoont. De knuppel j•=1 wordt een feit om de volgende vijf redenen. De onmiddellijk waarneembare, overtuigende aard van het sonnet, met een profiel van ½ en de serie van 74 fronten, laat geen enkele twijfel toe. Het deksel “de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken” vat een belangrijk aspect van de betekenis van het gedicht juist samen. Laten we eraan toevoegen dat een dergelijk deksel moeiteloos geformuleerd wordt. Onder de vakjes van het gedicht, treffen we alle balken van het hier bestudeerde paneel aan: «tempel», «mens», «gaat», «door», «wouden», «symbolen», «zijn», “geuren²”, «als», «kinderhuid», «als», «hobo’s», «als», «weiden», «andere», «amber», «muskus», «benzoë» en «wierook». We stellen voor nu de deuren en de vastberadenheid te bekijken. Met het doel het begrip "Natuur-tempel" te doorgronden, gebruiken we “op een goddelijk gebouw lijkend”. Om ons het beeld van de «levende pilaren» eigen te maken, komt het gezegde “als door goddelijke wil gedreven” ons te hulp. Wanneer we de beelden van de sprekende pilaren, de blikken of het gadeslaan van symbolen, evenals de geuren, kleuren en geluiden die elkaar antwoorden, willen behandelen, blijkt de deur “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan”, waardevol te zijn. De deur “die zowel goed als kwaad schijnt te doen” kan ons helpen om “bedorven wierook” te vatten. Niets in het zojuist bestudeerde paneel is in strijd met deze beelden, wat de rij sluit van de vijf redenen die de knuppel j•=1 veilig stellen. De schaar k•=1 wordt gerechtvaardigd door j•=1 en ook door de aanwezigheid, naast „Samenspel“, van een acoliet, „les Phares“, die het mogelijk maakt een huis te vormen. Het viaduct m •=1 verkrijgen we door j•=1 en door middel van de verzoeken, voltige en eis, aangezien beide een antwoord verwachten, zoals we in de voorgaande paragraaf hebben opgemerkt. We komen in het bezit van de galg p •=1 dankzij j•=1 en met behulp van de fender die op correcte wijze het paneel weergeeft. De deining w •=1 blijkt noodzakelijk te zijn, wegens j •=1 en door een bekleding die op een redelijke manier de beduidenis van het paneel toepast. Alles bij elkaar leveren a•=1, b•=1, c•=1, d•=1, e•=1, f•=1, g•=1, h•=1, j•=1, k•=1, m•=1, p•=1 en w•=1, als het omgekeerde van het numerieke product, (1/a•b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•)=(1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1))=1 op, ofwel de liniaal die we vast wilden stellen.

Laten we nu een blik werpen op het paneel \(ᵒ de vivants piliers.\.de l'art, esthètes reconnus, (.)laissent(.)parfois sortir de confuses paroles inspiratrices-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)passe(.)haut la main son initiation, à travers des forêts[.]de symboles- []-)/¨ (×(ᵒlevende pilaren.\.van de kunst, erkende estheten, (.)laten(.)soms verwarde, inspirerende woorden losꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, (.)volbrengt(.)moeiteloos zijn inwijding, door wouden[.]van symbolen gaand)). Bij zo’n mededeling is het elastiek (pilaren.\.;wouden[.];mens<>) correct. De voltige ziet er zo uit: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze "pilaren" de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” Het antwoord volgt onmiddellijk: “de pilaren, grote estheten, die, met z’n allen, de totaliteit der kunsten ondersteunen, beïnvloeden niet alleen kunstenaars die tot hun eigen tak behoren, maar ook sommigen, die een andere kunst beoefenen.” Anderzijds is dit de eis: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen "de mens" ontvangt van de "wouden van symbolen"?” Ziehier het antwoord: “alles wordt ongeveer samengevat als ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” De fender vraagt om een beschrijving zoals: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de levende pilaren der kunst, erkende estheten, die soms verwarde woorden loslaten, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van het begrip van de mens, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, die ziet dat deze nalatenschap zijn eigen verbeelding dient”. Het idee dat er een connectie ontstaat tussen «…levende pilaren
Soms verwarde woorden uit loslaten…», en de mededeling: «…De mens gaat…wouden van symbolen
Door…» overheerst. De bekleding omschrijven we als: “de erfenis van de pilaren der kunst veroorzaakt het gebruik van symbolen die van tevoren uitgewerkt zijn, in hetgeen de nieuwe kunstenaar doet”.

We bepalen de liniaal betreffende \(ᵒ de vivants piliers.\.de l'art, esthètes reconnus, (.)laissent(.) parfois sortir de confuses paroles inspiratrices-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌl'homme<>, le nouvel artiste, prêtre du beau, (.)passe(.)haut la main son initiation, à travers des forêts[.]de symboles-[]-)/¨ (×(ᵒlevende pilaren.\.van de kunst, erkende estheten, (.)laten(.)soms verwarde, inspirerende woorden losꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌde mens<>, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, (.)volbrengt(.) moeiteloos zijn inwijding, door wouden[.]van symbolen gaand)). Het hengsel ontvangt een waarde van a•=1, omdat de schotten “levende pilaren van der kunst, erkende estheten, laten soms verwarde, inspirerende woorden los” en “de mens, de nieuwe kunstenaar, verkondiger van het schone, volbrengt moeiteloos zijn inwijding, door wouden van symbolen gaand”, elk minimaal een balk bezitten die het andere niet heeft; en omdat er geen enkele herhaling van een front in het paneel voorkomt. De klopper b•=1 is noodzakelijk, aangezien in het gedicht van Baudelaire, «mens», «gaat», «wouden», «symbolen» en «door», na «levende», «pilaren, «soms», «verwarde, «woorden» en «loslaten» genoemd worden. We noteren een korf van c•=1, omdat geen enkele vrees voor vervalsing of een ingrijpende wijziging van „Samenspel“ gegrond is. Het angeltje (d •) ontvangt niveau 1, dankzij de niet erg geleerde, maar zeer fantasierijke woorden van de tekst, hierbij het technische vernuft van de versbouw niet meerekenend. De bout e•=1 staat vast, want, voor een kunstenaar uit de XIX e eeuw, vormt het thema van de inwijding van de nieuwe, grote kunstenaar door de voorgaande meesters, geen enkel probleem. Een groef van f •=1 wordt om drie redenen voor een vergissing behoed: het paneel bevat geen enkele illustratie; er is geen enkel denkbeeld in het paneel dat met een link in het biljart moeilijkheden oplevert; en tenslotte, elk verband in beduidenis dat in het ene of het andere schot, maar absoluut niet in het hele paneel, aanwezig is, wordt, in de verzen, terecht door een bepaalde link van het biljart voorafgegaan. Inderdaad komen «…levende pilaren
Soms verwarde woorden uit loslaten…» en «…De mens gaat…wouden van symbolen
Door…» wel degelijk in de tekst voor. Een hanger van g •=1 blijkt eveneens noodzakelijk, om een drietal redenen. In de eerste plaats verschaft de schepper zelf niet heel openlijk de beduidenis volgens welke «…levende pilaren
Soms verwarde woorden uit loslaten…» de voorbereiding is van «…De mens gaat…wouden van symbolen
Door…» Vervolgens wordt dat nergens door de auteur verworpen. Bovendien hebben de critici geen enkele tegenstrijdigheid ontdekt in de veronderstelling van de link tussen deze beeldspraken. Het krukje h•=1 wordt gebillijkt dankzij het feit dat het paneel, in de gekozen kwekerij, door geen enkel schaduwbeeld wordt gehinderd, zoals we gezien hebben in 623, 624 en 625. De knuppel (j •) krijgt niveau 1, om drie redenen. Ten eerste omdat alle balken van het paneel tot eenzelfde grot behoren: «levende, «pilaren, «soms», «verwarde», «woorden», «loslaten», «mens», «gaat», «wouden», «symbolen», en «door». Vervolgens omdat het deksel uitermate helder is: “de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken”. In de derde plaats is het hier bestudeerde paneel geenszins in strijd met de deuren of de vastberadenheid: “op een goddelijk gebouw lijkend” bij "Natuur-tempel"; “als door goddelijke wil gedreven” bij «levende pilaren»; “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” aangaande «…pilaren soms verwarde woorden uit loslaten…», «…de mens gaat er wouden van symbolen door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan…» en «…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.» Om ons het beeld van de “bedorven wierook” eigen te maken, komt het gezegde “die zowel goed als kwaad schijnt te doen” ons te hulp. De schaar heeft een waarde van k •=1 wegens j•=1 en omdat het gedicht „les Phares“ een acoliet is van „Samenspel“. Het viaduct m •=1 wordt gegarandeerd door de knuppel j •=1 en door ingewilligde verzoeken, die bevredigende relaties opleveren, “voltige-trapeze” en vervolgens “eis-feston”. De galg p •=1 berust op de knuppel j•=1 en op een fender die een verdieping van het paneel is. De deining w •=1 heeft veel te danken aan de knuppel j•=1 en aan een bekleding die bestaat uit de ontwikkeling van het paneel. De diverse onderdelen van de liniaal, hengsel, klopper, korf, angeltje, bout, groef, hanger, krukje, knuppel, schaar, viaduct, galg, en tenslotte deining genaamd, zijn a •=1, b•=1, c•=1, d•=1, e•=1, f•=1, g•=1, h•=1, j•=1, k•=1, m•=1, p•=1 en w•=1 waard en de verkregen aannemelijkheid is zodoende 1=1/a •b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•.

Laten we nu een blik werpen op \(ᵒde longs échos entendus au loin.\.(.)confondent(.)se[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌune ténébreuse et profonde unité[.] comme la nuit et…la clarté(.)est(.)à ce point vaste que le clair-obscur l'emporte-[]-)/¨ (×(ᵒlange echo’s gehoord in de verte.\.(.)vermengen(.)zichꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌeen duistere en diepe eenheid[.]als de nacht en de dag(.)is(.)zo weids, dat het clair- obscur het wint)). Het elastiek ziet er als volgt uit: (ver.\.;eenheid[.];mens<>). De voltige bestaat uit: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze "ver", de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” Het antwoord is: “schijnbaar winnen de karaktertrekken van een kunst het veruit van de andere, en toch is de eenheid ervan aan het aspect van gevoeligheid te danken, omdat daardoor ieders verbeelding kan toenemen en zo in elk zijn taak kan verrichten.” Anderzijds wordt de eis zo geformuleerd: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen de mens ontvangt van de duistere en diepe eenheid"?” Het antwoord volgt onmiddellijk “alles wordt ongeveer als volgt samengevat: ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” De fender vraagt om de volgende soort beschrijving: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de lange echo’s samen met het schone, gehoord in de verte, en die zich vermengen, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van de volgende gedachte, dat goed en kwaad, in de duistere en diepe eenheid van de wereld, zo weids zijn dat ze in elkaar overgaan”. We gaan uit van de intuïtie die in de vijfde regel verstrekt wordt, en we verbinden deze met die in de beide regels die direct daarop volgen, door “nacht en dag”, volgens een gebruikelijke symboliek, te interpreteren als “kwaad en goed”. De bekleding omschrijven we als: “de talrijke echo’s samen met het schone, veroorzaken, in hun verwijdering, lengte en veelheid, verwarring in een duistere en diepe eenheid, weids als het goede en het kwade die in elkaar overgaan”.

Nu proberen we de juiste liniaal vast te stellen van datzelfde paneel: \(ᵒde longs échos entendus au loin.\.(.)confondent(.)se[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌune ténébreuse et profonde unité[.] comme la nuit et… la clarté(.)est(.)à ce point vaste que le clair-obscur l'emporte-[]-)/¨ (×(ᵒlange echo’s gehoord in de verte.\. (.)vermengen(.)zichꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌeen duistere en diepe eenheid[.]als de nacht en de dag(.)is(.)zo weids, dat het clair-obscur het wint)). Het hengsel wordt een waarde van a •=1 toegekend, aangezien de schotten, voornamelijk “lange echo’s gehoord in de verte vermengen zich” en “een duistere en diepe eenheid als de nacht en de dag is zo weids dat het clair-obscur de overhand krijgt” minstens één balk bezitten, en daarbij geen enkele herhaling van een balk in de schotten plaatsvindt. Een klopper van b•=1 is noodzakelijk, omdat in het gedicht, «duistere», «diepe», «eenheid», «weids», «als», «nacht», «dag» en «zijn» (is²), vermeld worden na «lange», «echo’s», «ver», «zich» en «vermengen». Een korf van c•=1 moet geaccepteerd worden, omdat geen enkele vrees voor vervalsing of ingrijpende verandering van het bestudeerde gedicht gegrond is. Het angeltje (d •) krijgt niveau 1, want de begrippen van de tekst, het technische vernuft van de versbouw buiten beschouwing gelaten, zijn niet zozeer geleerd van aard, maar wel verbeeldingsvol. De bout e•=1 staat buiten twijfel, want een zekere voorbereiding van de relatie “clair- obscur” door die van de echo’s, is zo voor de hand liggend dat het nauwelijks uitleg behoeft. De waarde van de groef f•=1 wordt door drie omstandigheden gewaarborgd: het paneel bevat geen enkele illustratie; het is met geen enkele link in het biljart in tegenstrijd; en om te besluiten, elk van de linken tussen de beduidenissen gepresenteerd in de schotten, maar geenszins in het complete paneel, wordt in de tekst op correcte wijze voorafgegaan door een link tussen ideeën in het biljart. We baseren ons namelijk op de regels 5, 6 en 7. Ook de hanger g •=1 blijkt om een drietal redenen noozakelijk te zijn.Ten eerste verschaft de schepper zelf niet heel openlijk de beduidenis volgens welke «…lange echo’s die zich van ver vermengen…» de voorbereiding zou zij van «…In een duistere en diepe eenheid,
Weids als de nacht en als de dag…» Vervolgens verwerpt de auteur een dergelijke stelling niet. Bovendien zien we niet goed hoe de critici zouden kunnen bewijzen dat deze veronderstelling terzijde geschoven moet worden. Het is zeker dat het krukje h•=1 waard is, want het paneel heeft van geen enkel schaduwbeeld last, zoals we in de paragrafen 623, 624 en 625 hebben waargenomen. Er zijn drie redenen waarom de knuppel (j •) niveau 1 krijgt. In de eerste plaats behoren alle fronten van het paneel, «lange», «écho’s», «ver», «zich», «vermengen», «duistere», «diepe», «eenheid», «weids», «als», «nacht», «dag» en «zijn», tot eenzelfde grot. Bovendien blijkt het deksel van laatstgenoemde zich niet tegen de volgende redenering te verzetten: “de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken”. In de derde plaats is niets in dit paneel in strijd met de deuren of de vormen van vastberadenheid: “op een goddelijk gebouw lijkend” bij de "Natuur-tempel"; “als door goddelijke wil gedreven” aangaande «levende pilaren»; “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” betreffende de mentale beelden «…pilaren soms verwarde woorden uit loslaten…», «…de mens gaat er wouden van symbolen door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan» en «…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.» Om ons het beeld van de “bedorven wierook” eigen te maken, komt het gezegde “die zowel goed als kwaad schijnt te doen”. De schaar heeft een waarde van k•=1, dankzij de knuppel j•=1 en dankzij het feit dat het gedicht er als een huis uitziet. Het viaduct stelt zich tevreden met niveau m •=1, wegens de knuppel die 1 bedraagt en door de licht te begrijpen links, die de trapeze met de voltige, en de feston met de eis verbinden. De galg stijgt niet hoger dan p •=1, profijt trekkend van de knuppel j •=1, en de fender in de gedaante van een verdieping van het paneel. De deining wordt w •=1 toegekend, door toedoen van de knuppel j•=1 en van een bekleding die zich ertoe beperkt de ontwikkeling van het paneel.

Laten we een beschrijving geven van het paneel \(ᵒde par leur essence incompréhensiblement vaste.\.…nuit et…clarté(.)unissent(.)s'-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌdes parfums²…corrompus[.], riches et triomphants, ayant l'expansion des choses infinies…(.)transportent(.)…l'esprit et les sens-[]-)/¨ (×(ᵒwegens hun onbegrijpelijk weidse.\.aard, (.)verenigen(.)nacht en…dag zich'ꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌbedorven[.], rijke en zegevierende geuren², de uitbreiding bezittend van oneindige dingen(.)vervoeren(.)…geest en zintuigen)). Het elastiek wordt zo gedefinieerd: (weids.\.;bedorven[.];mens<>). De voltige ziet er als volgt uit: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze "weids" de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” Het antwoord wordt zo geformuleerd: “het weidse artistieke domein legt door een intern samenspel de verbinding met de verschillende takken, zowel met de dichtstbijzijnde als met de ver verwijderdste, zodat in elk de verbeelding wordt ondersteund door de invloeden van alle.” De eis is overigens: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen de mens ontvangt van de bedorven geuren?” Dit antwoord is ongetwijfeld bevredigend: “alles wordt ongeveer als volgt samengevat: ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” De fender zal bestaan uit: “het kan niet anders of de scheppper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van de onbegrijpelijke onmetelijkheid van hetgeen ons omringt, met name goed en kwaad, het gevoel geeft dat het de voorbereiding is van de gedachte dat bederf een bron van dronkenschap is”. Bij dat alles baseren we ons op «…Weids als de nacht en als de dag…» en «…geuren…andere, bedorven, rijk en zegevierend,

De uitbreiding van oneindige dingen bezittend…Die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen.» De bekleding wordt: “de onmetelijkheid, in het clair-obscur, het goed en het kwaad, is de oorzaak van de vervoering der dronkenschap”.

We wensen nu de liniaal te bepalen van hetzelfde paneel: \(ᵒde par leur essence incompréhensiblement vaste.\.…nuit et…clarté(.)unissent(.)s'-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌdes parfums² …corrompus[.], riches et triomphants, ayant l'expansion des choses infinies…(.)transportent(.)…l'esprit et les sens-[]-)/¨ (×(ᵒwegens hun onbegrijpelijk weidse.\.aard, (.)verenigen(.)nacht en…dag zich'ꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌbedorven[.], rijke en zegevierende geuren², de uitbreiding bezittend van oneindige dingen(.)vervoeren(.)…geest en zintuigen)). Het hengsel (a•) ontvangt een waarde van 1, omdat de schotten minimaal één balk bezitten, waarbij, bovendien, geen enkele herhaling valt te constateren: “wegens hun onbegrijpelijk weidse aard, verenigen nacht en dag zich”, en vervolgens “…bedorven, rijke en zegevierende geuren, de uitbreiding bezittend van oneindige dingen(.)vervoeren(.)geest en zintuigen ”. De klopper moet niveau b•=1 toegekend worden, omdat de balken van het eerste schot, «eenheid», «weids», «nacht», «en», «dag», in de dichtregels, eerder genoemd worden dan die van het andere: «geuren²», «bedorven», «rijk», «zegevierend», «uitbreiding», «oneindige», «dingen», «bezittend», «vervoeringen», «geest» en «zintuigen». We moeten de korf een waarde van c •=1 verlenen, omdat iedere vervalsing of ingrijpende wijziging in het sonnet van Baudelaire dat we hier lezen, onmogelijk lijkt. Het angeltje (d•) bereikt niveau 1, dankzij de poëtische beeldspraken die verre van rigoureus zijn. De toekenning van e•=1 aan de bout is onontkoombaar, omdat de naast elkaar geplaatste contrasten «nacht en…dag», evenals het door elkaar halen van de beelden van het kwaad en het oneindige, goed samengaan met het begrip vervoering. En tenslotte lijken, van deze poëtische opvattingen, sommige de aankondiging van de andere uit te voeren. De groef f •=1 is om drie redenen verdedigbaar: de afwezigheid van een illustratie; de afwezigheid van een tegenstelling van het paneel met ongeacht welke link in het biljart; en als laatste, in de richting gaand van de aanvankelijke beduidenis, het feit enkel de taak te hebben om elke verbinding in de schotten te reproduceren. Inderdaad behoort «…Weids als de nacht en als de dag…» tot de bestudeerde regels, zoals «eenheid» en «Er zijn geuren…bedorven, rijk en zegevierend,

De uitbreiding van oneindige dingen bezittend…Die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen.» Er zijn drie motieven die een hanger van g •=1 rechtvaardigen. Er is het feit dat de schepper niet echt openlijk meedeelt dat in zijn ogen, iet dergelijks als de passage «…Weids als de nacht en als de dag…» de voorbereiding is van die andere: «Er zijn geuren…bedorven, rijk en zegevierend,

De uitbreiding van oneindige dingen bezittend…Die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen.» Daarenboven bestaat er geen echte ontkenning van zo’n verbinding tussen de beduidenissen. En tenslotte zien we niet goed hoe de critici zouden kunnen verkondigen dat die verbinding volslagen denkbeeldig is. Het krukje h•=1 staat vast omdat de kwekerij geen enkel schaduwbeeld vertoont, zoals in de paragrafen 623, 624 en 625 is vermeld. De knuppel (j •) bereikt niveau 1 dankzij de volgende drie constateringen. In de eerste plaats behoren alle balken van het paneel, «eenheid», «weids», «nacht», «dag», «geuren», «bedorven», «rijk», «zegevierend», «uitbreiding», «oneindige», «dingen», «bezittend», «vervoeringen», «geest en «zintuigen», tot eenzelfde grot. In de tweede plaats bezit deze tekst zelf een deksel van grote eenvoud: “de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken”. In de derde plaats weigert het paneel geen enkel gebruik van deuren of vormen van vastberadenheid: “op een goddelijk gebouw lijkend”, nuttig voor het begrijpen van "Natuur-tempel"; “als door goddelijke wil gedreven”, aangaande «levende pilaren»; “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” bij de mentale beelden «…pilaren soms verwarde woorden uit loslaten…», «…de mens gaat er wouden van symbolen door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan» en «…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.» Bij de “bedorven wierook”, zijn we, tenslotte, in het bezit van de deur “die zowel goed als kwaad schijnt te doen”. De schaar krijgt niveau k•=1, omdat de knuppel zelf een hoogte bereikt van j•=1 en de tekst deel uitmaakt van de werken die huizen zijn. Het viaduct m•=1 staat vast dankzij de knuppel j •=1 en gemakkelijk te begrijpen verzoeken, met relaties, “voltige-trapeze” en “eis-feston”, die moeiteloos tot ontwikkeling komen. De galg ontvangt een waarde van p•=1, wegens de knuppel j•=1, en dankzij de fender die een verdieping van het paneel vormt. De deining w•=1 lijdt geen enkele twijfel, met de knuppel die j •=1 bedraagt en een bekleding die op een getrouwe weergave van het paneel neerkomt. Het omgekeerde van het numerieke product van de perforaties in kwestie, ofwel de liniaal (1/a •b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•), bestaat dientengevolge uit een hoeveelheid van ((1/(1) (1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1))=1.

Laten we nu een beschrijving geven van \(ᵒ les parfums¹[.], les couleurs et les sons(.) répondent(.).\.se-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌil(.)est(.)des parfums² frais…doux…verts…et d'autres, corrompus, riches et triomphants-[]-)/¨ (×(ᵒgeuren¹[.], kleuren en geluiden(.)antwoorden(.).\.elkaarꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌer(.)zijn(.)geuren²…fris…zacht…groen…en andere, bedorven, rijk en zegevierend)). Het elastiek kan als volgt beschreven worden: (antwoorden.\.;geuren¹[.];mens<>). Dit is de voltige: “hoe maken we, uitgaande van de trapeze "antwoorden" de verbinding met het deksel "de verbeelding wordt, in elk der kunsten, ondersteund door de invloeden van al die verschillende takken"?” Het volgende antwoord lijkt afdoend te zijn: “aangezien de kunsten met elkaar overeenkomen, of elkaar antwoorden, voedt elk van de kunstenaars zijn verbeelding door middel van alle meesterwerken.” Laten we nu eens naar de eis van het paneel kijken: “hoe kunnen we, aan de hand van de context, een samenvatting geven van hetgeen de mens, de nieuwe kunstenaar, in het algemeen ontvangt van de geuren¹, terwijl we vernemen dat deze elk al naargelang de aard ervan, verschillende morele karaktereigenschappen hebben en zelfs, wat sommige betreft, tegenovergestelde?” Het antwoord komt onmiddellijk: “alles wordt ongeveer als volgt samengevat: ‘’"de verbeelding", "de kunsten"‘’ doordat het verstand en de gevoeligheid zich tot een actief gepeins keren, dat na verloop van tijd de kunsten voortbrengt, door uit te gaan van een hecht verband met gebieden die tot de werkelijkheid behoren.” De fender kunnen we zo omschrijven: “het kan niet anders of de schepper heeft, op z’n minst in een vluchtige opwelling, of op dromerige wijze, overwogen dat de voorstelling van eenzelfde vorm in de domeinen van de vijf zintuigen, het gevoel geeft dat die de voorbereiding is van het begrip dat wezens met een gevoelige aard, of de indrukken die ze in ons teweegbrengen, ook over zo’n reeks van dezelfde morele eigenschappen beschikken”. In de achtste regel, en vervolgens in de twee terzinen, treffen we passages aan waarin dat het geval is. Door middel van de tunnel, wat een snellere manier is, wordt door de bekleding iets soortgelijks weergegeven: “het samenspel tussen geuren, kleuren en geluiden veroorzaakt de gelijkenis tussen de capaciteiten ervan op het morele vlak”.

Nu moeten we kijken hoeveel de liniaal bedraagt van \(ᵒ les parfums¹[.], les couleurs et les sons(.) répondent(.).\.se-[]-ꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌil(.)est(.)des parfums² frais…doux…verts…et d'autres, corrompus, riches et triomphants-[]-)/¨ (×(ᵒgeuren¹[.], kleuren en geluiden(.)antwoorden(.).\.elkaarꞌꞌꞌis de voorbereiding vanꞌꞌꞌer(.)zijn(.)geuren²…fris…zacht…groen…en andere, bedorven, rijk en zegevierend)). Voor het hengsel is de hoeveelheid a •=1 terecht, omdat de schotten, voornamelijk “geuren, kleuren, en geluiden antwoorden elkaar” en “er zijn geuren…fris…zacht…groen…en andere, bedorven, rijk en zegevierend”, minstens één balk bezitten, en niet dezelfde. De klopper moet b •=1 bedragen, gezien het feit dat de woorden «zijn», “geuren²”, «fris», «zacht», «groen», «andere», «bedorven», «rijk» en «zegevierend» voorafgegaan worden door «antwoorden», “geuren¹”, «kleuren», «geluiden» en «elkaar». Een waarde van c•=1 moet voor de korf genoteerd worden, omdat er niets van een vervalsing of een belangrijke wijziging in het bestudeerde sonnet bespeurd is. Het angeltje (d •) bereikt niveau 1, dankzij de poëtische beeldspraken van de tekst. De bout e •=1 kan niet in twijfel worden getrokken, want aan talrijke auteurs van de XIXe eeuw worden gezichtspunten toegeschreven die betrekking hebben op een verband tussen de morele en gevoelige facetten van onze indrukken, hetgeen hier de stellingname «Er zijn geuren…fris…zacht…groen…En andere, bedorven, rijk en zegevierend…» mogelijk maakt door middel van «Aantwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.» Een groef van f •=1 lijkt, om een drietal redenen, aannemelijk. In de eerste plaats bevat het paneel geen enkele illustratie. Vervolgens contrastreert geen enkele passage met een link in het biljart. Tenslotte is ieder verband in beduidenis, in beide schotten, ieder afzonderlijk genomen, slechts een weergave van een reeds aanwezige relatie in het biljart. Inderdaad worden “…geuren, kleuren, en geluiden antwoorden elkaar” en “er zijn geuren…fris…zacht…groen…en andere bedorven, rijk en zegevierend” voornamelijk uit het gedicht genomen. De hanger g •=1 staat volkomen vast, om drie redenen. Ten eerste is er geen enkele openlijke precisering in het gedicht van zoiets als een oordeel stipulerend dat één van de basissen van «Er zijn geuren…fris…zacht…groen…en andere bedorven, rijk en zegevierend…» afkomstig zou zijn van «…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.» Vervolgens wordt dit idee ook volstrekt niet ontkend. En tenslotte staat geen enkele van alle opmerkingen van de critici het toe dat verband in beduidenis te verwerpen. We treffen een krukje van h•=1 aan omdat de paragrafen 623, 624 en 625 hebben laten zien dat de kwekerij geen enkel schaduwbeeld vertoont. De knuppel (j •) ontvangt niveau 1 dankzij de volgende beschouwingen. In de eerste plaats is het deksel gemakkelijk te beschrijven. Bovendien zijn de balken van het paneel, “geuren¹”, «kleuren», «geluiden», «Antwoorden», «elkaar», «zijn», “geuren²”, «fris», «zacht», «groen», «andere», «bedorven», «rijk», «zegevierend» in volle getale in dezelfde grot aanwezig. Als laatste, het paneel kan geen tegenstrijdigheid vertonen met deze deuren of vormen van vastberadenheid: “op een goddelijk gebouw lijkend” bij de "Natuur-tempel"; “als door goddelijke wil gedreven” aangaande «levende pilaren»; “de indruk van de gedachte gevend alsof deze door goddelijke wil is ontstaan” bij «…pilaren soms verwarde woorden uit loslaten…», «…de mens gaat er wouden van symbolen door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan…» en «…Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.» En om te besluiten “die zowel goed als kwaad schijnt te doen” aangaande “bedorven wierook”. De schaar is k•=1 waard, omdat de knuppel zelf j •=1 bedraagt en de tekst een huis blijkt te zijn. Een viaduct van m •=1 is juist, aangezien de knuppel (j•) niveau 1 heeft en de verzoeken, elk, probleemloos de relaties “voltige- trapeze” en “eis-feston” tot stand brengen. De galg krijgt een grootte van p •=1, dankzij knuppel j•=1 en een fender die een verdieping van het paneel vormt. De deining houdt niveau w •=1, wegens het feit dat de knuppel een hoogte van j•=1 heeft bereikt, en omdat de bekleding bestaat uit een toepassing die de beduidenis van het paneel niet radicaal wijzigt. Het omgekeerde van het numerieke product van de perforaties die we hier bestudeerd hebben, ofwel de liniaal ((1/a •b•c•d•e•f•g•h•j•k•m•p•w•), verdient zodoende niveau (1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1))=1.

Het kaliber van de kwekerij die ons als voorbeeld dient is afkomstig van het numerieke product van de linialen die we zojuist hebben berekend. Doordat alle metingen als resultaat niveau 1 hebben, ontvangt het kaliber eveneens een waarde van ((1)(1)(1)(1)(1)(1)(1))=1.