Opzettelijke intrusies

Aangezien de spil van de N die gebruikt is in «Natuur», in de eerste regel van het gedicht, geen belemmering voor de boring vormt, zijn we het erover eens dat het onmogelijk is enkel het begrip spil te gebruiken, als een stijlfiguur bestaande uit een materiële inmenging in een geheel van betekenissen gekarakteriseerd moet worden. Daarom moeten we verschillende relaties die de gedachte met haar tekens verbinden opnieuw bestuderen. Ten eerste mogen we ervan uitgaan dat er tussen beduidenis en teken een gedeeltelijke solidariteit bestaat. We zijn eveneens van mening dat de elementaire betekenis een beduidenis, voorgesteld door een bepaald woord of symbool, heeft die voor een aanzienlijke periode, in een menselijke samenleving geldt [905]-[906]. Een tekst, en de diverse realiteiten die daar onveranderlijk mee samen gaan, op het stoffelijke of mentale vlak, heet een bult, en door het begrip rail te generaliseren, wordt het domein ervan uitgebreid met de echte of verzonnen bulten. Ieder teken of elke beduidenis, permanent in de bult aanwezig, of het nu een idee, een symbool, een woord, een hulpmiddel of een bloksteen is, wordt een vierkantje genoemd. Het bestaan ervan hangt in geen enkel opzicht van tijdelijke omstandigheden af, terwijl de onwillekeurige grijns van een acteur verdwijnt als deze aan iets anders denkt. Het vierkantje maakt de boring niet of wel mogelijk. We passen de symboliek van de Latijnse hoofdletters A, E, en H… nu ook toe op de vierkantjes. Een kroes ziet eruit als een bult waarvan we, in ieder geval in grote lijnen, de voornaamste betekenis kunnen vaststellen, die we het spinsel noemen. We zouden ons er niet zo’n globaal denkbeeld van kunnen vormen, als we bij het doornemen van hetgeen meegedeeld wordt onophoudelijk bepaalde doorslaggevende, maar onberedeneerde gezegdes zouden aantreffen, die te vergelijken zijn met een lange rij spontaan geuite luide schreeuwen, als gevolg van een hevige pijn waarbij men zich onmogelijk kan bezinnen. Een vulling kan twee dingen, die soms in een kroes aangetroffen worden, zijn: een vierkantje dat de boring schade toebrengt, of een spil. Iedere kroes die een spinsel bezit dat we enkel door middel van blokstenen, termen of spillen aan de weet komen, wordt een wieg genoemd. Het sonnet „Samenspel“ toont ons het voorbeeld van zo’n mededeling waarvan de inhoud enkel door een paar korte zinnen in grote lijnen begrijpelijk is. Indien daarentegen een aantal klanken een reeks zeer intense muzieknoten bevatten die zich bij de vakjes voegen, zou dat niet als hetzelfde type mededeling beschouwd kunnen worden. In een wieg is een ribstof een vulling die de schepper van een boek gewild heeft en die niet voortkomt uit een gewone dichterlijke kunstgreep: klankrijm, versbouw, accent of rijm. De bult zoals hij was voordat de indringing plaatsvond, noemen we zijn grafheuvel, en de conceptie zelf van de ribstof wordt voorgesteld door het symbool (- ¦¦¦¦-).

We zijn gedwongen onze toevlucht tot nieuwe kunstgrepen te nemen, om de ribstoffen nauwkeuriger te bepalen. Ten eerste constateren we dat twaalf werkingen mogelijk zijn die we samengebracht in een groep de loods noemen. We nemen de vrijheid om, teneinde sommige dubbelzinnige stijlfiguren te kunnen definiëren, één van hun karakteristieken te onderstrepen. We eisen van de zinswending dat hij een doelstelling op het literaire of mythologische vlak heeft. Vervolgens verwijderen we elk in hoge mate uitgewerkt codeschrift. In de vierde plaats accepteren we geen enkele bijdrage tot kennis. We ontdoen ons van de intellectuele vormen van het pleonasme, evenals van tweeslachtige situaties, tegenstrijdigheden of abstracte ironie. In de zesde plaats leggen we een groot aantal woordspelingen terzijde die niet door vervorming van taalmaterie tot stand zijn gekomen, zoals “Vrouwen spinnen daar de hele dag”. We bevoordelen het mondelinge aspect, wat leidt tot de transcriptie (te lappen-¦¦¦¦-klappen) betreffende “Durf het slaan nog eens te lappen, dan krijg je zelf klappen”. In de achtste plaats wenden we ons tot een beschrijving van de bult die betrekking heeft op een manier van spreken, zoals in “Daris’ droom”. Wat de toelichting aangaat, laten we na om zonder belangrijke reden van het concrete af te dwalen: “dromedaris”. Vervolgens wordt de constatering meer bevoordeeld dan de uitleg. Zodoende legt “Daris’ droom” meer gewicht in de schaal dan “dromedaris”. In de elfde plaats sluiten we het spelen met de plaats van de woorden uit van het domein van bestudeerde onderwerpen, zodra daaromtrent onzekerheid ontstaat. Dat is het geval met “Elske heeft Lotte ontmoet toen ze naar de markt ging”. Tenslotte kennen we de benaming “woord” toe aan alles wat er op het vlak van het taalgebruik in kwestie op lijkt. Het gedeelte “eind” van “eindelijk” wordt dus als een woord beschouwd, omdat “eind” op zichzelf als woord bestaat en onder andere de beduidenis heeft van "afloop" of "slot". De tweede groep middelen, waar men zich voor de analyse van de stijlfiguren van bedient, wordt voorgesteld door twee aanduidingen die een beschrijving inhouden, (F-) en (S-), de rolletjes, die wel of niet tegelijk worden gebruikt. Eerst wat (F-) betreft, waarvan de inhoud “hardnekkige verschijning” of “feit” is. Dan (S-) die als beduidenis “uitleg” of “veronderstelling” krijgt.

Met het doel het onderzoek naar de ribstoffen van een bult voort te zetten, laten we ons oog vallen op de lenen ervan, bestaande uit de vierkantjes die daar een rol in spelen. Deze vormen de aardkluit, ofwel het segment van de bult die de zinswending verschaft. Dikwijls wordt hij vóór het symbool (-¦¦¦¦-) van de formule vermeld. Het commentaar dat erop gegeven wordt noemen we het plafond. In “Het is de tuinman niet gelukt: hij miste de voorliefde voor de waarde” vermoeden we de bedoeling (F-voorliefde voor de waarde-¦¦¦¦-S-voorliefde voor de aarde) in de volgorde (aardkluit, plafond) [826]. Soms blijkt het onmogelijk te zijn de aardkluit te verschaffen, deze wordt dan enkel beschreven, zoals in “een gele vlek op het papier op de plaats waar "goud" geschreven staat”. Het plafond bestaat uit drie soorten: het surrogaat, dat de aardkluit moet vervangen in een denkbeeldige rail; de specerij die buiten het verschijnsel blijft om er een beschrijving van te geven; de vezelplaat die beide situaties met elkaar verenigt. Het surrogaat “voorliefde voor de aarde” hebben we al bestudeerd. Volgens de loods is dat het beste plafond. Maar om met betrekking tot “ze werd verrast door iemand die zich vlakbij haar de keel schraapte: HUM, HUm, Hum, hum” begrijpelijk te blijven, worden we ertoe aangezet om in (HUM, HUm, Hum, hum-¦¦¦¦-geleidelijk helder worden van de stem) voor de specerij te kiezen. Bij “een astratische astmonoom” wordt de nuttigheid bewezen van de vezelplaat “inversie sth-st”.

De vlechten bestaan uit de acties die ten opzichte van de lenen in de ribstof worden ondernomen. Ze worden voorzien van de symbolen: a-, f-, j-, t-, en r-. De versmalling (a-) brengt de verwijdering tot stand van een concreet element, dat geen band heeft met een ander van dezelfde aard, waarbij het onmogelijk is niet te kunnen vaststellen wat er ontbreekt: “vrijheid, lijkheid, broederschap”. Vervolgens hebben we het afgietsel (f-) dat een onderbreking, selectie of samenvoeging teweegbrengt, maar dat de volgorde samengesteld voor de grafheuvel conserveert: “pijnindelenden”, “hij waszie k”. De acrobatie (j-) is een verwisseling die de aanvankelijke volgorde wijzigt: “verbaasd over de exsipotie”. Verder is er nog de verzakking (t-) die iets toevoegt, het geheel uitbreidt of een nieuwe vondst doet: “hij zakte in elkaar, plof”. Als laatste hebben we de bemoediging (r-): “ze ging te voet, steeds op grote voet levend”.

De taallagen die zich binnenin de aardkluiten bevinden, noemen we vouwen. Om die verschillende niveaus te bepalen, moeten we de namen van een klank of een letter, zoals “de i”, terzijde leggen. Als die voorzorgsmaatregel is genomen, blijven er drie vouwen over: de lichte (b-), de middelmatige (m-) en de zware (h-). De lichte vouw (b-) betreft datgene wat op het meest elementaire betrekking heeft: spatie, tussenruimte, stilte, zinnebeeld van bloksteen, een geluid dat niet taalkundig van aard is, tekening, onomatopee, onderstreping, vervormde hoedanigheid, accent of klank, weinig conventioneel teken, alleenstaand symbool, medeklinker: zoals de “g” die men uit “inenieur” heeft genomen. De middelmatige vouw (m-) betreft het domein waarvan bijvoorbeeld een overhaaste manier van uitspreken, een agglutinerende schrijfwijze, een klinker of een lettergreep die niet aan het woord vastzit deel uitmaken. De laatste van deze rangschikking, de zware vouw (h-), beslaat de overige aspecten, zelfs met inbegrip van de zinnen.

Vouw plus vlecht leveren, eenmaal bij elkaar gevoegd, de schors op, die een betere definitie van de ribstoffen mogelijk maakt. Door middel van een aantal soortgelijke stijlfiguren die op nagenoeg dezelfde principes zijn gegrondvest en die elk een even grote aannemelijkheid bezitten, ontstaat een composiet, voorgesteld door het teken (/-¦¦¦¦-/). In sommige gevallen zijn de delen van verschillende schorsen afkomstig, zoals in “ze pakten zichin hun raag” waar men een letter weggenomen en woorden samengevoegd heeft, hetgeen de combinatie van een afgietsel en een versmalling oplevert. De berekening waar het hier omgaat betreft de ribstoffen en de composieten.

De schors a-b-, met een lichte versmalling, berooft de tekst, of wat daarbij hoort, van een wel of niet linguïstisch onderdeel, dat een geringere waarde heeft dan lettergrepen of klinkers. We zien dat in “die zieke heeft weer ijn”.

De middelmatige versmalling (a-m-) vereist minimaal het schrappen van een lettergreep of klinker, mits deze geen woord kunnen vormen. Een voorbeeld daarvan is “vertrouwde kken”.

De zware versmalling (a-h-) vraagt om het weghalen van één of meerdere woorden. Voor de realisering van de ribstof is het op z’n minst nuttig dat men al een zekere kennis van het gezegde bezit. Voor het begrijpen van de opmerking “Ze willen brood? Laten ze hun maar…geven” is het nodig dat men zich het hatelijke gezegde herinnert dat gewoonlijk toegeschreven wordt aan een Franse koningin, en dat bestemd was voor het in opstand gekomen volk dat, volgens sommigen, in de roes van zijn nieuwe macht, mateloos veeleisend was [312]-[873].

Het lichte afgietsel (f-b-) ageert op het concrete elementaire vlak, zoals in “we hebben ze verra st”, en brengt geen wijziging in de volgorde van de woorden zoals die in de grafheuvel voorkwam. In het naamdicht, handelt de schors (f-b-) door middel van selectie. De eerste letter van elke regel wordt verbonden met alle andere, en wie het gedicht van begin tot eind doorleest, ziet dat aan de linkerkant verticaal een woord gevormd wordt. Indien er een minimum aan klinkers is gebruikt, maakt de loods het mogelijk hier de schors in kwestie waar te nemen. Als er minder medeklinkers zijn, hebben we met een middelmatige afgietsel te maken.

Het middelmatige afgietsel (f-m-) houdt zich uitsluitend bezig met samenvoegingen en houdt de volgorde die in de grafheuvel is aangebracht intact, hetgeen we waarnemen in “hij heeft veelverloren”.

Het zware afgietsel (f-h-) opereert op het gebied van de woorden, en zo ontstaat dan de composiet “demerriegeenmelkmeergaf”. Het geheel vormt een aaneensmeding van verschillende woorden, waarvan sommige een min of meer gelijksoortige klank hebben, wat het idee van een intrusie versterkt.

De lichte acrobatie (j-b-) verandert letters of geluiden die geen enkele klinker bezitten van plaats, zoals in “de zware taak de klokken te duilen werd aan die reus overgelaten”.

De middelmatige acrobatie (j-m-) heeft betrekking op de klinker of lettergreep die niet aan het woord vastzit, en de volgorde van de grafheuvel wijzigt. Zo vertoont “De lelijke klaatpretsjes die men in café’s hoorde trokken hem aan” het schema (F-aa e-¦¦¦¦-S-e aa).

De zware acrobatie (j-h-) maakt een nieuwe indeling van de woorden: “Victor Flaubert en Gustave Hugo”, “het heldhaftige kledingstuk van de blauwe soldaat”. Door een scherpe tegenstelling verkrijgen we “in zijn bos, at hij voornamelijk konijnen en √”.

De lichte verzakking (t-b-) voegt iets toe zonder echt iets te vervangen. Het kan gaan om een bepaald zinnebeeld van bloksteen, een geluid, medeklinker, een zeldzaam teken of een eenvoudig geluid. De inhoud lijkt soms enkel een decoratieve rol te hebben: “heeft ze in haar overtbelaste leven ook maar een minuutje tijd voor ons?” Het lijdt evenmin geen enkele twijfel dat het om een troop gaat in “de storm veroorzaakte onophoudelijk * en ontlokte heel veel uitroepen”. In dit domein blijkt het makkelijk te zijn om de onomatopee te gebruiken: “zoef, ze is weer vertrokken”. Dat inzetten van taalmateriaal ontlokt vaak een glimlach, als het vergezeld wordt van een connotatie die we niet direct vatten, zodat deze inspanning het doorzien van de intrusie leuk maakt.

De middelmatige verzakking (t-m-) voegt in een passage een bepaalde klinker of lettergreep toe die op zich geen woord kan vormen. Dat levert bijvoorbeeld “de dokter is te druik met zijn eigen jichtproblemen om iets aan mijn verkoudheid te doen!”

De zware verzakking, aangegeven met (t-h-), voegt een woord of symbool toe dat schijnbaar zinloos is: ”haar zogenaamde beslissing stapje voor stapje te vorderen, 1, 2…13 etc. heeft slechts tot doel dat we zijn nalatigheid over het hoofd zien wat het beoogde doel betreft”.

De lichte bemoediging (r-b-) gebruikt een eenvoudige herhaling van een geluid, schrijfwijze of medeklinker, zoals in “het bestaan heeft honderden asspecten”.

De middelmatige bemoediging (r-m-) maakt gebruik van een klinker of lettergreep die geen woord kan voorstellen. Zoals in “een bloedige overwiinning”.

Bij de zware bemoediging (r-h-) wordt meermalen achter elkaar een bepaald woord of gezegde gebruikt. Dat kan vaagheid, maar eveneens belachelijkheid tot gevolg hebben, alnaargelang de context.

De connector is een steunpunt dat de belemmering van de afstand volkomen wegneemt. Het eerste type connector bestaat uit een referentie, zoals “in paragraaf 1 en 28 wordt dat al genoemd”. De tweede soort blijkt minder makkelijk te onderscheiden en we noemen die een verharder. Hij beperkt zich tot het verbinden van twee woorden of symbolen en kan geen betrekking op de betreffende context hebben. Een voorbeeld van zo’n situatie is wanneer, zonder dat er echt naar verwezen wordt, twee mededelingen die iets met elkaar gemeen hebben zich op belangrijke plaatsen bevinden, waardoor het publiek deze begrippen met elkaar in verband brengt.

Illusionaire gevallen geven er aanleiding toe dat we ten onrechte een ribstof menen waar te nemen, terwijl de stijlfiguur een in code aangebrachte mededeling, een dichterlijke vondst, een schrijffout, een vergissing of een gewoonte is. Zo hebben ook accenten die tijdens het spreken gebruikt worden, en die ongevraagd lijken binnen te sluipen, meestal niets gemeen met de troop waarnaar we op zoek zijn. Een aantal criteria dat een vergissing moet voorkomen blijkt dus nodig te zijn om de aannemelijkheid van het gezegde in kwestie te bepalen.

De grootte die de aannemelijkheid aangeeft van de mededeling “de schepper van het boek heeft hier een ribstof of composiet gewild” duiden we aan met “landgoed”. Het beschikt over tien giststoffen, die zich in de noemer bevinden: 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å). We noemen ze (õ), ruit; (ñ), kist; (ã), dresseur; (ù), glooiing; (ò), vracht; (ì), reliëf; (â), vernis; (û), uitlaat; (ô), kring; en (å), ravijn. We duiden “õ, ñ en ã” aan als “o, n en a met een tilda”, en “å” spreken we uit als een “ronde a”. Wat de berekening betreft, moeten we het gebruik van het begrip klinken opnieuw uitbreiden, teneinde geen enkele grootte onder de 1/16 mee te tellen.

De ruit õ=1 meet met betrekking tot de aardkluit hoe groot de kans is dat sommige gevaren vermeden kunnen worden. Een bult die van een wieg moet afzien ontvangt een waarde van õ=2. Hetzelfde gebeurt met een zogenaamde ribstof die aan de vijftien schorsen ontsnapt en geen herkenbare composiet verschaft. Wanneer het enkel om een geïsoleerde troop gaat, kennen we eveneens õ=2 toe. Een andere situatie die õ=1 onmogelijk maakt is wanneer twee schrijfstijlen dooreenlopen. Ook is õ=2 onontkoombaar als zeer weinig mensen een idee willen overbrengen en we dit idee kunnen verwarren met een ribstof. Een publiek dat niet bekend is met het onderwerp en moeite zal hebben het gezegde in kwestie te begrijpen is een reden te meer voor õ=2. Indien de context de stijlfiguur in zich opneemt waardoor hij onzichtbaar of onbelangrijk wordt, is õ=2 opnieuw billijk.

Bij een ruit met een waarde van õ=1, verdient de interne eenheid van strekking, die de lenen vertonen of suggereren, een niveau van ñ=1. Ook blijkt, eveneens bij õ=1, de hoeveelheid ñ=1 juist te zijn als de ribstof hulp krijgt van de verharder. Het is raadzaam zo’n steunpunt op te speuren, niet alleen refreinen maar ook alles wat er op lijkt. Als de inhoud geen eenheid vormt of als er geen connector is, moeten we, omdat het gevaar immers bestaat dat de interne afstand van de aardkluit de troop schade toebrengt, het aantal fronten (n) tussen het begin en het einde van het gezegde bestuderen, waarbij de waarde van de kist neerkomt op ñ=2+(1(n/10)). Anderzijds gaan we bij o=2 akkoord met ñ=2 als het om een samenhangend geheel gaat, er van een verwijzing sprake is of we een verharder signaleren. In de overige situaties zonder connector blijkt ñ=2+(1(n/10)) de manier te zijn om de gewenste giststof te verkrijgen. Niets belemmert ons om de composiet te behandelen, aangezien we aan (ñ) dezelfde waarde toekennen als wanneer de lenen er allemaal voor één enkele ribstof zouden zijn.

De dresseur is ã=2 waard wanneer het gevaar groot is dat het plafond afwijkt van de beduidenis van de aardkluit, vanuit de globale bult bezien. In (F-Samenspel/-¦¦¦¦-/S-Sam, en, spel), lijkt het plafond “Sam, en, spel” zo verschillend van wat de rest van het gedicht inhoudt, dat we zonder enige moeite tot ã= 2 kunnen besluiten. Maar een mededeling die te verdedigen valt, vooral als deze van een steunpunt bijval vindt, rechtvaardigt een waarde van ã=1.

De glooiing bedraagt ù=2 als er, behalve van de indringing zelf, volgens de criteria van dat moment, in de presentatie van het gedeelte buiten het plafond, sprake is van een vergissing.

Er doen zich verschillende situaties voor waarin de vracht (ò) een waarde heeft van ò=2. Allereerst indien een steunpunt aantoont dat de schepper in kwestie nergens iets van een eventuele woordspeling gebruikt of als hij daar een aversie tegen heeft. Verder als informatie op historisch gebied ons sterk doet vermoeden dat er sprake is van een anachronisme of onbillijkheid wat de vermeende ribstof betreft. Vervolgens wanneer het aannemelijk is dat de auteur bepaalde vormen die een verlenging van de versbouw zijn heeft gebruikt, of dat hij zich, op een gegeven moment, in plaats daarvan, van een bepaald poëtisch middel bedient. We kennen eveneens een waarde van ò=2 toe als de critici merken dat hun de kennis ontbreekt om de beduidenis van de aardkluit te bepalen. Tenslotte blijft ò=2 gelden als er een vergissing of slordigheid in het spel is. In de andere gevallen is de giststof 1 waard, met name bij een steunpunt dat de aangebrachte troop bevestigt.

Het reliëf (ì) moet aan de hand van een aantal gevallen bestudeerd worden. Als het gaat om een aardkluit waarbij we op een gegeven moment kunnen overgaan op het abstracte of die uitmondt in een tegenstrijdigheid, een toespeling, een tegenstelling of een pleonasme, bereikt (ì) een hoogte van 2. We kennen eveneens een waarde van 2 aan (ì) toe als de mededeling door de wijze waarop hij is geformuleerd op twee manieren uitgelegd kan worden. Elke andere situatie vraagt om ì=1.

Het vernis â=2 kan worden vastgesteld als het ons veel tijd kost van taalcode te veranderen om de aardkluit in de beduidenis van het plafond te doorgronden, of als we daarvoor een oplossing moeten gebruiken die we ons slechts met veel moeite herinneren, en die door de critici is gevonden. Het gebruik van een ingewikkelde code, van moeilijk te vatten woorden, dat heeft allemaal een nadelige invloed op de waarden die de aannemelijkheid van de ribstof aangeven. Als zich daarentegen geen enkel gevaar van deze aard voordoet, is een waarde van â=1 juist. Een woordspeling of een verfraaiing is volstrekt onvoldoende om â=2 te verkrijgen en een methode, eenvoudig of ingenieus, die verder reikt dan de intuïtie, is nodig.

De uitlaat û=2 geldt in twee gevallen. Als we een eventueel aspect van technische of erudiete aard in de aardkluit tegenkomen, is û=2 billijk. Met een cognitief doel voor ogen lijkt het inderdaad onaannemelijk de indringing van een stoffelijk element te willen realiseren. Vervolgens bestaat de waarde bij elk zinnebeeld van bloksteen of tekening, bij elk schema of symbool gebruikt voor het aangeven van de scheiding tussen verschillende etappes op het intellectuele vlak, uit û=2. Van deze situaties die û=2 opleveren, worden die waarin kennis een rol op het artistieke vlak speelt echter uitgesloten. De overige omstandigheden eisen dus zeker de uitkomst û=1 op.

De kring (ô) heeft een waarde van 2 als de troop is ontstaan door uitgesproken gewoontes van de schepper van een boek of als die hem opgelegd zijn. In dat geval is, omdat de auteur niet echt tot de denkbeeldige indringing heeft besloten, de waarde van ô=2 terecht. Een schrijver die op originele wijze een tegenstelling in de taalelementen probeert aan te brengen, verdient echter ô=1.

We mogen aan het ravijn (å) een waarde van 2 toekennen zodra de critici vermoeden dat een of ander ongelukje, een bepaalde vervalsing of vergissing de aardkluit heeft beïnvloed. Soms kan, zonder dat de schepper van een boek er een ribstof in heeft willen aanbrengen, een vlek die per ongeluk in dat boek is ontstaan of de verbeelding van iemand die het eerder heeft gelezen, er schade aan toebrengen. Maar in elke andere situatie waarin zo’n ongelukkige toedracht onmogelijk lijkt te zijn, geldt een waarde van å=1.

We doen het voorstel om de rail “Samenspel -Sympathie betuigd door de grote tempel waar de mens voorbijgaat…Er bestaan…wezens die door al onze zintuigen worden waargenomen en die de sympathie bezingen…” samen te stellen. Omdat de mededeling die aan het woord “mens” voorafgaat, goed te begrijpen is, blijft een spinsel alleen mogelijk met spillen, termen of blokstenen. Aangezien de bult zo een wieg blijft, kan de ruit van (F-Sympathie…sympathie-¦¦¦¦-S-herhaling) nu toch een waarde van õ=1 ontvangen.

Laten we eens proberen de kist (ñ) van (F-Sympathie…sympathie-¦¦¦¦-S-herhaling) betreffende bovengenoemde rail, waarbij we veronderstellen dat de ruit een waarde heeft van 1, te bepalen. We bekijken de nieuwe giststof op zich, want hij kan, alnaargelang zijn eigen kwaliteiten, een waarde van 1 of 2 ontvangen. De herhaling van het beslissende woord, aan het begin en het eind van het gedicht, wordt gesteund door de titel «Samenspel», bij de erkenning van het bestaan van een verharder die de interne afstand van het duo “Sympathies-sympathies” wegvaagt. Omdat het nu zinloos is geworden het aantal fronten tussen het begin en het eind van het gedicht te tellen, lijkt ñ=1 vast te staan.

Laten we de dresseur (ã) van (N-¦¦¦¦-belang) nu bekijken. Het gevaar dat de beduidenis te weinig overeenkomt met het teken dat in de aardkluit wordt vermeld lijkt nihil te zijn, dus besluiten we tot ã=1. Maar aan (N-¦¦¦¦-goddelijk karakter) zou men niet dezelfde waarde toekennen, want een hoofdletter wil niet per definitie zeggen dat hij genoemde eigenschap bezit. Het is dus zaak een minimale toelichting te geven, om te voorkomen dat het idee dat elk zich van de troop vormt, schade toegebracht wordt.

De glooiing (ù) van (F-Correspondances/-¦¦¦¦-/S-Corps, responds, danse) (F-Samenspel/-/-/S- lichaam, geef gehoor: je moet dansen) [enigszins te vergelijken met (F-Samenspel/-/-/S-Sam, en, spel)] krijgt een waarde van 2 want deze opzet lijkt te gezocht te zijn. De interpreet wordt er dus van verdacht dat hij Baudelaire absoluut een grappig idee wil toeschrijven.

We bedenken een rail die als volgt begint: “De Natuur is een tempel waar levende pilaren/Soms een grote, sterke tamarindeboom aanvaarden/In hun fijne, beschermende schaduw/Onder de warm schijnende zon, somber en luw/Waarin langzaam de bronnen opdrogen…” We vermoeden hier de aanwezigheid van een bemoediging (F-ende…inde-¦¦¦¦-S-herhaling). Maar uit het geheel zouden we ook kunnen opmaken dat het zoiets als een gebroken rijm betreft, omdat verderop halverwege de dichtregels ook zo’n kunstmatige, interne echo voorkomt, met “mende-nende”. Het risico dat we een onderdeel van de versbouw verwisselen met de ribstof dwingt ons een vracht met een waarde van ò=2 te accepteren.

Het reliëf (ì) van (F-geurende parfums-¦¦¦¦-S-herhaling) bedraagt 2 wat het segment “…geurende parfums en kleuren antwoorden elkaar.” betreft. Zo’n vorm lijkt op een pleonasme dat gebruik maakt van een bepaald abstract begrip, waardoor hij uitgesloten wordt van de ribstoffen [356]. Maar “geparfumeerde parfums” zou aan de daarbij gehanteerde criteria voldoen, doordat er sprake is van een woordherhaling.

Het vernis van (corrompus-¦¦¦¦-corps rompus) (bedorven-/-gebroken lichaam) verdient een waarde van â=1 in de context «Er zijn geuren, zo fris…En andere, bedorven…» De beduidenis “van binnenuit vergaan”, zoals metalen staven die door roest worden aangetast, moet met behulp van de kennis van de zich vlakbij bevindende woorden «zegevierend» en «rijk» bestudeerd worden, maar dat is heel wat anders dan een geheim cijfer gebruiken. De vraag is of de schrijver een speciale code gebruikt, of dat daarentegen alle lezers, min of meer gemakkelijk, afhankelijk van hun algemene ontwikkeling, van dezelfde ideeën kennis kunnen nemen. Met de combinatie van een doorzichtige, letterlijke inhoud en vreemde bijbedoelingen, betreft het hier de tweede mogelijkheid, en het ontbreken van genoemde code levert een waarde op van â=1.

We stellen voor de uitlaat te bestuderen van (F-mens/tempel: bedorven/fris-¦¦¦¦-S-twee gelijkwaardige relaties) betreffende een rail die begint met “De Natuur heeft ervoor gezorgd dat de mens met betrekking tot zijn tempel is wat bedorven geuren zijn tot frisse…” Het wetenschappelijke of technische aspect blijft te beperkt, dientengevolge wordt û=1 een feit.

De kring van (long-temps-¦¦¦¦-onderstreping) (lange tijd-/-onderstreping), aangaande «J'ai long- temps habité sous de vastes portiques…» (Ik heb lange tijd onder poorten gewoond…) moet een waarde van 2 krijgen, want de dichter volgt, met deze schrijfwijze, «long-temps» (lange tijd), slechts een gewoonte van zijn tijd [[1143]] in Index II (Gedichten)">[[1143]]. In 1861 begint hij echter «longtemps» (lange tijd) te gebruiken, omdat hij zich aan de verandering van de gewoontes aanpast [[1143]] in Index II (Gedichten)">[[1143]].

Het ravijn van (F-confondent…répondent-¦¦¦¦-S-répondent…confondent) (F-vermengen… antwoorden-/-S-antwoorden…vermengen) blijkt op een waarde van 2 te moeten worden vastgesteld als dankzij geschiedkundig onderzoek aantekeningen van een typograaf worden teruggevonden waaruit wordt aangetoond dat hij door een slordigheidsfout de beide woorden in de regels 5 en 8 heeft omgewisseld. Een verkleining van het landgoed lijkt op zijn plaats te zijn, zodra we ontdekken dat het niet om een vermetele woordspeling maar om een vergissing gaat. Toch laat een nader onderzoek zien dat een dergelijke conclusie geen stand kan houden, omdat de schrijver uiteindelijk immers het werk na verschillende correcties te hebben aangebracht heeft geaccepteerd, en deze versie zelfs in 1861 heeft aangehouden. Daarom is het billijk dat de waarde van de giststof uit å=1 bestaat.

Laten we nu complete landgoederen berekenen, met als eerste dat met betrekking tot het lichte afgietsel (F-Correspondances/-¦¦¦¦-/S-Corps, responds, danse) (F-Samenspel/-/-/S-Lichaam, geef gehoor: je moet dansen) [enigszins te vergelijken met (F-Samenspel/-/-/S-Sam, en, spel]. Het lijkt zeer moeilijk voor het publiek te zijn de betekenis in kwestie te vatten, hetgeen een ruit van õ=2 billijkt. Uit deze eerste hoeveelheid komt een kist van ñ=2 voort. De dresseur heeft recht op een waarde van ã=2, want het gevaar dat hij niet met de doelstellingen van de schepper van het gedicht overeenkomt, blijkt tamelijk groot te zijn. Een opdeling in “Corps, responds” (Lichaam, geef gehoor) is geoorloofd door de dubbele “R” van de aardkluit, maar die daarna komt, “responds, danse” (geef gehoor: je moet dansen), kunnen we niet verantwoorden, wat resulteert in een glooiing van ù=2. Een vracht van ò=2 blijkt juist te zijn omdat de formulering van dit thema nauwelijks bij deze tijd past, zodat dit anachronisme de interpreet in het ongelijk stelt [[1110]] in Index II (Gedichten)">[[1110]]. De betreffende woordspeling lijkt concreet genoeg om een reliëf van ì=1 te verkrijgen. Gezien het feit dat het grapje geen enkele kennis vereist, kennen we aan het vernis een waarde van â=1 toe. Het bevat geen enkele aanwijzing van wetenschappelijke aard, daarom is een uitlaat van û=1 onvermijdelijk. Geen enkele traditie heeft het gebruik van de zinswending kunnen beïnvloeden, zodat we gedwongen zijn tot een kring van ô=1 te besluiten. Aangezien we volstrekt niet op de hoogte zijn van een eventueel ongelukje, moet de waarde van het ravijn wel å=1 bedragen. Zo komen we tot een aannemelijkheid van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2)(2)(2)(2)(2)(1)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32.

Het landgoed van de zware bemoediging (F-Correspondances…répondent-¦¦¦¦-S-herhaling) (F- Samenspel…antwoorden-/-S-herhaling) is nu aan de orde. Aangezien de zinswending de bult niet verandert, blijft deze de status van wieg behouden. Er worden geen opmerkingen in gemaakt die elkaar schaden. Het denkbeeld in kwestie is niet slechts voor een klein gezelschap bestemd. Daar vloeit dus een ruit van õ=1 uit voort. De kist bedraagt ñ=1 omdat het feit dat zich aan het begin van het sonnet en vervolgens aan het eind van de achtste regel de beslissende woorden bevinden, een verharder oplevert. De ribstof neemt alle verdenking weg, dankzij de kern “respond” in «Correspondances», en die stam heeft de dresseur ã=1 tot gevolg. We treffen geen enkele vergissing in de toelichting aan, dus staat een glooiing van ù=1 vast. De titel is voor de versbouw niet van hoofdbelang. Overigens lijkt de auteur zich ook niet vergist te hebben en merken we geen fouten van de interpreet op. De stijlfiguur kan geen anachronisme bevatten, want hij strookt met hetgeen het publiek in een werk zou kunnen aantreffen. Dientengevolge is een vracht van ò=1 juist, want aan de voorwaarde dat er geen enkele twijfel mag bestaan wordt voldaan. Er komt niets abstracts in de aardkluit voor, omdat het om het concrete element van een werkwoordsstam gaat die tweemaal voorkomt. Dat resulteert daarom in een reliëf van ì=1. We kunnen geen enkele verandering van taalstijl signaleren, dus moeten we een vernis van â=1 vaststellen. Het is klaar dat de troop niets wetenschappelijks bevat, dat heeft een uitlaat van û=1 tot gevolg. Deze vorm van verwijzing heeft niets met gewoontes te maken, waardoor een kring van ô=1 acceptabel is. En tenslotte is een ravijn van å=1 verantwoord, omdat er in de tekst geen enkele vergissing opgemerkt is. We concluderen dat de vast te stellen waarde bestaat uit 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=1/1=1. Kort samengevat kunnen we zeggen dat ons onderzoek hier waardevol blijkt, en in ieder geval een mogelijkheid biedt om ons in de, zo vreemde, denkwereld van Baudelaire in te leven.

Laten we nu (P…A…R…F…U…M…C…O…N…V…E…R…S…E/-¦¦¦¦-/S-acrostichon) (G…E…U…R …S…P…R…E…E…K…T/-/-/acrostichon) bekijken. De berekening betreft de regels “Profonde est la nature,/Attirant est son verbe/Ressurgi de piliers/Fameux par leurs regards.//Un écho inspiré,/Mâché dans le lointain/Correspond aux cinq sens,/Or et boue en dialogue.//Naissant dans la fraîcheur,/Versés dans le hautbois,/Emportés par l'ivresse,//Résolus ils se risquent/Sur la route du chant/Et de la corruption.” (Ondoorgrondelijk is de natuur,/Aantrekkelijk zijn haar woorden/Die uit pilaren opklinken/Beroemd om hun blikken.//Een bevlogen echo,/In de verte verdwijnend,/Komt overeen met de vijf zintuigen,/Goud en modder in een dialoog.//Het licht ziend in frisheid,/In de hobo geplaatst,/Meegevoerd door dronkenschap,// Riskeren ze zich vastbesloten/Op de weg van zang/En corruptie.) Dit grapje kan, hoewel het een nieuwe boodschap bevat die afkomstig is van de beginletters van de veertien regels die verticaal gelezen moeten worden, niet verhinderen dat het spinsel enkel dankzij de termen, de spillen en de blokstenen ontstaat, wegens het feit dat “P…A…R…F…U…M…C…O…N…V…E…R…S…E” (G…E…U… R… S…P…R…E…E…K…T) een spil vormt. Dit grappige maaksel is echt helemaal voor het publiek, en de zinswending wordt snel genoeg opgemerkt, waardoor aan de ruit de waarde õ=1 gegeven kan worden. Uit dit zeer voor de hand liggende acrostichon ontstaat de verharder ervan, wat leidt tot een kist van ñ=1. Het plafond verbergt geen enkele misvatting betreffende de aardkluit, waardoor de dresseur uit ã=1 bestaat. Aangezien we in de toelichting niets aantreffen wat op een onhandigheid lijkt, resulteert dat in een glooiing van ù=1. Dit woordgrapje lijkt meer op literair parasitisme dan op een onderdeel van de versbouw. De ribstof wordt door geen enkel steunpunt bedreigd. Een vergissing lijkt uitgesloten. Als we deze drie punten samenvatten, mogen we concluderen dat een vracht van ò=1 volkomen billijk is. In deze stijlfiguur valt niets abstracts op. De samenstelling van de inhoud is vreemd maar niet tweeslachtig. Dientengevolge bestaat de waarde van het reliëf (ì) uit 1. Er is geen speciale kennis of lange inwijding nodig om de inhoud te begrijpen, onze intuïtie wordt beloond met een vernis van â=1. Gezien het feit dat hier het goochelen met de taal van artistieke aard blijft, is een uitlaat van û=1 onvermijdelijk. Een acrostichon komt maar zelden voor, bijgevolg bestaat de kring uit ô=1. Omdat de troop hoegenaamd geen ongeluk of vervalsing bevat, wordt de waarde van het ravijn vastgesteld op å=1. De berekende waarden gevoegd bij de algemene indruk hebben een landgoed van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)= 1/1=1 tot gevolg.

De aannemelijkheid van de lichte verzakking (N-¦¦¦¦-belangrijkheid) bestaat voor de ruit uit õ=1. Het spinsel komt enkel met behulp van termen, spillen en blokstenen tot stand. Hoewel de N als losstaande letter niet van het spinsel deel uitmaakt, verhindert de N als onderdeel van het woord «Natuur» het spinsel hoegenaamd niet zich te vormen, en de aandacht die het op zich vestigt draagt zelfs tot de doeltreffendheid van de stijlfiguur bij. Het ligt voor de hand dat de letter niet veel ruimte inneemt, daarom bestaat de koffer uit ñ=1. Het begrip “belangrijkheid” van het plafond heeft een nauwe relatie met de beduidenis van de N als hoofdletter, zodat een dresseur van ã=1 niet kan missen. Aangezien er in deze minieme toelichting nauwelijks van een vergissing sprake kan zijn, leidt dat tot een glooiing van ù=1. Het benadrukken van de letter N kan onmogelijk het gevolg van een slordigheidsfout zijn, en hij lijkt ook geen onderdeel van de versbouw uit te maken. Dat alles billijkt een vracht van ò=1. Doordat de N deel blijft uitmaken van het stoffelijk taalmateriaal, brengt dat de waarde van het reliëf (ì) op 1. Het is onmogelijk dat deze alleenstaande hoofdletter een aparte code naast de gewone communicatie vereist, hetgeen een vernis van â=1 oplevert. Diepgaande kennis is voor deze N niet nodig, dus kennen we aan de uitlaat (û) een waarde van 1 toe. Omdat het geen gewoonte is «Nature» elke keer zo te schrijven, komt daar een kring van ô=1 uit voort. De critici vermelden niets over een ongeluk of een vervalsing met betrekking tot de N, dus verdient het ravijn een waarde van å=1. Uiteindelijk wordt onze intuïtie bevestigd door de numerieke waarde die bestaat uit 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=1.

Laten we (F-est un temple/-¦¦¦¦-/S-estt un ttemple) (F-Natuur is een tempel/-/-/S-Nattuur is een ttempel) nu bekijken. In deze eerste regel wordt een paar keer de nadruk op dezelfde letter gelegd, waardoor hij een plechtig karakter krijgt. Die ophoping vormt volstrekt geen belemmering voor het spinsel, dat enkel met behulp van blokstenen, spillen en termen tot stand kan komen, want de woorden blijven hetzelfde. Evenmin ontstaat er daardoor verwarring. De troop wordt door het publiek zonder enige moeilijkheid waargenomen, want het spelen met woord- of letterklanken is ontelbare malen beschreven. Deze constateringen pleiten in het voordeel van õ=1 met betrekking tot de ruit. De tweede giststof, die van de kist (ñ), ontvangt ook een waarde van 1, omdat de inhoud van de lenen door een onmiskenbare continuïteit wordt gekenmerkt. Een dresseur bestaande uit ã=2 is onvermijdelijk, omdat niets tastbaars de toelichting steunt, want een “T” aan het eind van een werkwoord is heel gewoon in het Frans. Een glooiing van ù=1 lijkt juist te zijn, aangezien in dat plafond geen enkele onhandigheid wordt waargenomen. Een krachtige opvolging van een letter heeft niets te maken met de versbouw en de interpreet die dit moet beoordelen heeft hiervoor geen speciale kennis nodig. Gezien het feit dat de schepper van het gedicht geen vergissing begaan heeft, moet aan de vracht een waarde van ò=1 toegekend worden. Een reliëf van ì=1 ligt voor de hand, omdat zo’n heldere methode niet abstract of tweeslachtig kan zijn. Dit toegankelijke karakter ervan sluit eveneens het bestaan van een verborgen systeem uit, waardoor het vernis op een waarde van â=1 recht heeft. Dat we een uitlaat van û=1 accepteren omdat er voor het waarnemen van het hier krachtig geritmeerd geluid geen grote kennis vereist is, spreekt ook vanzelf. De kring ô=1 is terecht, want zo’n manier van benadrukken van een klank is geen verplichtende gewoonte bij het voordragen van een sonnet. De critici kunnen geen ongelukje aanwijzen dat de oorzaak zou zijn van het hier bestudeerde effect, dus blijkt het ravijn uit å=1 te bestaan. Dit resulteert in een landgoed met een waarde die bestaat uit 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=½.

We stellen voor om in de eerste regel van de bult “pieds” (voeten: lettergrepen) te zeggen, in twee lettergrepen uitgesproken (pi-eds: voe-ten), in plaats van «piliers» (pilaren). De auteur zou er in dat geval vanuit zijn gegaan dat men de natuurlijke wereld, wat de complexe structuur ervan betreft, vergelijken kan met poëzie: “La Nature est un poème où de vivants pieds…” (De Natuur is een gedicht waar levende voeten…) De moeilijkheid om dat denkbeeld uit te leggen zou dan met behulp van een reeks verschuivingen, geresulteerd hebben in bovenstaande woorden. De gedreven kunstenaar zou gehoopt hebben dat het publiek de oorspronkelijke beduidenis zou raden door de overeenkomst tussen de woorden. Betreffende (F-piliers-¦¦¦¦-S-pieds) (F-pilaren-S-voeten) is een ruit van õ=2 billijk, omdat de betekenis niet erg voor de hand ligt. Daar vloeit de kist ñ=2 uit voort. In deze omstandigheid blijkt een dresseur van ã=2 nuttig te zijn, omdat de interpreet bij zo’n onzeker avontuur zoveel mogelijk een beroep op het betreffende werk doet. Deze grote onhandigheid is met de geschiedenis van die voet bijna komisch, wat een glooiing van ù=2 tot gevolg heeft. De vracht blijft echter ò=1, aangezien er zich in historisch opzicht niets verdachts voordoet. Er wordt geen enkel element daadwerkelijk gewijzigd, de verandering, hoewel aanzienlijk, voltrekt zich op het abstracte vlak, daarom is het reliëf ì=2 terecht. Om de woordspeling die men hier wil gebruiken te begrijpen is geen geheim getal nodig, omdat het om een zin met gewone woorden gaat, wat onmiddellijk tot een vernis van â=1 leidt. We menen dat deze ribstof geen bijdrage aan de wetenschap levert, wat een uitlaat van û=1 tot gevolg heeft. Gewoontes spelen in dit verzinsel geen enkele rol, een kring van ô=1 lijkt dus vast te staan. Het feit dat we hier een ongelukje moeten uitsluiten, brengt een ravijn van å=1 met zich mee. Alles bij elkaar verschaft dit een landgoed van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2)(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32.

We stellen voor de aannemelijkheid te meten van (F-piliers…familiers-¦¦¦¦-S-verband in betekenis) (F-pilaren…vertrouwde-/-S-verband in betekenis), die mogelijk is indien de auteur hierbij heeft gedacht aan het seksuele symbool van de pilaren. In een ongewijzigde tekst, blijft de toekenning van de wieg gegarandeerd. De ruit õ=2 is juist bij een relatie tussen klanken die onmiddellijk anders dan een stijlfiguur lijkt te zijn. De versbouw levert een verharder op die de kist ñ=2 tot gevolg heeft. We leggen op het vlak van de taalmaterie verband tussen de twee klanken van een rijm, zodat ã=1 terecht lijkt, maar de toelichting noemt het naast elkaar leggen van de betekenissen, wat iets heel anders is. Het plafond gaat dus te ver en daar komt een dresseur van ã=2 uit voort. Maar het ligt voor de hand dat de glooiing ù=1 correct is, want de toelichting wordt door geen enkele onhandigheid verstoord. Aangezien het hier om een belangrijk middel van de traditionele poëzie gaat, ontkomen we niet aan een vracht van ò=2. Dankzij de concrete aard van de verhouding tussen klanken, is het reliëf ì=1 onvermijdelijk. Het lukt ons nagenoeg niet om een sleutel te vinden, of een speciale code, daarom wordt het vernis â=1 volkomen door ons geaccepteerd. Deze zinswending heeft niets met wetenschap van doen, de uitlaat bestaat dus uit û=1. Aangezien het om een Frans dichter gaat die de rijm op gebruikelijke wijze hanteert, leidt dat tot de kring ô=2. We weten volstrekt niets van een ongelukje dat het gevoel dat het om een troop gaat heeft kunnen veroorzaken, dientengevolge moeten we het ravijn å=1 accepteren. Kortom, de zinswending verdient een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(2)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32.

De lichte bemoediging (F-liers/Lai-¦¦¦¦-S-lichtheid) (enigszins als "la…la" in "laren…laten") treffen we aan in de wieg van „Samenspel“: «La Nature est un temple où de vivants piliers
Laissent parfois sortir de confuses paroles…» (De Natuur is een tempel waar levende pilaren/Soms verwarde woorden uit loslaten…) Maar de energieke terugkeer van stemmen, normaal, aan het begin van een nieuwe regel, doet die herhaling teniet. Daardoor merkt het publiek die binnendringing nauwelijks op, en de ruit bereikt nu het niveau õ=2, wat de aanwezigheid van de kist ñ=2 met zich meebrengt. Een dresseur van ã=2 is onontkoombaar, want er bestaat geen enkele reden om te verkondigen dat de auteur op een zekere lichtheid doelt. De twee argumenten, die van de luchtige letters “L” en die van de zware herhaling kunnen elkaar alleen maar neutraliseren. Toch is er geen onhandigheid begaan in het plafond, en dat heeft de glooiing ù=1 tot gevolg. Omdat het voor de hand ligt dat een onnadenkendheid deze zogenaamde zinswending had kunnen veroorzaken, is een vracht van ò=2 acceptabel. Het betreffende verschijnsel, dat uiterst concreet is, heeft niets abstracts, en dat levert een reliëf van ì=1 op. Het leren van een speciale code of sleutel om de dubbelklank “liers-Lai” te vatten is onnodig, daar vloeit dus moeiteloos een vernis van â=1 uit voort. Met onze troop in kwestie wordt niets wetenschappelijks nagestreefd, waardoor de uitlaat û=1 bedraagt. Omdat de gewoontes van die tijd geen enkele opheldering geven over de herhaling van de letters “L”, verkrijgen we een kring van ô=1. De stijlfiguur kan onmogelijk door een ongelukje zijn ontstaan, een ravijn van å=1 is dus billijk. Het eindresultaat bedraagt 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2) (2)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)=1/16.

De composiet (F-Laissent parfois sortir de confuses paroles/-¦¦¦¦-/S-Laisssent parffois ssortir de conffuses paroles) (Soms verwarde woorden uit loslaten/-/-/S-SSomss vverwarde woorden uit losslaten) suggereert het gemompel dat beschreven wordt. We zien daar vele lichte bemoedigingen, in de vorm van de letters “S” en “F” in. Maar die kunnen niet verhinderen dat het spinsel wordt verschaft door middel van spillen, termen of blokstenen. Bovendien gaan de alliteratie en de context niet zo goed samen. Deze argumenten leiden tot een ruit van õ=1. Met zo’n basis is de kist ñ=1 terecht, want tussen de woorden van deze dichtregel bestaat een hechte samenhang. Wat de dresseur betreft, moeten we echter ã=2 toekennen, want het is niet zeker dat de schepper van het gedicht dit zo bedoeld heeft, vooral omdat de letters “R” het effect dreigen te bederven. De glooiing ù=1 lijdt geen enkele twijfel, gezien het feit dat het om een grappig, eenvoudig spelletje met klanken gaat. Voor de versbouw is deze muzikale troop niet nodig, en daarenboven kunnen we ons Baudelaire niet als een sukkel die haastig een gedicht schrijft voorstellen. Die constateringen resulteren in een vracht van ò=1. De concrete aard van de stijlfiguur kan niet anders dan een reliëf van ì=1 tot gevolg hebben. We hebben geen enkele verandering van taalcode nodig om de inhoud te begrijpen, dus bestaat het vernis uit â=1. Het verdachte geluidseffect draagt in geen enkel opzicht bij tot de wetenschap, de uitlaat moet dus wel û=1 zijn. Het ligt voor de hand dat gewoontes geen rol bij de ribstof spelen, de kring ontvangt daarom een waarde van ô=1. Een ravijn van å=1 is juist, want geen enkel ongelukje veroorzaakt het gezegde in kwestie. Een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1) (1)(1)=½ is het resultaat van deze waardebepaling.

Laten we het landgoed bepalen van de middelmatige bemoediging (confuses…confondent-¦¦¦¦- beklemtoning) (verwarde…vermengen-/-beklemtoning). Alleen “conf” (enigszins als "ver" in "verwarde" en "vermengen") wordt herhaald, en dus bestaat zo’n gedeelte van een woord niet uit het volledige woord. Het sonnet blijft een wieg, want er ontstaat immers geen enkele verandering in nadat de troop is geïdentificeerd. Omdat de twee lenen in de context ondergaan, lijkt de stijlfiguur te verdwijnen, wat als logisch gevolg heeft dat de ruit bestaat uit õ=2. Door de talrijke keren dat het stijleffect in de loop van de regels 2, 3, 4 en 5 verstoord wordt, kan de samenhang ervan niet gehandhaafd worden. Dus moet, voor (ñ), het aantal fronten dat tussen de twee termen staat geteld worden: “…de vivants piliers Laissent parfois sortir de confuses/////paroles; (L')homme y passe (à) travers (des) forêts (de) symboles Qui l'observent avec (des) regards familiers. Comme (de) longs échos (qui) (de) loin se/////confondent, Dans une ténébreuse et profonde unité…” (…levende pilaren Soms verwarde woorden uit loslaten; De mens gaat er wouden van symbolen Door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan. Als lange echo’s die zich van ver vermengen, In een duistere en diepe eenheid…) Het totale aantal, dat (voor de zinswending in het Frans) 18 bedraagt, maakt een kist mogelijk van ñ=2+(1(18/10))=2+(1(1,8))=2+1,8=3,8. In het plafond kan geen vergissing voorkomen, en daarom is de waarde van de dresseur ã=1. We merken geen enkele onhandigheid in de toelichting op, waardoor de glooiing ù=1 bedraagt. Aangezien een onnadenkendheid in het geval van bovengenoemde herhaling onmogelijk blijkt te zijn, krijgt deze een vracht van ò=1. De gemeenschappelijke stam maakt het onmogelijk te menen dat de relatie “confuses-confondent” (verwarde- vermengen) een abstract aspect bezit, en daarom is het reliëf ì=1 juist. Het kennen van een code lijkt bij zo’n concrete dubbelvorm zinloos te zijn, zodat een vernis van â=1 noodzakelijk is. De zinswending levert niets voor de wetenschap op, dus blijkt een uitlaat van û=1 terecht te zijn. Er is hier geen sprake van een gewoonte, een kring van ô=1 is hier billijk. Het ligt voor de hand dat een ongelukje tot de onmogelijkheden blijft behoren, dat resulteert in een ravijn van å=1. Alles bij elkaar genomen komt de berekening van de aannemelijkheid uit op 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(3,8)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=1/7,6 ofwel ongeveer ⅛.

We stellen voor om aan «L'homme y passe» (De mens gaat er…Door) de tweede beduidenis “pille la somme” (plundert de som) te geven, omdat “lomypas” (demensgaaterdoor) immers in “pylasom” (plundertdesom) teruggevonden wordt door de klanken van plaats te veranderen (te vergelijken met “de mens gaat er door” en “goot er daar”). Het sonnet zou de dichters dringend gelasten hun werken met behulp van de hen omringende wereld tot stand te brengen, terwijl elk met behulp van zijn eigen gedachten en gevoelens de beschikbare wonderen binnenhaalt, maar daarbij wel precies het evenwicht van de verschillende delen van de buit respecteert, door het goede door middel van het kwade te compenseren, of een bepaald gevoel door een ander. Het is klaar dat het stukje van het werkwoord niets van dit spelletje (F-L'homme y passe-¦¦¦¦-S-pille la somme) (F-De mens gaat er…Door-/-S-plundert de som) laat doorschemeren, de ruit õ=2 is daarom acceptabel. Een kist van ñ=2 moet wel uit deze eerste aanval op de aannemelijkheid voortkomen. Vervolgens is de dresseur ã=2 onvermijdelijk, want het plafond wordt bedreigd doordat het niet strookt met de inhoud van de aardkluit. Een glooiing van ù=2 is eveneens het gevolg van de onhandigheid betreffende “…pille la somme à travers des forêts de symboles…” (…plundert de som als hij er wouden van symbolen doorgaat…) Een vracht van ò=2 is billijk wegens het willekeurige karakter van de troop in kwestie. Omdat deze zeer concreet is, lijkt ì=1 op het eerste gezicht juist te zijn. Toch hebben we niet echt iets anders opgevangen, er was dus sprake van een speculatie, wat het reliëf ì=2 oplevert. Het ontbreken van een code billijkt het vernis â=1. Aangezien we ons moeilijk kunnen voorstellen in welk opzicht de verzonnen verandering nuttig is voor de wetenschap, kennen we aan de uitlaat een waarde toe van û=1. Eventuele gewoontes, die tot dit soort stijlfiguren zouden leiden, blijven ons onbekend, bijgevolg bestaat de kring uit ô=1. De bult wordt evenmin door een ongelukje getroffen, we moeten de waarde van het ravijn dus vaststellen op å=1. Het verkregen landgoed bestaat uit 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2)(2)(2)(2)(2)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)(2)=1/64.

Het ligt voor de hand dat de juiste aannemelijkheid betreffende (F-des forêts de symboles/-¦¦¦¦-/S- des faux rets de saints bols) (F-wouden van symbolen/-/-/S-valse webben van heilige kommen) niet veel zal verschillen van die verkregen is voor sommige die we al genoemd hebben. Anderzijds zal (F-De mens gaat er wouden van symbolen Door/-¦¦¦¦-/S-symbolen gaan er de wouden van mensen door) ook ongeveer hetzelfde resultaat opleveren. Het is dus zinvoller om (F-die-¦¦¦¦-S-twijfel tussen “wouden die” en “symbolen die”) een ribstof gevormd aan de hand van «…De mens gaat er wouden van symbolen
Door die hem met vertrouwde blikken gadeslaan» te bestuderen. De schors waarin het grammaticale spelletje plaats vindt is ons onbekend, een ruit van õ=2 is daarom terecht. Een kist van ñ=2 is, in dit geval van een op zichzelf staande leen, het gevolg. De dresseur ã=2 wordt door het gevaar van een vergissing gebillijkt, omdat een aanvankelijk voor de hand liggende betekenis immers «symbolen» en «die» met elkaar verbindt. Het plafond vertoont geen enkele onhandigheid, de glooiing ù=1 blijkt dus juist te zijn. Aangezien niets van een bepaalde slordigheid mogelijk is, lijkt de vracht ò=1 noodzakelijk. De tweeslachtigheid van deze zinsbouw leidt tot een reliëf van ì=2. De verwarring die de syntaxis veroorzaakt, wordt volstrekt niet opgelost door een speciale code, dientengevolge lijkt het vernis â=1 acceptabel. De waarde van de uitlaat blijkt op û=1 uit te komen, omdat de zinswending geen enkele bijdrage tot de wetenschap levert. Een kring van ô=1 is eveneens voldoende, want gewoontes spelen geen rol bij het samenstellen van deze stijlfiguur. Het ravijn å=1 kunnen we ook goedkeuren wegens de afwezigheid van elk ongelukje in het proces dat de verzonnen troop als resultaat heeft. Het berekende landgoed bereikt nu een waarde van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å) =1/(2)(2)(2)(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=2/(2)(2)(2)(2)=1/16.

Het lichte afgietsel (F-symboles-¦¦¦¦-S-seins bols) (F-symbolen-/-S-borsten bolle) zou ongeveer hetzelfde resultaat opleveren als bepaalde andere die we al bestudeerd hebben, en we beseffen dat we belangrijkere dingen te doen hebben. Als nieuw onderwerp kiezen we de behandeling van de bemoediging (F-Comme de longs échos-¦¦¦¦-S-CComme de longs écchos) [te vergelijken met (F-Als lange echo’s-/-S-Als làànge echo’s)]. Aan ons parcours van berekeningen voegen we een hindernis toe, met de veronderstelling dat Baudelaire al vanaf zijn adolescentie bewondering voor een heel overtuigende manier van voordragen had. De bult blijft een wieg, omdat er ogenschijnlijk immers niets echt veranderd is. De troop blijft heel toegankelijk voor het publiek. De alliteratie kan niet door de context teniet worden gedaan, dus gaan we volkomen akkoord met een ruit van õ=1. De kist (ñ) verdient een waarde van 1 dankzij de samenhang tussen de denkbeelden. Omdat de toelichting billijk lijkt te zijn door het herhaalde woorddeeltje “co”, resulteert dat in een dresseur van ã=1. Er komt geen enkele onhandigheid in het plafond voor, dientengevolge blijkt de glooiing ù=1 terecht te zijn. De gebruikelijke dichterlijke werktuigen komen in de aardkluit niet voor, er kan daarom geen grotere waarde dan ò=1 aan de vracht worden toegekend. Het feit dat het stoffelijk taalmateriaal hier invloed uitoefent kan beaamd worden, zodoende bestaat het reliëf uit ì=1. Gezien het feit dat de accentuatie niets geheims bevat, geeft het vernis â=1 de zinswending op juiste wijze weer. Deze laatste staat in geen enkel verband met de wetenschap, wat leidt tot een uitlaat van û=1. Een kring van ô=2 is vereist, wegens de hier verzonnen gewoonte, waar de schepper van het gedicht zogenaamd erg aan gehecht was. Het ravijn met een waarde van å=1 is voldoende, omdat het zich voordoen van ongelukjes geen reden zou zijn voor de dubbele klank. De aannemelijkheid blijkt neer te komen op 1/õñãùòìâûôå=1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(2)(1)=½.

We moeten nu de aannemelijkheid bepalen van een composiet waarvan de lenen een groot deel van het sonnet bezetten: (Comme¹…comme¹…comme²…comme³…comme’¹…comme’²…Comme²/-¦¦¦¦-/ onderstreping) (Als…als¹…als²…zo¹ […als]…Zo […als]…zo² […als]…Zoals/-/-/onderstreping). De bult, waarin niets is gewijzigd, blijft een wieg. Ook lijkt hij voor iedereen in het publiek toegankelijk te zijn, wat een ruit van õ=1 oplevert. Binnen de geringe ruimte die de dichtregels beslaan, levert de herhaling een verharder op, die de afstand tussen de voegwoorden wegneemt, zodat we daardoor over een kist van ñ=1 beschikken. Een dresseur van ã=1 lijkt onvermijdelijk, zo intens komt het aspect van beklemtoning uit het repeteren van hetzelfde woord naar voren. De toelichting van het plafond is eenvoudig, hetgeen een glooiing van ù=1 met zich meebrengt. Het is waar dat Baudelaire een aantal identieke woorden gebruikt om de inhoud van het betreffende werk te benadrukken, maar die maken geen deel uit van de gebruikelijke middelen van de dichtkunst, een vracht van ò=1 is dus correct. De accentuering van de woorden «als» blijkt bij lange na niet abstract genoeg te zijn om een reliëf met een andere waarde dan die van ì=1 op te kunnen leveren. Het gebruik van een bepaalde code is voor het begrijpen van de zinswending zinloos, daaruit vloeit een vernis van â=1 voort. Omdat we niets leerzaams van deze stijlfiguur kunnen opsteken, gaan we zonder meer akkoord met de uitlaat û=1. Een kring van ô=1 is billijk omdat gewoontes geen motief zijn voor het veelvuldig voorkomen van hetzelfde woord. Een ravijn bestaande uit å=1 lijkt de constatering te bevestigen dat er geen ongelukjes in het spel zijn. Het resultaat is een landgoed met een waarde van 1/õñãùòìâûôå= 1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=1/1=1.

De zware acrobatie (F-confondent…répondent-¦¦¦¦-S-répondent…confondent) (F-vermengen… antwoorden-/-S-antwoorden…vermengen) maakt een inversie van woorden die heel stabiel blijven mogelijk. Dit idee wordt een beetje door de context verdrongen, want het publiek heeft al zijn aandacht voor een groot aantal heel overmoedige gezichtspunten nodig, en dat brengt een ruit van õ=2 met zich mee. Dankzij de band die door de rijm (in de Franse versie) tussen «confondent» (vermengen) en «répondent» (Antwoorden) ontstaat, wordt de hele afstand tussen de twee woorden door een verharder weggenomen, hetgeen een kist van ñ=2 oplevert. We zijn gedwongen een dresseur van ã=2 te accepteren, omdat het niet zeker is dat dit woordspelletje zo bedoeld was. De glooiing ù=1 lijkt daarentegen billijk, gezien de simpelheid van de interpretatie. Hoewel er een link tussen de beide woorden bestaat, is het type relatie geen onderdeel van de gebruikelijke versbouw, wat leidt tot een vracht van ò=1. Het reliëf ì=2 blijkt noodzakelijk te zijn, omdat de opzet in kwestie onmogelijk zijn abstracte aard kan verhullen. Omdat een grappige verandering nauwelijks de kennis van een geheim getal vereist, lijkt een vernis van â=1 volkomen juist te zijn. We kunnen ons moeilijk indenken dat de wetenschap gediend zou zijn met de verzonnen zinswending, wat resulteert in een uitlaat van û=1. De verwisseling is niet door een gewoonte ontstaan, de kring ô=1 lijkt daarom terecht te zijn. Het gedicht wordt door geen enkel ongelukje bedreigd, dat maakt een ravijn van å=1 aannemelijk. Alles bij elkaar resulteert dat in een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)=1/16.

Laten we de lichte bemoediging (F-confondent/Dans-¦¦¦¦-S-confondd/DDans) (F-vermengen,/in-/-S- vermengenn/inn) nu bestuderen, terwijl we daarbij een verandering in de historische situatie aanbrengen. We veronderstellen namelijk dat de auteur een manuscript het licht heeft doen zien, vergezeld van deze aantekening: “Publiceren -met inbegrip van de alliteraties!” De aanwezigheid van de ribstof kan nauwelijks beaamd worden, want het begin van de zesde versregel, geaccentueerd door er bij het lezen de nadruk op te leggen, wist de stijlfiguur uit, wat een ruit van õ=2 oplevert. De kist krijgt vervolgens een waarde van ñ=2. Een dresseur van ã=1 is juist, gezien het aangetroffen document. We kunnen niets serieus te berde brengen betreffende een bepaalde handig- of onhandigheid bij het lezen van “ddDD”, wat resulteert in een glooiing van ù=1. We zijn gedwongen een vracht van ò=1 te accepteren omdat de auteur de troop gewenst lijkt te hebben. Aangezien die van zeer concrete aard is, spreekt het vanzelf dat we aan het reliëf een waarde van ì=1 toekennen. Het publiek heeft beslist niet een bepaald getal of een speciale taalcode nodig om het gedicht te begrijpen, een vernis van â=1 is dus heel bevredigend. Deze opzet heeft niets met wetenschap uit te staan, dientengevolge is de uitlaat û=1 billijk. Omdat we aan de hand van de gevonden aantekening constateren dat de schepper van het gedicht hier naar eigen inzicht handelt, en niet volgens de gebruiken, lijkt een kring van ô=1 terecht. Dit bewijs dat hij die beslissing zelf heeft genomen, brengt het ravijn å=1 met zich mee. Het landgoed ontvangt nu een waarde van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(1)(1)(1)(1) (1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)=¼.

We stellen ons nu voor dat de schrijver met de vijfde regel eigenlijk “Comme des écoles qui de loin se confondent…” (Als scholen die zich van ver vermengen…) bedoelde. De ruit van (F-échos-¦¦¦¦-S-écoles) (F-echo’s-/-S-scholen) heeft een bult die letterlijk heel toegankelijk blijft. Toch lijkt het publiek nauwelijks op zo’n verandering voorbereid, waardoor õ=2 terecht is. Bij een troop met maar één leen, blijkt de kist ñ=2 het onmiddellijke gevolg te zijn van deze waarde õ=2. De onzekerheid aangaande de bedoelingen van de dichter leidt tot de dresseur ã=2. Het overgaan van «de longs échos» (lange echo’s) op “des écoles” (scholen) brengt een vreemde verandering in klank met zich mee, wat een glooiing van ù=2 tot gevolg heeft. De vracht ò=1 lijkt volkomen vast te staan, want we signaleren geen enkel anachronisme. Maar door het al te veel afwijken van het denkbeeld in kwestie moeten we hier wel het reliëf ì=2 accepteren. De verandering van een woord wil niet zeggen dat er een geheime code gebruikt wordt, hetgeen resulteert in een vernis van â=1. De waarde van de uitlaat (û) bedraagt 1 doordat de veronderstelde stijlfiguur niets wetenschappelijks bevat. Het blijkt juist te zijn aan de kring een grootte van ô=1 toe te kennen, want er is ons niets bekend van gewoontes die het soort troop dat hier bedacht is beïnvloeden. En tenslotte ontvangt het ravijn (å) een waarde van 1 omdat de ribstof niet door een ongelukje veroorzaakt wordt. Het landgoed dat hiervan het resultaat is blijft van geringe waarde: 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2) (2)(2)(2)=1/32.

We stellen voor de bemoediging (F-Vaste-¦¦¦¦-S-Vaaste) [zoiets als (F-weids-/-S-Wééids)] te bepalen. Dat is alsof we in de zevende regel de uitroep “Aah!” (Oh!) hebben willen aanbrengen. Stel bovendien dat alle exemplaren hier en daar zwarte tekens bevatten, bij honderden tegelijk, als afzonderlijke accentuaties, met één daarvan onder de “A” van «Vaste» (Weids). De interpreet wil graag in de dictie “Vaaste” (Wééids) geloven, maar weet niet of de vreemde schrijfwijze afkomstig is van de schepper van het gedicht of per ongeluk door een onvoorzichtige handeling in de drukkerij is veroorzaakt. Omdat de bult daardoor geen wieg is, moet de ruit wel uit õ=2 bestaan. Daaruit volgt dat de kist ñ=2 onvermijdelijk is, nu het hier maar één leen betreft, dat per definitie een voortzetting van zichzelf is. De dresseur ã=2 blijkt juist te zijn, want het gevaar om de inhoud verkeerd te interpreteren overheerst. We bespeuren geen enkele onhandigheid met betrekking tot het plafond “Vaaste” (Wééids), de glooiing (ù) heeft dus een waarde van 1. Aangezien de critici inzien dat hun de kennis ontbreekt om de beduidenis van de aardkluit vast te stellen, is de vracht ò=2 terecht. De vlekken die het papier letterlijk ontoonbaar maken, hebben het reliëf ì=1 tot gevolg. Er is geen sprake van een eventuele ingewikkelde geheime code, daarom moeten we akkoord gaan met een vernis van â=1. Deze troop is volslagen nutteloos voor de wetenschap, dientengevolge is de uitlaat û=1. Gewoontes kunnen hierbij nauwelijks invloed hebben gehad, daaruit resulteert de kring ô=1. De aannemelijkheid van het ongeluk billijkt het ravijn å=2. Zodanig ontstaat er een landgoed dat bestaat uit 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(2)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32.

We gaan nu de waarde bepalen van de troop (F-les sons se répondent-¦¦¦¦-S-les ssons sse répondent) (F-Antwoorden…geluiden-/-S-antwoorddden…geluiddden). We stellen voor de aanvankelijke situatie te veranderen, om zo de methode van de giststoffen te perfectioneren, en met dat doel een steunpunt te bedenken dat laat zien dat de schrijver een dictie die het sonnet accentueert afwijst. We roepen eveneens een brief van de auteur waarin hij betreurt dat «geluiden» in plaats van “lawaai” is gebruikt door toedoen van een verstrooide typograaf, in het leven. Dit verzinsel, dat de benadrukte medeklinkers betreft, veroorzaakt in taalkundig opzicht nauwelijks verwarring, bevat geen boodschap die erg ontoegankelijk is, en verandert niets aan de status van wieg die de bult bezit, waardoor we kunnen besluiten tot een ruit van õ=1. Een kist van ñ=1 is noodzakelijk, omdat we de betekenis van de inhoud immers ook in de achtste regel aantreffen. Omdat het nieuwe document aantoont dat het plafond een illusie is, gaan we akkoord met een dresseur van ã=2. Maar aangezien deze toelichting geen enkele onhandigheid bevat, moeten we een glooiing van ù=1 wel accepteren. De mededeling die de kunstenaar ons toevertrouwt heeft een vracht van ò=2 tot gevolg. De dictie laat zien dat het om een concrete stijlfiguur gaat, hetgeen resulteert in een reliëf van ì=1. Nadrukkelijk articuleren is niet hetzelfde als een code verschaffen, daarom ontvangt het vernis een waarde van â=1. We geloven niet dat het bezitten van bepaalde kennis nuttig zou zijn om deze stijlfiguur te begrijpen, dientengevolge is de uitlaat û=1 juist. Aangezien de steunpunten niet echt het idee benadrukken dat de gewoontes van die tijd belangrijk zijn, billijkt dat een kring van ô=1. Het ongelukje dat de dichter noemt brengt ons bij een ravijn van å=2. Al met al levert het spelletje met de klanken een landgoed op van 1/õñãùòìâûôå=1/(1)(1)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(2)= 1/(2)(2)(2)=⅛.

We stellen ons de volgende dialoog voor, die het begin vormt van een aantekening die, naar het schijnt, enkele maanden voor „Samenspel“ is geschreven: “"Je richt je tot geuren, kleuren en geluiden, maar antwoorden ze je ook?" "Ze kunnen dan wel niet spreken, maar, gelukkig voor mijn durf, ze antwoorden elkaar door middel van hun overvloedige aanwezigheid…"” Dwars door het document is een opmerking geschreven: “wijzigen”. De zware bemoediging (F-antwoorden…antwoorden-¦¦¦¦-S-reageren…in evenwicht brengen) bevindt zich in een rail waarvan het spinsel door middel van spillen, termen en blokstenen vaststaat. Zo komt de inhoud van de beknopte gedachtewisseling eveneens helder op ons over. Die punten hebben een ruit van õ=1 tot gevolg. De twee delen van de aardkluit zijn van elkaar verwijderd, maar er bestaat een logisch verband tussen het ene antwoord en het andere, wat resulteert in een kist van ñ=1. Het plafond is bevredigend, daarom mogen we besluiten tot een dresseur van ã=1. De toelichting als een onhandigheid bestempelen, zou slechts kunnen inhouden dat we niet in staat zijn te lezen wat er staat, en om die reden is de glooiing ù=1 billijk. We worden hevig aan het twijfelen gebracht door de aantekening die de auteur heeft achtergelaten en dat brengt een vracht van ò=2 met zich mee. Een reliëf van ì=2 is onvermijdelijk, wegens het feit dat de ribstof een abstract element als contrast dat hem tot basis dient gebruikt. Het ligt voor de hand dat de verandering van de inhoud nauwelijks te vergelijken is met het gebruik van een speciale code, het vernis ontvangt dientengevolge een waarde van â=1. Deze stijlfiguur heeft geen enkele wetenschappelijke waarde, een uitlaat bestaande uit û=1 is dus voldoende. Gebruiken leiden niet noodgedwongen tot dit literaire spelletje, we gaan daarom akkoord met de kring ô=1. Er heeft zich geen ongelukje voorgedaan, hetgeen een ravijn van å=1 rechtvaardigt. Al deze waarden resulteren in een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(1)(1)(1)(1)(2)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)=¼.

De composiet van lichte afgietsels (Il est/-¦¦¦¦-/Y lait) (Er zijn/-/-/Er melk) gaat uit van «Il est» (Er zijn), scheidt vervolgens “L” van “Il” (Er) en voegt de “L” bij «est» (zijn), wat “Y lait” (Er melk) oplevert. Het is niet moeilijk te raden dat de aannemelijkheid ongeveer dezelfde zal zijn als die in de voorafgaande gevallen. Een tweede mogelijkheid zou zijn er de beduidenis “île est des parfums frais…” (eiland is frisse parfums…) aan te geven. Dat zou inhouden dat we de puurheid als een eiland zouden beschouwen, of als een open plek in het bos, temidden van een wereld die veel van haar naïviteit heeft verloren. Maar laten we, omdat de aannemelijkheid van deze ribstof niet veel zal verschillen van de overige die genoemd zijn, liever (Il est/-¦¦¦¦-/Id est) analyseren. In dat geval zou de negende regel een element aan de inhoud van de achtste toevoegen: “…les parfums, les couleurs et les sons se répondent. Id est des parfums frais…et d'autres corrompus…” (…geuren, kleuren en geluiden antwoorden elkaar. Id est frisse geuren…en andere, bedorven…) Het publiek zal niet snel zo’n begrip in «Il est» zien, zodat de ruit õ=2 vaststaat. De kist ñ=2 volgt dezelfde weg. Een dresseur van ã=2 is juist wegens het gevaar van een verkeerde interpretatie. Het veranderen van de “L” in de “D” is vreemd, bijgevolg is de glooiing ù=2. Het risico om een anachronisme te veroorzaken door “Id est” (Dat wil zeggen), in een Frans gedicht van 1857 te gebruiken, heeft een vracht van ò=2 tot gevolg [864]. Aangezien het verband tussen “Id est” en «Il est» (Er zijn) helemaal niet vaststaat, bedraagt het reliëf ì=2. Hoewel de woorden uit het Latijn afkomstig zijn, zou men het gezegde toch gemakkelijk hebben begrepen, wat maakt dat het vernis â=1 acceptabel is. «Il est» (Er zijn) heeft niets wetenschappelijks, de uitlaat bestaat dus uit û=1. Gewoontes hebben niets met deze zinswending uit te staan, daarom is de kring ô=1 terecht. Een ravijn van å=1 is noodzakelijk, want er komen in deze stijlfiguur geen ongelukjes voor. Uiteindelijk bedraagt de mate van aannemelijkheid dus 1/õñãùòìâûôå=1/ (2)(2)(2)(2)(2)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)(2)=1/64.

Om de zware acrobatie (F-fris…zacht-¦¦¦¦-S-zacht…fris) te bestuderen bedenken we het onderliggende thema “Er zijn geuren, zo zacht als een kinderhuid, Zo fris als hobo’s, zo groen als weiden…” De dichter zou het gevaar dat men hem ervan zou beschuldigen dat hij zich tot kinderen aangetrokken voelde afgewend hebben, door de bijvoeglijke naamwoorden van plaats te veranderen, terwijl hij daarbij toch zijn bedoelingen kenbaar maakte door de logische link “aanraken-zacht”. De ruit õ=2 is terecht wegens een context die de, tenietgedane of niet bestaande, stijlfiguur absorbeert. De kist ñ=2 is het gevolg van õ=2 en van de samenhang tussen de woorden. We moeten aan de dresseur een waarde van ã=2 toekennen, want het risico is groot dat we de schepper van het gedicht bedoelingen toekennen die hij niet heeft gehad. Omdat het commentaar schijnbaar van slimheid getuigt, bestaat de glooiing uit ù=1. Aangezien het nagestreefde doel niets met versbouw te maken heeft, kennen we aan de vracht een waarde van ò=1 toe. Jammer genoeg dreigt een reliëf van ì=2 het resultaat te veranderen, gezien de abstracte aard van het subtiele spelletje met de inhoud. Omdat een plaatsverandering iets heel anders is dan een geheime code, bestaat het vernis uit â=1. Wetenschappelijke kennis is hier niet aan de orde, zodat de waarde van de uitlaat slechts û=1 kan zijn. Het is niet mogelijk dat gewoonte hier een rol speelt, een kring van ô=1 is dus gewenst. Een ongelukje is uitgesloten, dientengevolge is een ravijn van å=1 op zijn plaats. Het uiteindelijke resultaat bedraagt 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2) =1/16.

Laten we nu de aannemelijkheid berekenen van (F-parfums frais/-¦¦¦¦-/S-parffums ffrais) (F-frisse parfums/-/-/S-ffrisse parffums). Om wat afwisseling te brengen in een situatie die dezelfde soort redeneringen zou opleveren als die bij al eerder vastgestelde tropen, voegen we er enkele denkbeeldige omstandigheden aan toe. We veronderstellen het bestaan van een document dat het sonnet „Samenspel“ bevat en waarin we tevens de aantekening “Het gaat hier beslist om wetenschap en wel in alle regels. Ik heb me zojuist tegen die goede Asselineau afgezet, die de zo nuttige accentuaties van een geluid wilde uitsluiten.” We verzinnen ook een leesgewoonte waarbij men alliteraties benadrukt, die ten tijde van Baudelaire, in de literaire clubs, bestond. Het is billijk om met betrekking tot de F-klanken in kwestie een ruit van õ=1 toe te kennen. Daar het begin van de negende versregel geen gebrek aan samenhang vertoont, heeft dat feit een kist van ñ=1 tot gevolg. Aangezien de schrijver deze geaccentueerde dictie wenst, is het geoorloofd de dresseur een waarde van ã=1 toe te kennen. Omdat er, gezien de gewoonte die in de kunstenaarswereld bestond, geen sprake kon zijn van een onhandigheid, is een glooiing van ù=1 noodzakelijk. Het denkbeeldige document verplicht ons een vracht van ò=1 te noteren. De zinswending is hoofdzakelijk van concrete aard, de waarde van het reliëf bestaat dus uit ì=1. We hoeven geen enkele geheime sleutel te kennen om de stijlfiguur te doorgronden, dientengevolge is een vernis van â=1 correct. Door een notitie van de schrijver over de bijdrage die het werk aan de wetenschap levert, lijkt een waarde van û=2 op het eerste gezicht wenselijk. Maar hier wordt filosofie of dichtkunst, door de auteur “wetenschap” genoemd. Het bestudeerde resultaat draagt niet tot de wetenschap bij zoals die gewoonlijk bedreven wordt, een uitlaat van û=1 blijkt dus het meest juist te zijn. Een kring van ô=2 strookt met de benadrukte dictie die op dat moment in de mode is. Bij een tekst waarin geen enkel materieel ongelukje voorkomt, lijkt een ravijn van å=1 terecht. De betreffende ribstof verkrijgt nu een landgoed met een waarde van 1/õñãùòìâûôå=1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(2)(1)=1/(2)=½.

Gezien het feit dat «chairs d'enfants» (kinderhuidjes) lijkt op “chers enfants” (lieve kinderen), verzinnen we een troop die een oplettende lezer voor de zoveelste maal bij een oude versie, waarover lang geen zekerheid bestaat, van het gedicht brengt: “Il est des parfums frais comme les chers enfants…” (Er zijn geuren, zo fris als lieve kinderen…) De te bepalen aannemelijkheid betreft (F-chairs d'enfants-¦¦¦¦- S-chers enfants) (F-kinderhuidjes-/-S-lieve kinderen). Uit de rest van de bult maken we weinig van de verborgen beduidenis op, en deze absorbeert dus de inhoud, hetgeen een ruit van õ=2 oplevert. Een kist van ñ=2 is daardoor noodzakelijk. De dresseur heeft een waarde van ã=2 wegens de vergissing die met betrekking tot de aardkluit begaan kan worden. Er heeft zich een onhandigheid voorgedaan, in ’t bijzonder met de vervanging van de klank “D” (d'enfants) door “Z” (s enfants), waardoor de glooiing bestaat uit ù=2. De vracht ò=1 wordt gebillijkt doordat het spelletje met de woorden in historisch opzicht mogelijk is. Aangezien het concrete aspect van de dichtregel niet is veranderd, blijft de overeenkomst een zaak van abstracte speculatie, een reliëf van ì=2 blijkt daarom op zijn plaats te zijn. De critici zijn volstrekt niet op de hoogte van het bestaan van een sleutel, we moeten het vernis â=1 dus accepteren. De stijlfiguur heeft geen enkele verdienste op het wetenschappelijke vlak, de uitlaat û=1 is correct. Geen enkele gewoonte heeft de verkregen beduidenis beïnvloed, een kring van ô=1 lijkt de enige juiste waarde te zijn. Een ravijn bestaande uit å=1 laat zien dat er geen sprake is van ongelukjes die invloed op de veronderstelde ribstof zouden hebben gehad. Het landgoed van (F-chairs d'enfants-¦¦¦¦-S-chers enfants) (kinderhuidjes-/-lieve kinderen) bedraagt nu 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32.

Stel we beschikken over een manuscript van Baudelaire met enkel: “Doux Ξ¤☼ 000 verts Ξ¤≈” (zacht Ξ¤☼ 000 groen ¤◊≈). We bepalen vervolgens het landgoed van (F-Ξ¤☼…Ξ¤≈/-¦¦¦¦-/S-comme les hautbois…comme les prairies) (F-Ξ¤☼…Ξ¤≈/-/-/S-zo…als hobo’s…zo…als weiden). Door het geheel van onbegrijpelijke tekens kan de mededeling geen aanspraak maken op de status van wieg, wat een ruit met een waarde van 2 tot gevolg heeft, alsmede een kist van ñ=2+(1(3/10))=2+(1(0,3))=(2+0,3)= 2,3 wegens «verts» (groen) dat zich tussen de lenen bevindt. Een dresseur van ã=2 is eveneens noodzakelijk, want het plafond suggereert een twijfelachtig element, dat gebaseerd is op de parallel met het sonnet „Samenspel“, en dat eventueel voor of na de bestudeerde bult is samengesteld, maar niet tijdens de oorsprong ervan. Aangezien de toelichting niets onhandigs bevat, moeten we wel een glooiing van ù=1 toekennen. We stemmen in met een vracht van ò=2, want we hebben niet genoeg informatie om de situatie weer te geven. Het reliëf ì=1 lijdt geen enkele twijfel, omdat het krachtige visuele effect onmiskenbaar van concrete aard is. Het vernis â=2 is terecht, door de impressie van een speciale code. De aardkluit lijkt een fantastisch maar geen wetenschappelijk karakter te hebben, daarom lijkt de uitlaat û=1 vast te staan. Geen enkele gewoonte heeft op zoiets bespottelijks betrekking, de kring ô=1 wordt dus eveneens goedgekeurd. De critici noemen nergens iets van een vervalsing, vergissing of ongelukje, dat moet dus wel een ravijn van å=1 tot gevolg hebben. Dientengevolge moeten we aan deze troop een aannemelijkheid van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2)(2,3)(2)(1)(2)(1)(2)(1)(1)(1)=1/(2)(2,3)(2)(2)(2)= 1/36,8 geven.

Wanneer we het bestaan veronderstellen van “…doux comme les hauts bois…” (…zo zacht als de hoge bossen…) moet de aannemelijkheid bepaald worden van (F-hautbois-¦¦¦¦-S-hauts bois) (hobo’s-hoge bossen). Omdat deze verzonnen beduidenis in de bult niet erg opvalt, ontvangt de ruit een waarde van õ=2. Daardoor bereikt de kist ook een hoogte van ñ=2. De dresseur laat door het niveau van ã=2 eveneens de zwakheid van de veronderstelling zien. We moeten echter akkoord gaan met een glooiing van ù=1, want er komt geen enkele onhandigheid in de toelichting van het plafond voor. We constateren evenmin een anachronisme, dus kennen we zonder enige aarzeling een waarde van ò=1 aan de vracht toe. Wanneer we bij een ongewijzigde opstelling uit één woord twee nieuwe maken, blijft dat een abstracte handeling, een reliëf van ì=2 geeft deze stijlfiguur dus juist weer. Een woordspeling is niet hetzelfde als een sleutel, het vernis bedraagt dientengevolge â=1. Voor een aardkluit die zich op geen enkele wetenschappelijke kennis beroemt, blijkt de uitlaat te bestaan uit û=1. Een kring van ô=1 is billijk omdat deze troop geen enkele invloed van gevestigde gewoontes heeft ondergaan. Het ravijn bestaande uit å=1 toont dat er betreffende de zinswending van een eventueel ongelukje geen sprake is. Het resultaat is een landgoed van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2)(2)(2)(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)=1/16.

Laten we nu eens veronderstellen dat er, in de toekomst, van de exemplaren van "Bloemen van het kwaad" nog maar één bladzijde over is, gelukkig wel met de vermelding „Samenspel“ erop. Bovendien stellen we ons voor dat er op het woord “groen” in de eerste terzine een flinke, onverklaarbare groene vlek zit. Terwijl we er, na verschillende werken met elkaar vergeleken te hebben, over twijfelen of die kleur opzettelijk op die plek van het papier is aangebracht, maken we een begin met de studie van het landgoed betreffende (F-groene vlek op "groen"-¦¦¦¦-S-onderstreping). De groene vlek is niet strijdig met de samenvatting van het spinsel, omdat de inhoud ervan in wezen begrijpelijk is gebleven, daarom is een ruit van õ=1 terecht. De kist ñ=1 is het gevolg van de geringe uitbreiding van deze gekleurde afdruk die voor een probleem zorgt. Een dresseur van ã=2 lijkt heel aannemelijk, want het gevaar van een vergissing in het plafond blijkt volop aanwezig te zijn. We accepteren een glooiing van ù=1 omdat de toelichting zich op handige wijze baseert op hetgeen we kunnen waarnemen. Een vracht van ò=2 is echter noodzakelijk, omdat de critici niet over voldoende kennis beschikken. De zinswending heeft het concrete aspect dat vereist wordt voor de toekenning van een reliëf van ì=1. Bij de behandeling van deze troop, die een bevlekking of versiering kan zijn, wordt nergens een speciale code genoemd, wat resulteert in een vernis van â=1. De aardkluit heeft niets wetenschappelijks, dat billijkt de uitlaat û=1. Het zou ongeloofwaardig zijn hier aan te voeren dat er van een gewoonte sprake is, een kring van ô=1 is dus redelijk. Aangezien het misschien om een ongelukje gaat, is een ravijn met een waarde van å=2 het gevolg. Al met al komen we uit op een aannemelijkheid van 1/(õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(1)(1)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(2)=1/(2)(2)(2)= ⅛.

De zinswending (F-prairies-¦¦¦¦-S-prés rient) (weilanden-/-wei lacht) bezit dezelfde graad van aannemelijkheid als andere al door ons behandelde stijlfiguren. We bedenken daarom een situatie die ons in staat stelt de berekening te perfectioneren. Op een dag, in de verre toekomst, vinden we één exemplaar van een gedicht dat lijkt op „Samenspel“ terug. Het bestaat uit coupletten van zeer wetenschappelijke inhoud, waaraan een lettergreep ontbreekt. In plaats van «…Zo zacht als hobo’s, zo groen als weiden…» bevat de tiende regel de volgende woorden «…Ontvankelijk als spiegels en als stam…» We veronderstellen dat het hier de troop (F-stam-¦¦¦¦-S-stampers) betreft, en als we het gedicht bestuderen dat de tijd heeft weerstaan, worden we ons van het gevaar bewust dat het publiek dat de combinatie kunst en wetenschap op prijs stelt, maar uit een heel kleine groep bestaat, en dit fenomeen van een minuscule groep mensen een ruit van õ=2 tot gevolg heeft. De kist ñ=2 volgt dit voorbeeld. De kans bestaat dat we ons wat de inhoud van de toelichting betreft vergissen, wat resulteert in een dresseur van ã=2. Aangezien het plafond geen enkele onhandigheid bevat, lijkt een glooiing van ù=1 juist. Omdat onze kennis incompleet is, doen we er verstandig aan een waarde van ò=2 aan de vracht toe te kennen. Gezien het feit dat het onvolledige woord een stoffelijk element van de taal betreft, moeten we akkoord gaan met het reliëf ì=1. Er wordt geen enkel beroep op een speciale code gedaan, dus vloeit daar het vernis â=1 uit voort. Door de gewijzigde regels is een uitlaat van û=2 onvermijdelijk. We zijn volstrekt niet op de hoogte van gewoontes waaraan de stijlfiguur te danken zou zijn, hetgeen in een kring van ô=1 resulteert. Het ongeluk dat waarschijnlijk de stoffelijke lettertekens van de bult heeft uitgewist, brengt het ravijn å=2 met zich mee. Het landgoed vergaart de volgende waarden die alles bij elkaar neerkomen op een aannemelijkheid van 1/ (õ)(ñ)(ã)(ù)(ò)(ì)(â)(û)(ô)(å)=1/(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(2)(1)(2)=1/(2)(2)(2)(2)(2)(2)=1/64.

We proberen de aannemelijkheid te bepalen van (F-gedachtestreep in de elfde regel-¦¦¦¦-S- scheiding) die aangeeft waar het idee in het gedicht een andere wending neemt: «Er zijn geuren, zo fris… En andere, bedorven…» De ruit õ=2 lijkt de situatie correct weer te geven, want het zinnebeeld van bloksteen één van de gebruikelijke werktuigen bij het schrijven, laat zich absorberen door het sonnet, en kan dus geen binnendringing ondernemen. De kist ñ=2 voegt zich bij deze eerste beperking. Omdat het plafond eenvoudig blijft, kennen we aan de dresseur een waarde toe van ã=1. Er wordt geen enkele onhandigheid in deze toelichting bespeurd, daaruit volgt een glooiing van ù=1. Aangezien we hier een gemeenschappelijke manier van schrijven bespreken, is de vracht ò=1 terecht. Het gaat hier om een heel concreet leesteken, dat resulteert dus in een reliëf van ì=1. Baudelaire bedient zich niet van een speciale code, dat heeft onvermijdelijk een vernis van â=1 tot gevolg. De uitlaat û=2 blijkt hier op zijn plaats te zijn, gezien de rol die dit grafisch symbool speelt bij het van elkaar scheiden van begrippen. De kring ontvangt een waarde van ô=2 omdat de kunstenaar veelvuldig gebruik maakt van het gedachtestreepje. In deze stijlfiguur lijkt geen ongelukje voor te komen, wat een ravijn van å=1 tot resultaat heeft. Al deze waarden bij elkaar leveren een landgoed op van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(1)(1)(1)(1)(1)(2)(2)(1)=1/(2)(2)(2)(2)=1/16.

We zouden met de zinswending (F-corrompus-¦¦¦¦-S-corps rompus) (bedorven-/-gebroken lichaam) een soortgelijk landgoed verkrijgen als dat berekend voor menige andere die we verzonnen hebben. We doen er dus beter aan, in gedachten, de beginsituatie te veranderen. Stel dat er een manuscript van „Samenspel“ bestaat met de vermelding “chemisch afgebroken lichaam”, en dat zo dus de context in harmonie wordt gebracht met de troop. Uit de ruit õ=2 blijkt dat het literaire spelletje ongemerkt aan het publiek voorbijgaat, want de beduidenis die eruit naar voren komt is volkomen bevredigend. Dat negatieve effect heeft onmiddellijk een kist van ñ=2 tot gevolg. De gevonden notitie resulteert in de dresseur ã=1 omdat hij het gevaar vermindert dat we van de bedoelingen die de schepper van het gedicht had, afdwalen. Van een onhandigheid is geen sprake, omdat de dubbele “R”, in zo’n geval als dit, immers een lichte pauze toestaat, wat dus hetzelfde is als wanneer men die bij het lezen tussen de woorden inlast, en dat heeft een glooiing van ù=1 tot gevolg. De vracht ò=1 wordt volkomen door het document gerechtvaardigd. Het in tweeën splitsen van “corrompus” (bedorven) lijkt op het eerste gezicht concreet genoeg om zonder aarzelen ì=1 toe te kennen. Maar dat is enkel een illusie, omdat de onderbreking in het woord slechts een mogelijkheid is, en geen absolute noodzakelijkheid. Aangezien dus door een abstracte oorzaak van één woord twee worden gemaakt, bestaat het reliëf uit ì=2. De critici hebben zich van geen enkele speciale code bediend, dat brengt een vernis van â=1 met zich mee. De opmerking van de schrijver, die hij door de kennis die hij bezit heeft kunnen maken, werpt de vraag op of de inhoud van de zinswending van wetenschappelijke aard is, dus vragen we ons af of we û=2 moeten toekennen. Toch treffen we hier niet echt iets wetenschappelijks aan, en de verzonnen auteur doet maar een korte mededeling, gezien het feit dat de rest van het sonnet helemaal intact blijft. Daar concluderen we uit dat een uitlaat van û=1 de situatie het best weergeeft. Geen enkele gewoonte speelt in deze stijlfiguur een rol, wat gunstig uitvalt voor een kring bestaande uit ô=1. Het woord “corrompus” (bedorven) is niet door een ongelukje ontstaan, waardoor een ravijn van å=1 billijk is. Door deze giststoffen bereikt de aannemelijkheid een hoogte van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(1)(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=⅛.

In verband met het begrip evenwicht, dat ontegenzeggelijk in «répondent» (antwoorden) aanwezig is, is het nuttig de bemoediging (F-Corr…corr-¦¦¦¦-S-beklemtoning) te bestuderen. Tussen de titel «Correspondances» (Samenspel) en regel 11, waarin het woord «corrompus» (bedorven) voorkomt, lijkt de afstand te groot te zijn voor een logisch verband daartussen. Dat heeft tot gevolg dat een ruit van õ=2 wenselijk is, omdat de context ons immers belet de stijlfiguur waar te nemen. Een kist van ñ=2+(1(56/10))=2+(56/10)=2+5,6=7,6 is noodzakelijk, want in het gedicht komen (in het Frans) 56 fronten tussen deze beide gelijkklinkende woordgedeeltes voor: “Nature, est, temple, où, vivants, piliers, Laissent, parfois, sortir, confuses, paroles, homme, y, passe, travers, forêts, symboles, Qui, l', observent, avec, regards, familiers, Comme, longs, échos, loin, se, confondent, Dans, ténébreuse, profonde, unité, Vaste, comme, nuit, et, clarté, parfums, couleurs, sons, se, répondent, est, parfums, frais, comme, chairs, enfants, Doux, comme, hautbois, verts, comme, prairies, autres” (Natuur, is, tempel, waar, levende, pilaren, uit, loslaten, Soms, verwarde, woorden, mens, er, gaat, Door, wouden, symbolen, die, hem, gadeslaan, met, blikken, vertrouwde, Als, lange, echo’s, ver, zich, vermengen, In, duistere, diepe, eenheid, Weids, als, nacht, en, dag, geuren, kleuren, geluiden, elkaar, Antwoorden, zijn, geuren, fris, als, kinderhuid, Zo, zacht, als, hobo’s, groen, als, weiden, andere). De dresseur heeft, wegens het risico dat het veronderstelde verband op losse gronden berust, een waarde van ã=2. Over de glooiing ù=1 bestaat daarentegen geen twijfel, want er is geen enkele onhandigheid begaan. Het is mogelijk dat de auteur deze herhaling van de klank “corr” (Correspondances…corrompus) over het hoofd heeft gezien, daarom blijkt een vracht van ò=2 billijk te zijn. Aangezien het hier gaat om een relatie van zeer concrete aard, krijgt het reliëf een waarde van ì=1. Er is geen enkele andere code nodig om het idee in kwestie te kunnen begrijpen, het vernis â=1 is dus juist. De wetenschap is in geen enkel opzicht met de herhaling van deze klanken gediend, wat resulteert in een uitlaat van û=1. De aardkluit heeft geen invloed van gewoontes ondergaan, daaruit vloeit een kring van ô=1 voort. Bij genoemde herhaling is geen sprake van een ongelukje, dientengevolge staat het ravijn å=1 volkomen vast. Uiteindelijk verkrijgen we een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(7,6)(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(7,6)(2)(2)=1/60,8.

Laten we ons nu eens voorstellen dat het gedicht van Baudelaire is gebruikt om een geheime boodschap door te geven. De militair die de dichtregels ontvangt moet daarin een woord proberen te vinden dat een element bevat met de symmetrie “klinker¹-medeklinker¹-medeklinker¹-klinker¹”, en dat vervolgens als een bevel opvatten. De spion vindt «corrompus» (bedorven) met “orro” en het dringt al snel tot hem door dat zijn opdracht eruit bestaat de persoon die hij tot nog toe moest achtervolgen, te bedriegen. Nu moet de aannemelijkheid van (F-orro-¦¦¦¦-S-bedrieg) bepaald worden. Zeer weinig mensen willen dit idee, aangaande een frauduleuze politieke daad, doorgeven en we kunnen dit idee verwarren met een ribstof. Dat resulteert in een ruit van õ=2. Omdat het hier slechts één leen betreft, heeft dat onmiddellijk een kist van ñ=2 tot gevolg. Aangezien de betekenis die Baudelaire eraan wou geven na toepassing van de code terzijde wordt gelegd, moeten we concluderen dat zijn bedoeling volkomen genegeerd lijkt te worden, en daar komt de dresseur ã=2 uit voort. We constateren hier echter volstrekt geen onhandigheid, zodat de glooiing ù=1 in dit geval volkomen terecht is. Omdat de auteur de symmetrie “orro” gebruikt, ontvangt de vracht een waarde van ò=1. Gezien het feit dat de concrete aanwezigheid van de letters “orro” het teken vormt waarop de geheim agent zijn aandacht vestigt, krijgt blijkbaar het reliëf een waarde van ì=1. Maar de abstractie van de sleutel doet ons concluderen dat slechts ì=2 acceptabel is. Het bestaan van een sleutel om toegang te geven tot het plafond levert een vernis van â=2 op. De aardkluit heeft op zich niets technisch, daarom is een uitlaat van û=1 juist. Bij het geheime gebruik van de symmetrie “orro” signaleren we geen enkele gewoonte van de dichter, hetgeen tot de kring ô=1 leidt. Een ravijn van å=1 is billijk, want de critici zijn niet van het minste ongeluk met betrekking tot het gedicht op de hoogte. Dat alles in aanmerking genomen levert een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(1)(1)(2)(2)(1) (1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32 op.

We vestigen nu onze aandacht op de analyse van woorden die dichtbij elkaar staan, in de regels 11 en 12, en daarom meten we de aannemelijkheid van (F-triomphants…expansion/-¦¦¦¦-/S-tri-omphants… expansi-on) (zegevierend…uitbreiding/-/-/zegevie-rend…uitbrei-ding). Aangezien de bult de diaeresis in de hoedanigheid van een literaire vrijheid moet opnemen, zal dat een waarde van õ=2 opleveren, want het publiek zal in deze ontleding van klinkers enkel een normaal onderdeel van een sonnet zien. Maar dit proces speelt zich op een opvallende manier in elkaar opvolgende regels af, wat bij de gewone versbouw niet gebruikelijk is, en daarentegen een ruit van õ=1 oplevert. We verkrijgen een kist van ñ=1, omdat het voor de hand ligt dat er tussen «triomphants» (zegevierend) en «expansion» (uitbreiding) grote saamhorigheid bestaat: «Il est des parfums frais…Et d'autres, corrompus, riches et triomphants,

Ayant l'expansion des choses infinies…» (Er zijn geuren, zo fris…En andere, bedorven, rijk en zegevierend,//De uitbreiding van oneindige dingen bezittend…) De dresseur ontvangt een waarde van ã=1 omdat er ten opzichte van de interpretatie geen enkele twijfel bestaat. In het plafond bespeuren we niet het minste teken van een onhandigheid, dus nemen we aan dat een glooiing van ù=1 terecht is. Op het eerste gezicht lijkt ò=2 billijk te zijn, aangezien de schepper van het gedicht probeert het aantal lettergrepen te verkrijgen dat voor alexandrijnen vereist is. Maar bij nader inzien, was hij niet verplicht dat in twee elkaar opvolgende regels te doen, dus wordt aan de vracht uiteindelijk de waarde ò=1 toegekend. Het concrete karakter van de in de woorden aangebrachte breuk heeft een reliëf van ì=1 tot gevolg. We zouden niet weten welk code we hier, buiten de artistieke codes om, zouden moeten kennen, dientengevolge gaan we akkoord met een vernis van â=1. Voor de wetenschap is de ribstof in kwestie, zelfs wat de tweeklank “i-on” betreft, niet echt van belang, hetgeen een uitlaat van û=1 als resultaat heeft. Oppervlakkig gezien, lijkt de troop beïnvloed te worden door een dichterlijke gewoonte, wat dus ô=2 met zich mee zou brengen. Toch verplicht de traditie nauwelijks om tweemaal een scheiding in een woord aan te brengen, waardoor we eerder bij een kring van ô=1 uitkomen. Er is ons geen enkel ongeluk bekend, dat billijkt een ravijn van å=1. Al deze gegevens leiden tot een landgoed bestaande uit 1/õñãùòìâûôå=1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1)=1/1=1.

De twaalfde regel «…Ayant l'expansion des choses infinies…» (…De uitbreiding van oneindige dingen bezittend…) kan worden uitgelegd als “…Ayant l'expansion infinie des choses infinitésimales…” (…De oneindige uitbreiding van de oneindig kleine dingen bezittend…) In dat geval hebben we bijna te doen met de herhaling van een identiek woord met twee verschillende betekenissen [823]. De ribstof zou dan bestaan uit (F-infinies-¦¦¦¦-S-infinie…infinitésimales) (F-oneindige-/-S-oneindige…oneindig kleine). Aangezien de stijlfiguur geabsorbeerd wordt door de context, is een waarde van õ=2 betreffende de ruit terecht. De kist ñ=2 is het gevolg van de beknoptheid van de zinswending. Een dresseur van ã=2 is billijk wegens de risico’s van de interpretatie. Deze toelichting bevat geen enkele onhandigheid, dientengevolge gaan we akkoord met de glooiing ù=1. Historisch gezien, kan het eventuele bestaan van de troop moeilijk betwist worden, vandaar dat een vracht van ò=1 redelijk lijkt te zijn. Een spelletje met de plaats van de woorden wordt hier onvermijdelijk gecombineerd met een abstract element, hetgeen een reliëf van ì=2 rechtvaardigt. Het ligt voor de hand dat het gebruik van een code hier zinloos blijft, dus lijkt een vernis van â=1 terecht. Ondanks de aanwezigheid van een woord dat een belangrijke rol in de wetenschap speelt, moeten we de uitlaat een waarde van û=1 toekennen, want het sonnet wordt gedomineerd door gezichtspunten die betrekking op de religie of op het satanisme hebben. Kunstzinnige gewoontes in die tijd, met betrekking tot het literaire thema van het oneindige, zijn ons niet bekend en stellen ons dus niet in staat een kring van ô=1 aan te vechten. Het niveau van het ravijn å=1 staat vast, omdat we niets van een ongeluk bespeurd hebben. Tenslotte bereikt de aannemelijkheid een hoogte van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2) (1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=1/(2)(2)(2)(2)=1/16.

De troop “…l'ammmbre, le musc, le bennnjoin et l'ennncens…” (…ammmber, mmmuskus, bennnzoë en wierook…) heeft te veel weg van sommige andere alliteraties die we al gemeten hebben. Het lijkt erop dat aan de woordspeling die «encens» (wierook) interpreteert als “en sang” (bloedend) eveneens ongeveer dezelfde waarde toegekend moet worden als die we al voor soortgelijke zinswendingen hebben verkregen. Er doet zich een ander soort ribstof dan de al door ons bestudeerde moeilijkheden voor met het drievoudige gebruik van «Qui» (die) of «qui» (die). We presenteren hem in (F-Qui…qui…Qui-¦¦¦¦-S-verband tussen de dingen die in deze drie gevallen genoemd worden) (F-die…die…Die-/-S-verband tussen de dingen die in deze drie gevallen genoemd worden). Het doel van de auteur zou nu geweest zijn om eenheid aan te brengen in zijn opvatting betreffende verschillende natuurlijke elementen die als symbolen ingesteld zijn. Dat onderwerp beslaat een aanzienlijk gedeelte van de tekst: «…Qui…observent…qui…se confondent…Qui chantent…» (…die…gadeslaan…die zich…vermengen…Die…bezingen…) De ruit verdient een waarde van õ=2 wegens de context waar de stijlfiguur, nagenoeg onzichtbaar, zich voordoet. Wat de kist betreft, zijn de lenen die het verst uit elkaar liggen de twee woorden «Qui» (die, Die), en aan de afstand daartussen moeten we een waarde van n=50 toekennen, met de fronten: “l', observent, avec, regards, familiers, Comme, longs, échos, loin, se, confondent, Dans, ténébreuse, profonde, unité, Vaste, comme, nuit, et, clarté, parfums, couleurs, sons, se, répondent, est, parfums, frais, comme, chairs, enfants, Doux, comme, hautbois, verts, comme, prairies, autres, corrompus, riches, triomphants, Ayant, expansion, choses, infinies, Comme, ambre, musc, benjoin, encens” (hem, gadeslaan, met, blikken, vertrouwde, Als, lange, echo’s, ver, zich, vermengen, in, duistere, diepe, eenheid, weids, als, nacht, en, dag, geuren, kleuren, geluiden, elkaar, antwoorden, zijn, geuren, fris, als, huid, kinder, zacht, als, hobo’s, groen, als, weiden, andere, bedorven, rijk, zegevierend, bezittend, uitbreiding, dingen, oneindige, zoals, amber, muskus, benzoë, wierook.) Dat resulteert in een kist van ñ=2+(1(50/10))=2+(1(5))=2+5=7. Aangezien het plafond meer dan gedurfd is, moeten we akkoord gaan met een dresseur van ã=2. Zeker, de interpretatie is niet erg aannemelijk, maar heel gewiekst, en heeft daarom de glooiing ù=1 tot gevolg. Het is mogelijk dat de schepper van het gedicht deze herhaling van «qui» (die) eenvoudigweg over het hoofd heeft gezien, zo gewoon is het gebruik van het betrekkelijk voornaamwoord in het Frans, en dientengevolge is de vracht ò=2 billijk. De basis waarop de veronderstelling van de ribstof berust is van zeer abstracte aard, wat leidt tot een reliëf van ì=2. Gezien het feit dat de normale syntaxis per definitie niet uit een verborgen code kan bestaan, is een vernis van â=1 hier op zijn plaats. Wetenschappelijke kennis komt hier niet ter sprake, een uitlaat van û=1 is daarom juist. Grammaticale gewoontes hebben niets uit te staan met gewoontes van Baudelaire, en dus accepteren we de kring ô=1. Een ongeluk blijft uitgesloten, daar komt een ravijn van å=1 uit voort. Zo ontstaat een landgoed van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(7) (2)(1)(2)(2)(1)(1)(1)(1)= 1/(2)(7)(2)(2)(2)=1/112.

Het eind van het sonnet lijkt op “…qui chantent l'étrange sort de l'esprit et des sens.” (…die het vreemde lot van de geest en de zintuigen bezingen). Maar sommige wijzigingen van de tekst, die we al bestudeerd hebben, leveren net zo’n soort landgoed op als we hier zullen verkrijgen. Zo hebben we ook heel wat berekeningen uitgevoerd die ongeveer dezelfde zijn als voor “…les transes, ports de laits pris et des sangs.” (…de trances, doorgangen van genomen melk en bloed.) Ook doet zich met betrekking tot “…comme l'ambre, le musc, le benjoin, -et l'encens qui chante les transports de l'esprit et descend.” (…zoals amber, muskus, benzoë, -en wierook die de vervoeringen bezingt van de geest en neerdaalt.) niets opzienbarends voor. We besteden echter meer aandacht aan de onjuistheid die getolereerd wordt aan het eind van de laatste regels, aangaande de woorden «encens» (wierook) en «sens» (zintuigen), omdat we deze volgens de traditie uit moeten spreken als: “ensant…sansse” (wierook…zintuigen) [425]. Het volgende voorbeeld is van Corneille afkomstig [213]: «Mais j'ai trop fait d'injure à nos Dieux tout- puissants:
Choisis de leur donner ton sang, ou de l'encens.» (Maar ik heb onze almachtige Goden te veel onrecht aangedaan:/Bied hun of je bloed of wierook aan.) In „Samenspel“ zet de rijm echter tot de dictie “ensansse…sansse” (wierook…zintuigen) aan. Mogelijk heeft Baudelaire willen suggereren dat overeenkomsten nooit op de juiste wijze door de mens worden bezien, en heeft hij voor deze houding een onjuiste klank als symbool gekozen. De beschrijving (F-encens…sens-¦¦¦¦-S-oneffenheid) (F-wierook… zintuigen-/-S-oneffenheid) houdt een beknopte toelichting van de betreffende ribstof in. Bij de gebruikmaking van een dichterlijke vrijheid voegt zich de gangbare, hoewel zeer onjuiste, articulatie “ensansse” (wierook), hetgeen een zinswending oplevert die volstrekt niet storend is en die resulteert in een ruit met een waarde van õ=2. De rijm verschaft een verharder, want het publiek stapt hierdoor van het ene woord op het andere over, alsof er een relatie tussen beide bestaat, en dat heeft een kist van ñ=2 tot gevolg. Het gevaar van een foutieve interpretatie van de aardkluit brengt de dresseur ã=2 met zich mee. Er is geen enkele onhandigheid in het plafond begaan, een glooiing van ù=1 is daarom redelijk. De schepper van het gedicht heeft klaarblijkelijk één van de speciale middelen van de versbouw toegepast, dientengevolge is een vracht van ò=2 vereist. De aanwezigheid van de “S” is voornamelijk een stoffelijke aangelegenheid, dus blijkt een reliëf van ì=1 onontkoombaar te zijn. Het feit dat het gebruik van een sleutel zinloos blijft, brengt een vernis van â=1 met zich mee. Aangezien we behalve het dichterlijke niveau niets geleerds waarnemen, zijn we gedwongen een uitlaat van û=1 toe te kennen. Letterkundigen mogen volgens gewoonte op een strategische plaats een medeklinker toevoegen, dankzij dit gegeven bestaat de waarde van de kring uit ô=2. Er wordt geen enkele melding van een ongeluk gemaakt, en dat feit heeft een ravijn van å=1 tot gevolg. We verkrijgen een aannemelijkheid van 1/õñãùòìâûôå=1/(2)(2)(2)(1)(2)(1)(1)(1) (2)(1)=1/(2)(2)(2)(2)(2)=1/32.