Uitbreiding van de metingen van aannemelijkheid tot andere zaken dan tegenstrijdigheden

Aangezien talrijke teksten geen enkele tegenstrijdigheid bevatten, willen we het type meting dat we tot nu toe gepresenteerd hebben, uitbreiden om sommige interpretaties ervan eveneens op numerieke wijze te kunnen waarderen. Om dat te bereiken moeten we bijna alle opvattingen die we eerder naar voren hebben gebracht, generaliseren en begrippen die we eerst hebben laten varen uit angst voor irrationaliteit, opnieuw bestuderen. Het begrip hulpmiddel hadden we tijdelijk terzijde gelegd omdat het gevaar bestond de auteur iets toe te schrijven wat in werkelijkheid een idee van de interpretator was. Maar nu kunnen we stellen dat een spoor een term vormt of ook wel de beduidenis van één van die zeer bijzondere hulpmiddelen: namelijk die zichtbaar een bruikbaar idee voor de betreffende situatie aanbrengen. Een spil is zo’n beduidenis, zodat termen en spillen samen de totaliteit der sporen vormen. Soms gaan we bovendien door met het hanteren van het begrip “term”, maar op uitgebreidere wijze, voor elk idee dat, ontleend aan de onderzochte tekst, in een denkbare uitspraak plaats kan nemen, terwijl we het nou juist, op het moment dat we over dat idee spreken, in een ander verband dan dat van de uitspraak gebruiken. We mogen dan wel overeengekomen zijn dat een hulpmiddel inderdaad een spil bezit wegens het feit dat uit alles blijkt dat de schepper een beduidenis heeft willen aangeven, maar we moeten deze vaak nog wel zien te vinden. Indien het anderzijds niet zeker is dat een hulpmiddel een beduiding heeft, kan het onmogelijk voor een spil doorgaan.

We stellen voor het gebruik van de hoofdletters van het Latijnse alfabet uit te breiden, als symbool van elk element of geheel van elementen dat we uit een tekst hebben genomen. Een noot verbindt een toelichting met een spoor of bestaat uit een relatie tussen sporen, zonder herhaling, steeds zodanig dat de critici de inhoud absoluut niet kunnen verwerpen, omdat deze in geen enkel geval in strijd is met een bepaald steunpunt. De noot wordt vaak weergegeven door middel van b(A~E) of d(A~E) met A en E als sporen, terwijl (b) daarbij de bevestiging voorstelt en (d) het symbool van de ontkenning. Bij b(A~E) betekent de noot: “om te proberen de tekst te begrijpen is het beter om, zoals de schepper ervan in oorsprong zelf ook heeft gedaan, A en E met elkaar te verenigen, dan ze van elkaar te onderscheiden”. En d(A~E) houdt in: “om te proberen de tekst te begrijpen is het beter om, zoals de schepper ervan aanvankelijk ook heeft gedaan, A en E van elkaar te onderscheiden dan ze met elkaar te verenigen”. Er bestaan drie soorten noten: de probleemnoot, de verklarende noot en de neutrale noot. Een variatie is de numeriek weergegeven aannemelijkheid van een neutrale of probleemnoot, alsook van een paar verklarende noten eventueel bestaande uit tweemaal dezelfde noot.

Een probleemnoot is belast met het beschrijven van een bepaald obstakel dat het begrijpen van een tekst op ernstige wijze hindert als het om een botsing gaat, maar soms ook op een onschuldige manier. Indien het echter op een zeer vage wijze gebeurt, is het nooit aanvaardbaar, zodat b(weids~eenheid) niet mogelijk is. De uitdrukking «…de dag met de snelle voeten…» die Pindarus gebruikt om op dubbelzinnige wijze over de dag te spreken waarop de wedstrijd plaats vindt en de hardlopers hun krachten meten in Olympia, zal daarentegen door b(dag~voeten) als een moeilijkheid beschreven worden, maar niet als een erg grote omdat uit de rest van de tekst blijkt dat het roemen van een atleet het doel van het gedicht vormt [720]. Vergeleken bij botsingen hebben noten dus het voordeel dat ze zowel op de meest geringe als op de meest grote moeilijkheden betrekking hebben. Het denkbeeld dat een “god-dag” met grote passen voortschrijdt door middel van een lichaam dat groter is dan dat van mensen, blijft op de achtergrond, zodat het effect van de stijl op die manier gehandhaafd wordt en het vertegenwoordigd kan worden door een noot die geen botsing is.

Een verklarende noot moet, hierbij soms helaas aan het irrationele grenzend, een probleemnoot belichten; bijgevolg kan hij geen stelling nemen tegen de tekst, noch in vaagheid vervallen, wat geen enkele opheldering zou brengen. Als twee verklarende noten zich in één en dezelfde interpretatie van het gecommentarieerde werk bevinden, kunnen ze op de duur niet tegenstrijdig blijven; het is daarentegen mogelijk dat de ene de andere uit het vage haalt, waardoor deze bedreigd zou worden als hij alleen geweest zou zijn. Daarnaast merken we dat er een zekere rivaliteit bestaat tussen de inhoud van een verklaring en het probleem dat hij behandelt. De verklarende noot lost echter nooit definitief iets op, hij beperkt zich tot het belichten van een onderdeel van de moeilijkheid waar we mee te kampen hebben als het om andere problemen dan botsingen gaat en tot het voorkomen van de indruk van totale absurditeit wat deze betreft. De dam staat model voor een verklaring, maar een verklarende noot is niet altijd een dam. Omdat een sluitstuk niettemin het typische raamwerk vormt waarbinnen het ophelderen van problemen bij teksten waarin de verbeelding overheerst plaats vindt, tellen we de aannemelijkheden van de dammen bij elkaar op teneinde een variatie te vinden, of verdubbelen we ook wel de aannemelijkheid van een geïsoleerde verklaring om zijn variatie te verkrijgen. De mate van aannemelijkheid die door de totale operatie om de inhoud toe te lichten gevonden wordt, bestaat uit een product van numerieke waarden: dat wil zeggen door de probleemvariatie met de verklaringsvariatie te vermenigvuldigen. Een goed idee dat een nauwelijks merkbare moeilijkheid verklaart, vormt daarmee namelijk een geheel dat van twijfelachtig belang is.

Een neutrale noot verkrijgt een goede variatie als de ideeën die hij bevat het niet toelaten gemakkelijk een probleem- of een verklaringsnoot te vormen. Zo bestaan b(longs~échos) (lange-echo’s) of b(chairs~enfants) (huid-kinderen) uit stevige neutrale noten, die heel veel weg hebben van wat men courant constateringen noemt.

Om het herkenbaar maken van noten te vergemakkelijken, kunnen we een (r) plaatsten voor de formules van degene die een probleem vormen, een (v) voor die een verklaring bevatten, en een (o) voor die neutraal zijn. Het onderling krachtiger maken van de noten zal slechts in aanmerking worden genomen als ze tot hetzelfde type, namelijk (r), (v) of (o), behoren. Door middel van een systeem, het klinken, zal geen enkele variatie geteld worden, als deze zelf, zonder vermenigvuldiging met een andere waarde, kleiner is dan 0,062 of 1/(2)(2)(2)(2). Ondanks deze voorzorgsmaatregel is deze analyse in het geheel niet geschikt voor de berekening van waarschijnlijkheden, omdat de afmetingen groter kunnen zijn dan 1. We moeten dus, door middel van wat we de nivellering zullen noemen, in de praktijk deze waarde 1 met betrekking tot elk resultaat dat eerder verkregen is, in ere herstellen. De berekening van waarschijnlijkheden zal, in theoretisch opzicht, niettemin ver boven alles uit, de huidige telling van aannemelijkheden blijven, zelfs met dergelijke hulpmiddelen.

Als een noot een solide knelpunt blijkt te zijn, staat het niet onomstotelijk vast dat de variatie de stroming ervan is, behalve als die noot uit een botsing bestaat. Bij een noot die geen botsing is, maakt de variatie het mogelijk beter de eventuele zwaktes van de aannemelijkheid ervan te bespeuren dan de stroming dat doet bij botsingen, die door de helderheid ervan meer zekerheid bieden omtrent het bestaan van een relatie die de schrijver heeft willen leggen. Elke variatie bevat zeven hoeveelheden, q, e, p, f, z, g, j, de componenten genoemd; met de laatste vier kunnen we het idee dat we al gebruiken bij de factoren t, s, m en w die de schommeling uitdrukken, veralgemeniseren. Door middel van de eerste twee, (q), (e), kunnen we het vertrouwen meten dat we in de eventuele spillen hebben en de derde heeft als taak de selectie te vervangen die met betrekking tot botsingen wegens de precieze definitie ervan uitgevoerd wordt.

De baan van een noot bestaat uit de variatie ervan plus alle waarden die we dankzij de diverse krachten hebben verkregen. Wat de draaimolen betreft, deze kan uit ongeacht welk gedeelte van de baan bestaan, dankzij de variatie en één waarde die door ontvangen kracht is verkregen. Maar in beide gevallen kan de berekening, als deze boven het getal 1 dreigt uit te komen, wegens de vereiste nivellering niet doorgevoerd worden. Voor de variaties (h) en (h’) van de noten, waarvan de één kracht ontvangt en de ander kracht geeft, bedraagt de draaimolen h+h’ waarbij hoeveelheid (k), de externe ruimte, de afstand die er tussen de sporen bestaat, aangeeft. Wat de verklarende noten betreft, die we bij twee tegelijk bestuderen, volgen baan en draaimolen hetgeen er met de variatie gebeurt en op die manier moeten we dus steeds een tweetal totaalsommen in aanmerking nemen. In plaats van h+(h’/k), moeten (k) we h+((i/k) +(i’/k’)) rekenen.

Wanneer een noot zowel van de bevestiging als van de ontkenning beroofd is, ontstaat er een spit dat, indien de noot overeenkomt met een uitspraak, een constructie wordt.

Bij een spit (A~E) bestaat de stelling uit de zes noten die we daarop kunnen vormen, want we moeten er ((2)(3)) rekenen door de mogelijkheden (b) en (d), plus drie soorten noten, namelijk (r), (v) en (o): rb(A~E), rd(A~E), vb(A~E), vd(A~E), ob(A~E), od(A~E). De som van de variaties die we voor de stelling hebben verkregen, zou op 1 moeten uitkomen, maar door de onvolmaaktheid van de berekening komen we vaak hoger of lager uit. De nivellering verhelpt het eerste probleem, maar het tweede blijft zonder remedie.

Een schijf bestaat enkel uit noten en de mate van aannemelijkheid ervan, weergegeven door de el, wordt berekend aan de hand van de variaties aangaande de elementen waaruit hij samengesteld is. Als één van de noten een verklarende noot is, hebben we de probleemnoot, waarvan we hebben afgesproken dat hij de eerste zal vergezellen, nodig om een vollediger overzicht te verkrijgen dan de variatie ons verschaft. Soms moeten de waarden bij elkaar opgeteld worden, zoals bij h+(h’/k): een dergelijke draaimolen kan zonder hulp van buitenaf een schijf meten als de noten maar probleem- of neutrale noten blijven. Maar als het niet om een steunverlening gaat, moet de vermenigvuldiging toegepast worden; bijvoorbeeld bij twee noten, een probleem- en een verklarende noot, en tevens bij noten waar geen bepaald verband tussen bestaat. Volgens het principe van de nivellering zou de el niet meer dan 1 bedragen wat de waardering van de grootste kracht ervan betreft, maar het klinken is er in ’t geheel niet op van toepassing omdat dit enkel de variaties betreft.

Als we een probleemnoot tegenkomen die de variatie 1/qepfzgj bezit, en een verklarende noot, die we daarop uitgeprobeerd hebben, met een variatie van 2(1/q’e’p’f’z’g’j’), wordt de externe ruimte (k) tussen beide noten, weergegeven door 2(1/q’e’p’f’z’kg’j’). Indien de schijf enkel de beide genoemde noten bevat, bereikt de el (1/qepfzgj)(2(1/q’e’p’f’z’kg’j’)). Bij twee verklarende noten met een variatie die uit een som bestaat, hebben de afstanden (1/q’e’p’f’z’kg’j’)+(1/q’’e’’p’’f’’z’’k’g’’j’’) als resultaat en de el resulteert in (1/qepfzgj)((1/q’e’p’f’z’kg’j’)+(1/q’’e’’p’’f’’z’’k’g’’j’’)).

Dat een botsing in staat blijkt te zijn het effect van een andere te versterken, verhindert sommige ideeën die in eerstgenoemde aanwezig zijn, geenszins diezelfde naburige botsing af te zwakken. Verstevigingen bijvoorbeeld dienen om van bepaalde tegenstellingen in beduidenis een opheldering te geven, maar zo’n voordeel maakt het in ’t geheel niet onmogelijk de aandacht erop te vestigen en ze op die wijze meer kracht te geven. Om dat te begrijpen moeten we vermijden dat we onze denkbeelden aangaande oppervlakkige invloeden enerzijds, door elkaar halen met diepere bedoelingen anderzijds. Een bepaald verband kan de geest slechts zijdelings bezighouden, terwijl een ander, in lichte mate daaraan tegenovergesteld, ons onmiddellijk opvalt. De ingewikkeldheid die ontstaat bij het schikken van de inhoud, zet ons ertoe aan soms een vreemde weg te volgen: eerst denken we slechts aan de storende kanten van de botsingen en daarna menen we dat de ene van de andere een opheldering geeft.

Door middel van een handeling die we de vermenging zullen noemen, zullen we in plaats van eenzelfde variatie in een schijf tweemaal mee te tellen wegens het dubbel gebruik van een opheldering, bijvoorbeeld de éne keer met dit en vervolgens met dat probleem, deze, indien de beweegredenen om de onderdelen te bepalen dezelfde blijven, bij de berekening van de el slechts éénmaal meerekenen.

De externe ruimte (k) wordt, samen met de componenten, met name gebruikt voor het meten van een impuls zoals (1/qepfzgj)+(1/q’e’p’f’z’kg’j’) oftewel h+(h’/k), of van een schijf die slechts een probleem- en een verklarende noot (1/qepfzgj)(2(1/q’e’p’f’z’kg’j’)) bevat, wat neerkomt op h(2(i/k)) en tenslotte voor een combinatie van beide weergegeven door h((2i/k)+2(i’/k’k’’)) ofwel (1/qepfzgj)((2(1/q’e’p’f’z’kg’j’)+2(1/q’’ e’’p’’f’’z’’k’k’’g’’j’’))). In laatstgenoemde situatie vertegenwoordigt (k) de waarde van de externe ruimte tussen een verklarende en een probleemnoot; elders speelt k’ eenzelfde soort rol, maar met betrekking tot de tweede verklarende noot en k’’ tenslotte geeft de afstand aan tussen de beide verklarende noten, die elkaar kracht geven.

Aangezien een tegenstelling binnenin een schijf onaanvaardbaar is, brengt dat ons ertoe teksten waarvan bekend is dat ze onsamenhangend zijn, hetgeen trouwens zeer sporadisch lijkt in een gebied waar de verbeelding overheerst, omdat de verhoudingen tussen de betekenissen immers te veel tweeslachtigheid vertonen om redeneerfouten er zonder aarzelen uit te lichten, bij onze studie terzijde te leggen. Bovendien zullen we elk contrast met de betreffende tekst, zoals zich dat bijvoorbeeld bij b(fris~andere) voordoet, vermijden. We willen eveneens voorkomen dat de cirkel zich praktisch sluit als we om een bepaald gevoel van absurditeit dat door rb(levende–pilaren) bezit van ons neemt, van ons af te schudden, onze toevlucht zouden nemen tot het gebruik van vb(wouden–pilaren) vb(levende–wouden), om vervolgens een opheldering van rb(wouden–pilaren) proberen te verkrijgen door middel van vb(levende–pilaren) vb(wouden–levende). Nu we éénmaal (~) in de diverse formules die hier van toepassing zijn, aanvaard hebben, komt de serie er als volgt uit te zien: rb(levende~pilaren) vb(wouden~ pilaren) vb(levende~wouden) en daarna: rb(wouden~pilaren) vb(levende~pilaren) vb(wouden~levende). Wel, het is erg hinderlijk dat het probleem van de levende pilaren opgehelderd wordt door het begrip van de "woud-pilaren" dat weer opgehelderd wordt door dat van de levende pilaren. Toch wordt een dergelijke samenstelling die beter weergegeven wordt door rb(A~E) vb(F~E) rb(F~E) vb(A~E) of vaker nog, door rb(A~E) vb(F~H) rb(F~H) vb(A~E), slechts als hij zich in één en dezelfde schijf bevindt, daaruit verwijderd.

We verwerpen niet alleen het idee dat een schijf tegelijkertijd rb(A~E) en rd(A~E), of vb(A~E) en vd(A~E), of ob(A~E) en od(A~E) kan bevatten, maar bijvoorbeeld evenmin rb(A~E) en vd(A~E) en meestal ook niet b(A~E) en d(A~E), ongeacht of het om het type noot r, v of o gaat. Als bovendien ob(A~E) tot een schijf behoort, worden de twee noten rb(A~E) en vb(A~E) daarvan uitgesloten. Hetzelfde doet zich voor zodra od(A~E) zich erin bevindt, want dan blijven de noten rd(A~E) en vd(A~E) buiten de schijf.

De veronderstelling volgens welke intuïtie en berekening van de mate van aannemelijkheid samen opgaan, moet zich tot het gehele domein van de noten uitstrekken, terwijl deze tot aan paragraaf 80 slechts op de botsingen betrekking had. Dit leidt naar de stellingname dat, des te belangrijker variaties of ellen zijn, des te meer de intuïtie de noot of de schijf waarvan de mate van aannemelijkheid zo is uitgevoerd, bevoordeelt. Teneinde de juistheid van zo’n gezichtspunt op de proef te stellen zonder de fout te maken de ideeën door elkaar te halen, wordt de woordenlijst die we bij de proeven met betrekking tot netwerken en botsingen gebruiken, in verband met de nieuwe studie uitgebreid. Derhalve verklaren we dat een verandering van de tekst een draagplaats vormt als die zich beperkt tot wat we willen meten. De door de schrijver gecreëerde tekst plus alle daarop betrekking hebbende metingen, levert de berging op, terwijl de draagplaats die daarmee geconfronteerd wordt en de daarbij behorende graden van aannemelijkheid, de schenker vormt. Om de formules die in beide gelden, te noteren, maken we gebruik van vierkante haakjes, terwijl we op ronde haakjes terugvallen wanneer het enkel om de schenker, of om de berging gaat. Bovendien zal het in sommige gevallen geoorloofd zijn twee gewijzigde teksten, de betreffende berekeningen erbij inbegrepen, met elkaar te confronteren, terwijl we elke groep een dekzeil noemen. De formules ervan zullen we tussen vierkante haakjes schrijven.

De componenten (q) en (e), de sneden, (q) voor de linkerkant van de noot, (e) voor de andere, bereiken niveau 1 wanneer het referentiespoor een term vormt. In een solide knelpunt dat twee termen bezit, dus geen enkele spil, is in alle gevallen q=e=1. Wanneer de inhoud van de tekst die geen enkele keer voorkomt in een botsing, in overeenstemming met de eisen van de context goed van de billijkheid van een spil gebruik maakt, bereikt de snede in kwestie ook 1, wat bijvoorbeeld niet geldt voor b(N~Natuur), omdat «temple», waarvan de inhoud heel geschikt zou zijn om dat soort absoluutheid waar de N een toespeling op maakt uit te leggen, immers bij de botsing b(Natuur~tempel) hoort. Als een spoor enerzijds geen term is en anderzijds z’n gelijke, zonder deel van een botsing uit te maken, nergens in de tekst voorkomt, heeft de snede die daarbij hoort, een waarde van 2.

Een verklarende noot hangt in grote mate af van de probleemnoot die hij moet toelichten. Daardoor zien we dat de groottes p, k, g, j, behorend bij eenzelfde verklarende noot, variëren naargelang de verschillende problemen die we door de bemiddeling ervan kunnen behandelen. Om zo’n situatie op te helderen, moeten we onderscheid maken tussen het gebruik van een verklaringsplaat, dat plaats vindt wanneer we slechts het beste resultaat of de beste resultaten die op dat moment haalbaar zijn, bestuderen en dat van een zeef, dat daarentegen van een bepaalde, exact aangegeven probleemnoot afhangt. Beide gevallen vallen samen wanneer we een probleem aangeven in een situatie waarin het probleem het best of op één der beste manieren toegelicht wordt door die verklaringsnoot waarop de meting van aannemelijkheid die we uitvoeren betrekking heeft. De moeilijkheid die we soms tegenkomen is dat bij het gebruik van een plaat, het ene probleem k=1, maar daarentegen g=2 oplevert, en het andere, het tegenovergestelde resultaat, zodat het product qepfzkgj in z’n geheel genomen hetzelfde blijkt te zijn zonder dat het op dezelfde wijze is verkregen. In dat geval moeten de details ervan bestudeerd worden.

De component (p) oftewel de stok heeft als taak na te gaan of er met betrekking tot een noot die geen botsing is, een steunpunt bestaat voor de speciale aard ervan waardoor het type bepaald wordt: namelijk een probleem-, verklarende of neutrale noot. Zodra een noot echter uit een botsing bestaat, bedraagt de waarde van (p) 1. Wanneer we anderzijds proberen een probleem te beschrijven dat te gering is om de status van een botsing te verkrijgen, maar dat we door een steunpunt als een moeilijkheid beschouwen, blijft het niveau van (p) 1. De tekst kan zelf melding maken van een obstakel in de gedachtegang, in ’t bijzonder door middel van een vraag en leidt de vertolker van de tekst zo naar p=1 voor een probleemnoot die het onderwerp in kwestie betreft. Zo maakt “Kunnen diverse echo’s zich helemaal met elkaar vermengen?” p=1 mogelijk bij rb(vermengen~echo’s). Bij een verklarende noot verkrijgt (p) slechts een waarde van 1 als uit de tekst blijkt dat de passages die bepalend zijn voor de grondgedachte ervan, het probleem verklaren dat door deze noot wordt behandeld. Op die wijze maakt “Kunnen diverse echo’s zich helemaal met elkaar vermengen? Van ver, ja…” p=1 mogelijk bij vb(Van.ver~ vermengen) met betrekking tot het probleem rb(vermengen~echo’s). Indien tenslotte de tekst zonder twijfel stelt dat een idee noch een probleem noch een opheldering inhoudt, is p=1 wat de neutrale noot betreft die dat idee beschrijft. De moeilijkheid die in een tekst schuilt, wordt veroorzaakt door de ironie waarmee de meest elementaire inhoud soms vergezeld gaat. In dat geval is het nodig dat we, zoals het geval is met de probleemnoten die geen botsingen zijn, om een steunpunt vragen teneinde met betrekking tot de neutrale en verklaringsnoten tot het besluit p=1 te kunnen komen.

Het steunstukje (f) voor solide knelpunten wordt vastgesteld aan de hand van rang (t): indien t=1 dan is f=1; indien t=2 dan is f=2. Wat de verschillende noten betreft die geen stroming hebben en waarvan de formule tot het type b(A~E) of d(A~E) behoort, komt de waarde van het steunstukje voor de formule met een (b) op 1 neer indien er in de tekst een steunpunt bestaat dat verhindert dat we hetzelfde spit laten voorafgaan door een (d) en dit is eveneens het geval voor de formule met een (d) als we over een steunpunt beschikken dat het onmogelijk maakt het spit van een (b) te voorzien. In elke andere situatie is f=2.

De glijstroken (g) en (j) hebben dezelfde waarde bij een neutrale noot. Ze bedragen slechts 1 wanneer het tekstgedeelte dat als basis dient voor de noot in staat is noch een probleem, noch een verklaring te tonen waarvan de variatie meegeteld kan worden. Die situatie uitgezonderd is g=j=2. Bij solide knelpunten stellen (g) en (j) exact hetzelfde voor als (m) en (w) bij een schommeling: namelijk de spelingswaarden. Laten we in het geval van de andere soorten noten die een probleem beschrijven eens zien wat er gebeurt met rb(A~E) of rd(A~E): indien ondanks het feit dat het om een probleemnoot gaat, ons de inhoud in eerste instantie de indruk geeft dat er geen obstakel voor het begrijpen van de tekst in kwestie voorkomt, wil dat zeggen dat geen enkel serieus probleem zich daar voordoet en zodoende bereiken de twee glijstroken waarde 2; in elke andere situatie is g=1 en j=2 of g=2 en j=1, maar één van de glijstroken blijft steeds 2 behouden omdat we merken dat er geen enkel solide knelpunt ontstaat, wat door de berekening weergegeven moet worden.

We zien dat (g) en (j), de glijstroken, bij een verklaringsnoot gelijk zijn, beide zijn samen 1 of 2 waard. Ze stijgen tot 1 als de verklaring enige bevestiging krijgt in de tekst, zelfs als deze vaag is, hetgeen we een grondslag zullen noemen. Die gunstige factor kan soms wel het niveau van een steunpunt bereiken, maar niet in het geval van een verklaring van een solide knelpunt, dan blijkt het namelijk onmogelijk te zijn dat er een heel goede grondslag bestaat, omdat elke storing dan uitgesloten zou zijn. De afwezigheid van een grondslag maakt dat g=j=2, wat laat zien dat het gevaar heel groot is dat we de gewenste verklaring bedenken op het moment dat we het probleem zelf naar voren brengen.

De interne ruimte (z) bij solide knelpunten komt overeen met de interne verwijdering (s), één van de schommelingsfactoren, omdat tsmw geheel gelijk is aan fzgj die voor deze problemen gebruikt wordt. Met betrekking tot de andere noten blijft de situatie praktisch onveranderd, de reeds bekende principes worden slechts met enkele details uitgebreid voor het tellen. Wanneer een steunpunt de interpretatie volgens welke de schepper van het boek in z’n tekst een zichtbaar verband heeft gelegd tussen A en E, waardoor de gedachte b(A~E) of, dat is niet belangrijk, d(A~E), in ons opkomt, rechtvaardigt, dan is z=1 voor alle noten van het spit (A~E); zoniet, dan heeft (z) een andere waarde dan 1.

Wanneer bij een spit met termen, (z) een andere waarde heeft dan 1 krijgt hij een waarde van 2+(1(n/10)), waarbij (n) het aantal fronten voorstelt dat in de tekst tussen de éne term en de andere voorkomt. Indien de sporen deze vorm van termen niet bezitten, ondergaat het tellen heel weinig verandering, zelfs wanneer één van beide dan toch de allure aanneemt van een spil die met een deel van een woord verbonden is. Elk vakje dat op één of andere wijze bijdraagt aan een hulpmiddel met spil wordt een plooiing genoemd, die als een front gebruikt wordt. Vervolgens is het voldoende het (n) aantal overige fronten dat zich tussen de sporen bevindt, zorgvuldig te tellen, om op 2+(1(n/10)) uit te komen. Bij “De natuur Is een tempel; Levende pilaren laten soms verwarde woorden los…” en b(I~L) moeten we “Is” en “Levende” vermijden, wat exact overeenkomt met 2+(1(1/10)) bij b(is~Levende) betreffende “De Natuur is een tempel. Levende pilaren laten soms verwarde woorden los…” Betreffende de alliteratie “La Nature tord mes tortures en m'affligeant de maux” (De Natuur peurt in m’n wonden door me met pijnen te kwellen) en de noot b(ture tord~tortures) levert (z) 2+(1(1/10)) op, want “Nature”, “tord” en “tortures” vallen daar buiten. Een spil die geen steun verleent aan een woordelement vraagt om een andere telling. Als voor het hele sonnet groen papier was gebruikt, zou met betrekking tot b(papierkleur~verts) (N.B. verts: groene) daaraan een waarde van 2+(1(74/10)) toegekend worden wegens de 74 fronten in de tekst. Met daarentegen enkel een groene vlek op “verts”, en de nieuwe noot b(papierkleur~verts), zal (z) in plaats van 2+(1(74/10))=9,4 slechts een bescheiden waarde van 2+(1(0/10))=2 bereiken.

De externe ruimte (k) dient om de aannemelijkheden van de verklaring en de verhoogde kracht uit te rekenen. Bij solide knelpunten is (k) gelijk aan (c); met betrekking tot de andere noten nemen we onze toevlucht tot een gelijksoortige handelwijze; om te beginnen is voor twee noten, ongeacht om welke soort het gaat, k=1 zodra voor elk van de twee een interne ruimte (z) bestaat die 1 waard is en tussen alle sporen, waarvan sommige eventueel meerdere keren voorkomen, A, E, F en H, en die b(A~E) en b(F~H) vormen, ofwel d(A~E) en d(F~H), door de inhoud der woorden een continuïteit, gegarandeerd door een steunpunt, aanwezig is. Zo bestaat er tussen rb(N~Natuur) en rb(N~Natuur) een relatie die k=1 mogelijk maakt. Vervolgens zou de grondgedachte van de passage eventueel als volgt kunnen zijn: de mens, in het algemeen of als dichter, zou de hoogste tempel eer betuigen.

Als de externe ruimte een andere waarde dan 1 heeft en de sporen enkel de vorm van termen aannemen, bestaat deze waarde uit 2+(1(n/10)), waarbij (n) het aantal fronten voorstelt dat zich tussen de verst van elkaar verwijderde termen der betreffende noten bevindt. Zowel voor alles wat kracht geeft, als voor wat de verklaringen betreft, blijkt de wijze van tellen dus bijna hetzelfde te zijn als die we gebruiken voor (c), de externe verwijdering.

Soms, als we één of meerdere spillen in de bestudeerde noten vinden, komen we bij een telling die beperkt wordt door twee plooiingen of door een plooiing en een ander front, een externe ruimte tegen met een andere waarde dan 1. De gevolgde werkwijze met (z) wordt opnieuw gevolgd voor de afstand die, aangaande de sporen A en F, of A en H, of E en F, of E en H, de noten (A~E) en (F~H) van elkaar scheidt.

Een versteviging die vergezeld gaat van een andere noot, kan nuttig zijn in een verklaring, maar de noot in kwestie is soms ook in staat de gebruikte versteviging te verklaren, waardoor dan het gevaar kan ontstaan dat met de verschillende externe ruimtes een fout wordt begaan. Zo gebruiken we vb(bedorven~ wierook) die eerder als versteviging rvb(bedorven–wierook) genoemd werd, om rb(bedorven~tempel) op te helderen. Van het gedeelte rb(bedorven~tempel) vb(wierook~tempel) rvb(bedorven~wierook) vb(zintuigen ~wierook) vb(bedorven~zintuigen), is het het best rb(bedorven~tempel) vb(bedorven~wierook) vb(wierook ~zintuigen) te houden om een verklaringsschijf te meten, die ongetwijfeld minder perfect is dan de botsing met het stramien en de tang van de versteviging, maar die er het materiaal voor levert met twee verklaringen voorzien van een variatie met een som en zonder dat de verklaring toeneemt. Indien we de probleemnoot en de verklarende noot door elkaar halen, brengt dat bij een overhaastige berekening het gevaar met zich mee dat we de ruimte aangaande vb(bedorven~wierook) vb(wierook~zintuigen) aanzien voor die met betrekking tot rb(bedorven~tempel) vb(wierook~zintuigen). Let wel, de beide externe ruimtes in rb(bedorven~tempel) vb(bedorven~wierook) vb(wierook~zintuigen) strekken zich uit vanaf de verklaringen tot dat ene probleem dat zich voordoet, zonder dat ze op het verband tussen de verklaringen betrekking hebben.

Laten we als probleemvariatie rb(tempel~Samenspel) berekenen; het betreft hier geen knelpunt maar een probleempje met betrekking tot de interpretatie; de auteur lijkt van de begrippen geluiden, kleuren, geuren en van het denkbeeld dat de titel weergeeft één geheel gemaakt te hebben, maar het kan zijn dat hij dit laatste denkbeeld niet in de eerste plaats met «tempel» in verband heeft gebracht; laten we dus de mate van aannemelijkheid eens nagaan van het idee dat hij dat verband hinderlijk vond. Met 1/qepfzgj verkrijgen we 1/(1)(1)(2)(2)(2,2)(2)(1)=0,056, hetgeen te verwaarlozen is. Omdat hier de sporen uit termen bestaan, is q=e=1; aangezien het sonnet niets zegt over de genoemde moeilijkheid, is p=2. Het feit dat de titel afgezonderd blijft van de eerste versregel levert f=2 op; doordat de afstand op 2 fronten, «Natuur» en «is», neerkomt, resulteert dat in z=2+(1(2/10))=2,2 en omdat niets in het gedicht immers de overtuiging logenstraft dat we hier op een moeilijkheid stuiten, zeker niet «antwoorden», «symbolen» en «woorden», besluiten we met ((g)(j))=2 want ((g)(j))=(2)(1)=2 als we er voor kiezen aan de geïsoleerde term «Samenspel» een waarde van 1 toe te kennen.

Laten we de variatie bestuderen die we door een probleemnoot met spil hebben verkregen: rb(N~Natuur). Omdat «Natuur» immers uit een term bestaat, is e=1; anderzijds bedraagt de waarde van (q), de andere snede, 2, want het is onmogelijk aan N een vanzelfsprekende inhoud te geven, mits de term in kwestie zich niet in een botsing bevindt. Wegens het feit dat de tekst niets meer vermeld over een moeilijkheid die voorkomt in rb(N~Natuur), bereikt stok (p) een grootte van 2. De waarde van component (f) komt neer op 1 omdat het verband tussen “N-Natuur” niet de minste tegenwerping zou kunnen veroorzaken. De waarde van (z) bedraagt eveneens 1 wegens deze buitengewone sterke relatie. Vervolgens is ((g)(j))=2, want inderdaad doet zich aannemelijk een probleem voor, maar het heeft niet de kracht van een botsing; aangezien bovendien N een moeilijk punt voor ons is, is g=1, zodat het voor ((g) (j))=2 onvermijdelijk wordt dat het niveau van j=2.

De noot vb(wierook~zintuigen) die rb(bedorven~wierook) afzwakt, bezit een variatie die bestaat uit q=e=1 dankzij de twee termen; p=2, want in de tekst staat geen enkel woord dat bedoeld is om uit te leggen wat met het bederf in kwestie bedoeld wordt; f=2 omdat het zichtbare verband dat ontstaat tussen «wierook» en «vervoeringen», niet aangetroffen wordt tussen «wierook» en «zintuigen»; z=2,4 door de aanwezigheid van de fronten «Die», «vervoeringen», «bezingen», en «geest»; g=j=1 door «vervoeringen» dat als grondslag dienst doet en ons het begrip dronkenschap en dus eveneens dat van sensualiteit levert. Alles bij elkaar 2(1/qepfzgj)=2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(1)(1)=1/4,8=0,208, een resultaat dat redelijk lijkt te zijn.

We stellen voor de variatie die we door vb(N~Natuur) verkregen hebben, te meten met betrekking tot rb(antwoorden~Natuur). We hebben de eerste paar componenten al behandeld: q=2 en e=1. Zoals ook f=z= 1. Rest ons te bepalen hoeveel (p), (g) en (j) bedragen. Het begrip «tempel» levert een grondslag op die ons goed van pas komt om de waarden g=j=1 te verdedigen. Tenslotte, omdat we nergens uit de tekst opmaken dat deze zichzelf wil toelichten, is p=2. De uitkomst is 2(1/qepfzgj)=2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1))= 2(¼)=½=0,5.

De variatie van ob(homme~parfums¹) (mens-geuren¹), met «parfums» dat we uit de achtste versregel hebben genomen, blijft te verwaarlozen. De sneden bedragen 1; p=2 omdat er in de tekst niets voorkomt dat een bepaalde, zuivere constatering bevat; f=2, want het verband tussen de sporen blijft uiterst klein; z=4,6 aangezien we 26 fronten tussen de sporen tellen. Omdat de inhoud van het gedicht immers grotendeels over de natuurlijke wereld gaat, is het moeilijk «parfums» meer met «homme» dan met «Nature» in verband te brengen, hetgeen g=j=2 als resultaat heeft; om met g=j=1 te kunnen besluiten, hadden we een noot zonder de geringste moeilijkheid of verklaring tot onze beschikking moeten hebben: dat zou werkelijk een bewijs van zijn neutraliteit zijn geweest. De variatie is dus 1/qepfzgj=1/(1)(1)(2)(2) (4,6)(2)(2), wat kleiner is dan 1/(2)(2)(2)(2) en kan bijgevolg onmogelijk au sérieux genomen worden.

Laten we zien hoe groot de variatie is van ob(N~Natuur), omdat we immers die van rb(N~Natuur) al kennen, namelijk ⅛ en omdat we al enigszins het nut vermoeden van vb(N~Natuur) met betrekking tot verschillende problemen. Wel, dat is voor ob(N~Natuur) 1/qepfzgj=1/(2)(1)(2)(1)(1)(2)(2) want N verschaft q=2 en «Natuur» e=1; de afwezigheid van een aanwijzing in de tekst levert p=2 op; de zichtbare relatie f=z=1; de kans dat N moeilijkheden geeft, zorgt voor g=j=2. We constateren dus dat we hier geenszins boven de te verwaarlozen waarde van 1/16 uitkomen, zodat vb(N~Natuur) ongetwijfeld iets interessants voor ons in petto heeft.

Heel dikwijls als we willen dat een neutrale of probleemnoot een andere kracht geeft, is daarvoor een situatie nodig, die we dwarslat zullen noemen, wat inhoudt dat de noten tot hetzelfde type behoren, gekenmerkt door het symbool (r) of (o); dat ze met betrekking tot het oordeel uit formules met hetzelfde teken, namelijk (b) of (d), bestaan; een spoor gemeen hebben en ze tenslotte qua betekenis geenszins tegenstrijdig zijn.

Twee verklarende noten met een variatie die we door een vermenigvuldiging met twee hebben verkregen, geven elkaar kracht zodra ze beide een, ongeacht welk, probleem behandelen dat we probleemloos in cijfers kunnen weergeven, ze van hetzelfde teken (b) of (d) worden voorzien, een spoor gemeen hebben en in de inhoud ervan zich niets bevindt wat onderling strijdig is of niet met de tekst strookt.

Bij de ondersteuning van noten met een variatie bestaande uit een som, is het niet toegestaan dat er in beide paren hetzelfde spit voorkomt, zodat we geen enkele hulp kunnen noteren die vb(geuren¹~ zacht) vb(kleuren~zacht) ontvangt van vb(geuren¹~zacht) vb(geluiden~zacht) wegens het herhalen van (geuren¹~zacht). Op elk ander punt zijn de principes, die voor de noten met een variatie bestaande uit een vermenigvuldiging door twee gelden, geheel van toepassing. Bijvoorbeeld vb(Natuur~geuren¹), vb(geuren¹ ~tempel) die we voor rb(Natuur~tempel) willen gebruiken, moeten deze afzwakken zodat we dit resultaat kunnen meten, op dezelfde wijze als vb(Natuur~kleuren), vb(kleuren~tempel) die eerstgenoemde kracht geven. De beide tweetallen mogen noch de tekst tegenspreken, noch elkaar schaden. Tenslotte is het nodig, dat er voor noten die we twee aan twee bekijken, zoals hier enerzijds vb(Natuur~geuren¹) vb(Natuur ~kleuren) en anderzijds vb(geuren¹~tempel) vb(kleuren~tempel), in intuïtief opzicht kracht wordt gegeven en dat ze een spoor gemeen hebben. Laten we meer in het algemeen "x" òf voor (b), òf voor (d), maar zonder daarna te veranderen, als symbool gebruiken; vervolgens "y" voor “(b) of (d), ongeacht of de inhoud gelijk is aan (x) of niet, mits het gebruik na de eerste keer niet meer verandert”. Dan hebben we aan beide kanten met enerzijds vx(A~E) vy(F~L), en anderzijds vx(A~H) vy(F~R), een inhoud nodig die het mogelijk maakt dat vx(A~E) en vx(A~H) elkaar steunen, terwijl vy(F~L), vy(F~R) hetzelfde doen.

Laten we proberen voor de noten rb(rijk~amber), rb(zegevierend~amber) twee ondersteuningen uit te rekenen. De variaties 1/qepfzgj en 1/q’e’p’f’z’g’j’ leiden naar de draaimolens (1/qepfzgj)+(1/q’e’p’f’z’kg’j’) en (1/q’e’p’f’z’g’j’)+(1/qepfzkgj). De twee variaties hebben door de termen gelukkig dezelfde vorm met q=q’ =e=e’=1; p=p’=2 wegens de stilzwijgendheid van de tekst met betrekking tot een dergelijk probleem; f=f’=z=z’=1 in verband met het sterke grammaticale verband; tenslotte is g=g’=j=j’=2, omdat geen enkele moeilijkheid zich daadwerkelijk voordoet, aangezien «zegevierend» en «rijk» zelfs uit het oogpunt van de schepper van het boek bezien, gemakkelijk voor in figuurlijke zin gebruikte termen kunnen doorgaan. De componenten (1), (1), (2), (1), (1) en (2), (2) leveren genoeg om aan beide noten dezelfde variatie te geven: 1/(1)(1)(2)(1)(1)(2)(2)=⅛=0,125. De externe ruimte (k) bedraagt 1, omdat de continuïteit van de tekst die de vier termen met elkaar verbindt, immers ruimschoots aanwezig lijkt te zijn. De identieke draaimolens zien er als volgt uit: 1/(1)(1)(2)(1)(1)(2)(2)+1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(2)(2)=⅛+⅛=¼.

We stellen voor de ondersteuningen van ob(N~Natuur) en ob(N~tempel) te bestuderen. De variaties ervan, 1/q¹e¹p¹f¹z¹g¹j¹ en 1/q¹’e¹’p¹’f¹’z¹’g¹’j¹’ zijn identiek: 1/(2)(1)(2)(1)(1)(2)(2). Wel, aangezien die twee waarden te veronachtzamen zijn door het klinken, wordt het vervelend de discussie daarover nog langer voort te zetten. Hier is q¹=q¹’=2 door de spil; e¹=e¹’=1 door de term; p¹=p¹’=2 door de stilte die heerst met betrekking tot deze zaak; f¹=f¹’=z¹=z¹’=1 door het tekstverband; g¹=g¹’=j¹=j¹’=2 door de aanwezigheid van noten die wezenlijk tot de categorie met een (v) behoren. Elk van de draaimolens krijgt een graad van aannemelijkheid van ((1/16)+(1/(16)(1)))=2(1/16)=⅛ met een waarde van k¹ die 1 bedraagt. Laten we, om de waarden te kunnen tellen, de tekst veranderen door deze als volgt te laten beginnen: “De werkelijkheid of de Natuur is het absolute dat, als we er goed over nadenken, zelfs iedere tempel bevat waarin de mens voorbij gaat…” De term “absolute” maakt de N aannemelijk en behoort in geen geval aan een herkenbare botsing toe, wat de componenten q² en q²’ op 1 brengt. Het resultaat bestaat eruit dat we de variatie die de twee gemeen hebben, op ⅛ brengen door 1/16 met 2 te vermenigvuldigen. De draaimolens ondervinden geen enkele hinder van (k²) omdat deze 1 bedraagt in verband met de grammaticaregels en bedragen zodoende (⅛+⅛) oftewel ¼. Als we dit uitwerken, komt dit onvermijdelijk neer op (1/q²e²p²f²z²g²j²)+(1/q²’e²’p²’f²’z²’k²g²’j²’) en (1/q²’e²’p²’f²’z²’g²’j²’)+(1/q²e²p²f²z²k²g²j²) wat hier voor beide (1/(1)(1)(2)(1)(1)(2)(2))+(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(2)(2))=¼ als resultaat heeft.

De kracht die vb(Nature~parfums¹) vb(parfums¹~temple) ontvangen van vb(Nature~couleurs) vb(couleurs~temple), bestaat gezien de botsing rb(Nature~temple) die afgezwakt moet worden, uit die aan vb(Nature~parfums¹) is gegeven door middel van vb(Nature~couleurs) en voorts uit de hulp die aan vb(parfums¹~temple) is verleend door vb(couleurs~temple). (De kracht die vb(Natuur~geuren¹) vb(geuren¹ ~tempel) ontvangen van vb(Natuur~kleuren) vb(kleuren~tempel), bestaat gezien de botsing rb(Natuur~ tempel) die afgezwakt moet worden, uit die aan vb(Natuur~geuren¹) is gegeven door middel van vb(Natuur ~kleuren) en voorts uit de hulp die aan vb(geuren¹~tempel) is verleend door vb(kleuren~tempel).) De aannemelijkheid van vb(Nature~parfums¹) (Natuur-geuren¹) bedraagt 1/qepfzgj=1/(1)(1)(2)(2)(5,7)(1)(1)= 0,043 met q=e=1 wegens de termen; p=2 omdat de tekst totaal niets over deze woorden vermeldt; f=2 doordat er te weinig verband tussen de termen bestaat; z=5,7 gezien de 37 fronten tussen «Nature» en “parfums¹” (Natuur, geuren); g=j=1 in verband met «répondent» (Antwoorden) dat wat de geuren betreft aan gelovigen doet denken en staat zo in voor de opheldering die dankzij de relatie tussen “parfums¹”, «répondent», «Nature» en «temple» (geuren¹, Antwoorden, Natuur, tempel) wordt gegeven. Met behulp van soortgelijke bewijzen verkrijgen we voor vb(Nature~couleurs) (Natuur-kleuren) de hoeveelheid 1/(1)(1) (2)(2)(5,8)(1)(1)=0,043. Het resultaat 1/(1)(1)(2)(2)(5,5)(1)(1)=0,045 met betrekking tot vb(parfums¹~ temple) (geuren¹-tempel) komt daar heel dichtbij. Op dezelfde wijze levert vb(couleurs~temple) (kleuren- tempel) 1/(1)(1)(2)(2)(5,6)(1)(1)=0,044. Aangezien we hier met variaties verkregen door een som van doen hebben, moeten we om ze te kennen, bijvoorbeeld die van vb(Nature~parfums¹) (Natuur-geuren¹) toevoegen aan die van vb(parfums¹~temple) (geuren¹-tempel). De beide variaties komen zo neer op (0,043+0,045) en (0,043+ 0,044), hetzij respectievelijk 0,088 en 0,087. Als we echter de waarde van een ondersteuning moeten bepalen, blijken de twee externe ruimtes onmisbaar te zijn. De berekening is dus ((0,043+0,045)+(0,043/k)+(0,044/k’)) met voor (k) wat vb(Nature~couleurs) (Natuur-kleuren) scheidt van vb(Nature~parfums¹) (Natuur-geuren¹), dus 5,8; en voor k’ wat vb(couleurs~temple) (kleuren-tempel) van vb(parfums¹~temple) (geuren¹-tempel) scheidt, dat wil zeggen 5,6. We kunnen dus behouden wat we gevonden hebben: ((0,043+0,045)+(0,043/5,8)+(0,044/5,6))=((0,043+0,045)+(0,007+0,007))=(0,088+ 0,014)=0,102.

Laten we doorgaan met de voorafgaande berekening van de el van de schjif rb(Nature~temple) (Natuur-tempel), I, vb(Nature~parfums¹) (Natuur-geuren¹), II, vb(parfums¹~temple) (geuren¹-tempel), III, vb(Nature~couleurs) (Natuur-kleuren), IV, vb(couleurs~temple) (kleuren-tempel), V, met ondersteuning van de noten II en III door IV en V. De verschillende externe ruimtes die een verklaring met zich meebrengen, lijken veel op de interne ruimtes, want de afstanden betreffen dezelfde sporen: «Nature», «temple», «parfums» en «couleurs». Maar ze vormen een scherpe tegenstelling met de externe ruimtes waardoor ondersteuning gegeven wordt. Het principe van de el maakt dat hij hier 1/tsmw((1/qepfzkgj+1/q’e’p’f’z’k’g’ j’)+(1/q’’e’’p’’f’’z’’k’’k°g’’j’’+1/q’’’e’’’p’’’f’’’z’’’k’’’k¹g’’’j’’’)) bedraagt en als we de echte waarden geven levert dat (1/(1)(1)(1)(1))((1/(1)(1)(2)(2)(5,7)(5,7)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(2)(5,5)(5,7)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(2)(5,8)(1)(5,8)(1) (1))+(1/(1)(1)(2)(2)(5,6)(1)(5,8)(1)(1)))=((1/129,96)+(1/125,4)+(1/134,56)+(1/129,92))=(0,007+0,007+0,007 +0,007) op, oftewel 0,03 als we het afronden. Een resultaat dat zeer zeker gering lijkt, maar niettemin acceptabel is. Als we er nog een ondersteuning aan zouden toevoegen, zou het geheel ongeveer op 0,04 neerkomen.

Het blijkt moeilijk te zijn in een schijf een compleet overzicht te krijgen van het werk dat bestudeerd wordt, want als we veronderstellen dat vb(Natuur~geuren¹) van vb(Natuur~kleuren) kracht ontvangt, dan is het omgekeerde in dezelfde schijf niet zo gemakkelijk ten uitvoer te brengen. We zouden dan namelijk eerst onze toevlucht moeten zoeken tot het getal dat (h)+(h’/k) oplevert en daarna tot die andere: (h’)+ (h/k). Het geheel zou dan neerkomen op (((h)+(h’/k))((h’)+(h/k)))=hh’+((h kwadraat)/k)+((h’ kwadraat)/k)+ (h’h/(k kwadraat)), wat dikwijls een enorme numerieke daling met zich mee zou brengen voor zeer weinig vooruitgang in de studie.

Teneinde de aannemelijkheid van een schijf te verhogen, is het aan te bevelen, indien dat de betekenissen ten goede komt, om van sommige woorden die ondersteuning kunnen geven, gebruik te maken. Dat brengt de totaalscore die gewoonlijk heel laag is, tenzij we boven de simpele banaliteit trachten uit te komen, op 1. Zo moeten we, ondanks een zekere logheid, bij rb(antwoorden~geuren¹), vb(geuren¹~fris) vb(fris~kleuren), vb(geuren¹~zacht) vb(zacht~geluiden), vb(kleuren~zegevierend) vb(zegevierend~geluiden) bijvoorbeeld voor een schijf kiezen.

Omdat de analyse ongeacht de mening die we ons over Baudelaire gevormd hebben, mits die aannemelijk blijft, bruikbaar moet zijn, stellen we voor een uitleg te bedenken die de soepelheid ervan test en die afwijkt van die we het vaakst hebben gebruikt, betreffende rb(Natuur~tempel). Laten we de verklaring vb(bedorven~tempel) eens bezien: volgens deze mededeling zou de schrijver, omdat hij aan tempels een negatief karakter toeschrijft, het godshuis zien als een toepasselijk symbool van het kwaad in de wereld. Ondanks het feit dat hij zijn gedachten verhult, verschaft hij toch aanwijzingen om de besten de gelegenheid te geven daar achter te komen. Het valt sterk te betwijfelen of de auteur op deze manier „Samenspel“ heeft samengesteld, maar de beschrijving rb(Natuur~tempel) vb(bedorven~tempel) vormt een schijf.

We zullen de aannemelijkheid meten van de schijf rb(Nature~temple) vb(corrompus~temple), die uitzonderlijk beperkt is, maar die een probleem met een opheldering bevat en waarvan de interne samenhang daardoor toeneemt. De el bedraagt 1/tsmw(2(1/qepfzgj)), oftewel (1/(1)(1)(1)(1))(2(1/(1)(1)(2) (2)(7,3)(7,5)(1)(1)))=1/109,5=0,009. Dankzij de termen kunnen we stellen dat q=e=1. De afwezigheid van een opheldering in de tekst rechtvaardigt de uitkomst p=2. Het feit dat er weinig onderlinge relatie bestaat, is er de oorzaak van dat f=2; z=7,3 door de 53 fronten tussen «corrompus» (bedorven) en «temple»; omdat we «est» (is) en «temple» moeten toevoegen om «Nature» te bereiken is k=7,5. Wegens het feit dat de versregels over het bederf van wierook gaan is g=j=1.

De berekening van de schijf rb(répondent~parfums¹) vb(parfums¹~frais) vb(frais~couleurs) (antwoorden-geuren¹, geuren¹-fris, fris-kleuren) komt uit op 1/tsmw(1/qepfzkgj+1/q’e’p’f’z’k’g’j’), ofwel 1/(1) (1)(2)(1)((1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(2)(2,5)(2,6)(1)(1)))=½(½+1/26)=0,269. De kracht die ontvangen wordt van vb(parfums¹~Doux) vb(couleurs~Doux) of van vb(parfums¹~triomphants) vb(sons~ triomphants) zal het resultaat verbeteren. De andere soort externe ruimte, die voor het geven van kracht gebruikt wordt, zal dan moeten worden meegerekend. Let echter op de aanwezigheid van vb(parfums¹~ frais) vb(parfums¹~Doux) vb(parfums¹~riches) vb(parfums¹~triomphants) (geuren¹/fris, zacht, rijk, zegevierend). De externe ruimte tussen deze noten lijkt beperkt wegens het sterke grammaticale verband. Bijgevolg is het, in plaats van de gehele berekening uit te voeren, voldoende deze punten te bestuderen. Van de vier laatstgenoemde noten, wijkt het laatste paar ongetwijfeld af van het eerste, maar de geuren zoals die van wierook, blijven geuren van dezelfde soort als in de eerste strofe, dus de externe ruimte van vb(parfums¹~ riches) ten opzichte van vb(parfums¹~frais) en rb(répondent~parfums¹) is 1. Zo wordt met rb(répondent~parfums¹) vb(parfums¹~frais) vb(parfums¹~Doux) vb(parfums¹~riches) vb(parfums¹~ triomphants), het geheel gevormd dat als waarde (1/(1)(1)(2)(1))(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(1)(1) (1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)(1))=½(½+½+½+½)=(½)(2) heeft. Door nivellering wordt dat uiteindelijk (½)(1)=½. Het is niet nodig de andere hoeveelheden te berekenen omdat we immers afgesproken hebben dat het eindresultaat daar niet bovenuit zou komen.

De el van rb(vivants~piliers) vb(piliers~forêts) (levende-pilaren, pilaren-wouden) en die van rb(forêts ~symboles) vb(symboles~piliers) liggen dicht bij elkaar. In het eerste geval verkrijgen we (1/(1)(1) (1)(2)) (2(1/(1)(1)(2)(2)(2,9)(1)(1)(1)))=½(2(1/11,6))=0,086 met «La Nature est un temple…», wat de glijstroken rechtvaardigt, terwijl in het andere, met dezelfde grondslag, 0,083 wordt verkregen, wat gelijk staat aan (1/(1)(1)(2)(1))(2(1/(1)(1)(2)(2)(3)(1)(1)(1))). De «y» in de derde regel toont aan dat er samenhang in de tekst zit waardoor in beide berekeningen k=1.

Aangezien het klinken uitgevoerd wordt ten opzichte van vrij onbelangrijke oordelen, wordt het vaak gebruikt omdat de uiterste eenvoud om noten samen te stellen immers met zich meebrengt dat deze voor het grootste deel geen enkele juistheid vertonen. Het vinden van veel belangrijke noten vormt dus een lastige taak. Laten we de stelling van het spit (corrompus~sens) (bedorven~zintuigen) bestuderen om te zien hoeveel noten daarin waardevol zijn. Het probleem rb(corrompus~sens) bezit een variatie van 1/qepfzgj=1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(2)(2). De termen leveren q=e=1 op. De stilzwijgendheid van de tekst met betrekking tot een moeilijkheid maakt dat p=2. De zichtbare relatie tussen «corrompus» en «transports» maakt het geenszins mogelijk van een onbetwistbaar verband tussen «sens» en eerstgenoemde term te spreken, dus is f=2. De 15 fronten tussen de beide sporen resulteren in z=3,5. Het bederf ontstaat door een in een verkeerde richting gestuurde sensualiteit volgens een zeer oude, zedelijke erfenis: bijgevolg is g=j=2. De variatie is nu te veronachtzamen met z’n sterkte van 0,017. Het blijkt onmogelijk te zijn te verklaren dat rb(corrompus~sens) een botsing is, omdat zich immers geen enkel knelpunt tussen de termen bevindt. Voor de andere berekeningen veranderen q, e, p, f, en z niet, voor ons zijn dan ook enkel g en j van belang. Bij rd(corrompus~sens) blijven de glijstroken een waarde van 2 behouden, want het veronderstelde probleem lijkt een verzinsel te zijn. Het onschuldig verklaren van het lichaam levert bijvoorbeeld geen enkel probleem op: het morele of theologisch debat over het lichaam dat in aanvang mogelijk heilig was maar bedorven is geworden door de zonde, blijft mogelijk zonder ook maar de minste provocatie jegens dit moeilijke onderwerp. Zo functioneert het klinken opnieuw. De noot vb(corrompus~ sens) verschaft een variatie met een waarde van 2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(1)(1))=0,142 door een opheldering te geven van rb(corrompus~encens). De grondslag komt hier bij «transports» vandaan, dat aan dronkenschap doet denken en dus aan zinnelijk genot. Bij vd(corrompus~sens) overschrijden we opnieuw de grens van de minimale waarde: en wel met betrekking tot rb(Nature~temple). Het betreft hier een redelijke, doch weinig overtuigende poging: stellen dat de natuurlijke, gevoelige wereld al z’n onschuld behoudt, omdat gevoeligheid niet schuldig is, lijkt nauwelijks iets te zijn wat Baudelaire vaak heeft kunnen horen zeggen. De twee termen ontkomen echter gemakkelijk aan waarde 2 door dit standpunt waarmee de auteur bekend was, hoewel dit in die tijd weinig gangbaar was in het milieu waarin de schrijver zijn principes heeft verworven; de grondslag komt dus bij de beginregels van het eerste terzet vandaan, die de eenvoud bezingen. De variatie bereikt, net zoals bij vb(corrompus~sens) een waarde van 0,142 met qepfz gj=(1)(1)(2)(2)(3,5)(1)(1). Uiteindelijk is het klinken van toepassing op ob(corrompus~sens) en od(corrompus~sens) aangezien verklaringsnoten die nog net acceptabel zijn, bestaan en zodoende is in beide gevallen g=j=2. Het totaal van de telbare variaties dat ver van het getal 1 afligt, wordt vastgesteld op 2(0,142)=0,284.

Laten we, teneinde het toetsen van de tekstontleding, dus de parallel tussen elke intuïtie en de numerieke waarde die we daarvoor hebben vastgesteld, verder uit te voeren, eens diverse uitvoeringen van de componenten en van (k) bekijken. We stellen voor allereerst (q) aangaande vb[en~encens] (wie- wierook) te verkleinen door middel van een draagplaats die als volgt eindigt “…comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens, qui d'une voix nasillarde chantent les transports de l'esprit et des sens.” (…zoals amber, muskus, benzoë en wierook, die met een nasaalklinkende stem de vervoeringen der geest en der zinnen bezingen.) Terwijl in de berging vb[en~encens] een variatie heeft van 2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) voor het ophelderen van rb[corrompus~encens] (bedorven-wierook), levert de schenker van zijn kant de hoeveelheid 2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) op omdat “nasillarde” (nasaalklinkende) in geen enkele botsing voorkomt en een toepasselijke inhoud aan “en” geeft. In de berging is q=2 wegens de afwezigheid van een term die “en” op afdoende wijze toelicht. De term is er de oorzaak van dat e=1. Indien er een volslagen stilzwijgendheid omtrent een verklaring heerst, is (p) 2 waard. De klank van “en” in het woord «encens» die de onderlinge relatie zeker stelt, levert f=1 op. Bijgevolg is z=1. De klank “en” verschaft de toespeling op het reukvermogen en tevens die, even vaag, op de gevoeligheid, de sensualiteit en tenslotte de corruptie, waardoor g=j=1. De draagplaats verdubbelt zo de waarde van de variatie, 2(¼)=½, die nu 2(½)= 1 wordt.

We stellen voor componenten te verkleinen met betrekking tot vb[wierook~zintuigen] die rb[bedorven~wierook] afzwakt middels een draagplaats die als volgt eindigt: “…zoals amber, muskus, benzoë en wierook, die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen, hetgeen de tegenstelling wegneemt.” De berging voor vb[wierook~zintuigen] levert q=e=1 op door de termen. Wegens de stilte die met betrekking tot de afzwakking heerst is p=2. De vergrote afstand tussen de woorden die qua inhoud belangrijk zijn, veroorzaakt f=2. Doordat 4 fronten, waartussen weinig verband bestaat, zich tussen «wierook» en «zintuigen» bevinden, is z=2,4. De grondslag die in de laatste strofe over dronkenschap gaat, brengt met zich mee dat g=j=1. De schenker verandert p, f en z, die dan een waarde van 1 ontvangen, zodat we in plaats van 2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(1)(1))=0,208, 2(1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1))=2 verkrijgen, maar door nivellering daalt deze waarde weer tot 1. Als we hier behalve de verandering van stok (p) ook een verandering voor het steunstukje (f) en de interne ruimte (z) hebben, komt dat doordat de aanwezigheid van een redenering die in de laatste woorden van de draagplaats voorkomen, de vaagheid in het woordverband door een sterke relatie tussen de woorden vervangt. Alles wordt compact, nauwkeurigheid vormt de gebruiksaanwijzing voor de te volgen handelwijze. Terwijl de schoonheid verdwijnt, ontstaat er meer exactheid, terwijl deze de toespeling verheldert door middel van de nieuwe relatie tussen “bedorven”, “wierook”, en “zintuigen”; bijgevolg is z=1 en is zelfs f=1.

We stellen voor componenten met een hoge waarde aan te brengen voor het probleem rb[Nature~temple] (Natuur-tempel) dat een botsing is, omdat, als we de begrippen met elkaar in verband brengen, ze immers een duidelijke constructie plus een solide knelpunt vertonen. Zelfs als deze kwestie bevoordeeld wordt door de context, zelf beschikt hij ook over een, voor heel wat storingen zeer nuttige, interne tegenstelling. Laten we een draagplaats kiezen die zò begint: “L'absolu est un temple/////où (de) vivants piliers laissent parfois sortir (de) confuses paroles. (La)/////Nature fait passer l'homme au travers de ses apparences en des forêts de symboles…” (Het absolute is een tempel waar levende pilaren soms verwarde woorden uit los laten. De Natuur laat de mens via z’n verschijnselen door wouden van symbolen gaan…) Wat rb[Nature~temple] betreft, levert de berging 1/tsmw=1/(1)(1)(1)(1)=1 op, terwijl in de schenker de onderbreking van de gedachtegang zorgt voor een te verwaarlozen variatie van 1/qepfzgj=1/(1)(1)(2) (2)(2,8)(1)(2)=0,044. We verkrijgen q=e=1 door de sporen-termen. De stilzwijgendheid van de tekst maakt dat p=2. Voor de stroming is t=1 door het verbindingswoord «est» (is) in de oorspronkelijke tekst en f=2 in de draagplaats in kwestie waar twee werkelijkheidsniveaus onderscheiden worden. Door de eenheid van de tekst is s=1 en door het uiteenvallen ervan en de 10 fronten tussen de termen is z=3. Tenslotte is m=1, g=1, w=1 en j=2, omdat in beide situaties de woorden moeilijk te vatten zijn.

Bij het ophelderen van rb[bedorven~wierook] moet de verkleining van het steunstukje en de ruimte betreffende vb(wierook~zintuigen) vergezeld gaan van een scherpere intuïtie. We zullen gebruik maken van een draagplaats die met deze woorden eindigt: “…amber, muskus, benzoë en wierook die de zintuigen en de geest in z’n vervoeringen bezingen.” Nu zijn “zintuigen” en “wierook” nauw met elkaar verbonden, “vervoeringen” daarentegen komt wat meer op de achtergrond. Dus de variatie 2(1/(1)(1)(2)(1) (1)(1)(1))=1 vervangt 2(1/qepfzgj)=2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(1)(1))=0,208. Nu de belemmering voor het begrijpen van «vervoeringen» eenmaal verdwenen is, wordt het bijna onmogelijk te zeggen dat de organen of de relaties die met gevoeligheid te maken hebben, slechts wegens de vervoeringen ervan en niet in hun gebruikelijke rechtvaardiging, door de opvattingen in het gedicht verbonden zijn aan het zichtbaar negatieve oordeel over tweederangs parfums.

Als we rb[Nature~temple] (Natuur-tempel) bekijken, zien we dat de vergroting van het steunstukje en de ruimte betreffende vb[piliers~forêts] (pilaren-wouden) mogelijk is als we het tweede gedeelte van de eerste kwatrijn na de terzinen plaatsen, dus aan het eind van de tekst en als we daarbij deze keer de “y” na “L'homme” laten staan. Op deze manier verandert de variatie van 2(1/qepfzgj)=2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) =1 in 2(1/q’e’p’f’z’g’j’)=2(1/(1)(1)(2)(2)(7,9)(1)(1))=0,063, want nu bevinden zich 59 fronten tussen “forêts” en “piliers”, wel 2+(1(59/10))=2+5,9=7,9.

Door gebruik te maken van een draagplaats die begint met “La Nature est un temple; parfums, couleurs et sons se répondent…” (De Natuur is een tempel; geuren, kleuren en geluiden antwoorden elkaar) blijkt het mogelijk te zijn de ruimte betreffende de verklaringen van rb[Nature~temple] zoals vb[Nature~parfums¹] vb[parfums¹~temple], te verkleinen. Hetzelfde blijkt mogelijk voor de noten die aan rb[Nature~temple] kracht geven en die tot hetzelfde type behoren en ook een variatie met som hebben, namelijk vb[Nature~couleurs] vb[couleurs~temple]. De gedeeltelijke aannemelijkheden veranderen van 1/ (1)(1)(2)(2)(5,7)(1)(1)=0,043 in 1/(1)(1)(2)(2)(2,2)(1)(1)=0,113 wat vb[Nature~parfums¹] betreft; van 1/(1) (1)(2)(2)(5,5)(1)(1) in 1/(1)(1)(2)(2)(2)(1)(1) ofwel van 0,045 in 0,125 met betrekking tot vb[parfums¹~ temple]; alles bij elkaar genomen van (0,043+0,045)=0,088 in (0,113+0,125)=0,238 aangaande vb[Nature ~parfums¹] vb[parfums¹~temple]. Bij de andere verklaring moeten we de nieuwe externe ruimte meetellen, wanneer we de berekeningen zo correct mogelijk willen uitvoeren; afgezien hiervan is de verandering ongeveer gelijk. Om de el van de kleinste schijf, die de verklaring plus de daarbij ontvangen steun bevat, te verkrijgen, moeten we de externe ruimte met betrekking tot de verklaarde noot rb[Nature~temple] gebruiken. Maar de overgang van de ene variatie naar de andere, dat wil zeggen van 0,088 naar 0,238 geeft voor de verklaring op zich zonder de steun noch de externe ruimte van de verklaring, een goede indruk van het intuïtieve voordeel verkregen door een kleinere afstand tussen de termen.

Laten we nu een draagplaats bedenken die begint met “Het fundament der wezens, de Natuur, is iets waaruit reële eenheden soms aktiviteiten, gezien door de absolute mens, loslaten door middel van hun verschijnselen zoals wouden van symbolen die hem met vertrouwde blikken gadeslaan.” Deze maakt nu voor de noot rb[Natuur~mens] de variatie 1/(1)(1)(2)(1)(1)(2)(2) mogelijk in plaats van 1/qepfzgj=1/(1) (1)(2)(1)(1)(1)(2) met als gevolg dat g’=2 in plaats van g=1. Voor de berging heeft het idee dat de mens misschien als een vreemdeling door de "Natuur-tempel" gaat, als resultaat dat deze moeilijkheid ons behoorlijk in de weg staat, hoewel hij geenszins een tegenstrijdigheid, noch een storing of een botsing is. In de schenker lijken de relaties doorzichtig te zijn, zodat het heel twijfelachtig wordt of zich een probleem voordoet; de overgang van ¼ naar ⅛ laat dus heel goed het verschil op het intuïtieve vlak zien.

De glijstroken van de neutrale noot ob[echo’s~vermengen] kunnen een waarde van 1 bereiken indien de brug die geslagen wordt door het verband tussen «antwoorden» en «vermengen», weggenomen wordt door een draagplaats die als tweede strofe: “Zeker, lange echo’s vermengen zich van ver, maar op moeilijke wijze, want, de grenzen van de waarneembaarheid overschrijdend, in een duistere en diepe eenheid, weids als de nacht en als de dag, antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.” Nu is het gebruik van vb[echo’s~vermengen] met betrekking tot rb[geluiden~antwoorden], rb[geuren¹~antwoorden] en rb[kleuren~antwoorden] minder doeltreffend gemaakt; dus de variatie die we met ob[echo’s~ vermengen] verkregen hebben en die in de berging 1/qepfzgj=1/(1)(1)(2)(1)(1)(2)(2)=⅛ bedraagt, wordt in de schenker 1/q’e’p’f’z’g’j’=1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)=½. De intuïtie verandert bij de draagplaats evenveel als de meting; we hebben hier bijna met een constatering van doen, zonder enige beschrijving van een opheldering of een probleem. Er blijven enkele moeilijkheden op de achtergrond bestaan, maar om te zeggen dat we daardoor het gedicht niet begrijpen, zou overdreven zijn: zouden bijvoorbeeld de lange echo’s niet even goed als weerkaatsingen van de werkelijkheid in het algemeen dan als echte echo’s beschouwd moeten worden?

Draaimolens en ellen moeten ook de verschillende proeven ondergaan, om de waarde van de nieuwe metingen te kunnen vaststellen, want de variaties zouden correct hun taak kunnen verrichten, terwijl de andere graden van aannemelijkheid niet altijd gelijk op zouden gaan met de intuïtieve aspecten van de tekst. Onze eerste proef bestaat uit het sterker maken van vb[N~paroles] (N-woorden) dat het probleem rb[piliers~paroles] (pilaren-woorden) verklaart: een verandering van de snede (q) zou de intuïtie moeten wijzigen en zou tevens een andere draaimolen met zich mee moeten brengen. De waarde van vb[N~paroles] is in het begin 2(1/(2)(1)(2)(2)(2,9)(1)(1)), terwijl we daarbij eveneens veronderstellen dat vb[N~Nature], die in staat is kracht te geven aan de eerste noot vb[N~paroles], dezelfde verandering in z’n snede betreffende N ondergaat. Zo zijn 2(1/(2)(1)(2)(2)(2,9)(1)(1)) en 2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) de respectievelijke variaties van vb[N~paroles], vb[N~Nature] omdat, in dat geval N, q=q’=2 oplevert; de term e=e’=1; de stilzwijgendheid p=p’=2; het ontbreken van samenhang, f=2 en z=2,9; en de samenhang die er wel is, f’=1=z’. En tenslotte verschaft de verwijzing naar de symbolen die naar de mens kijken, de grondslag. Laten we een draagplaats creëren met de tekst “L'être absolu, la Nature, est une immensité dont le réel entier fait le contenu, donc aussi tel temple où l'homme passe…” (Het absolute wezen, de Natuur, is een oneindigheid waarvan de gehele werkelijkheid de inhoud vormt, dus ook elke tempel waar de mens doorheen gaat…) Nu geeft “absolu” de inhoud weer van N zonder tot een botsing te behoren en de eerste sneden waarderen we als volgt: q=q’=1. De stroming van rb[piliers~paroles], bestaat uit 1/(1)(1) (1)(1), de externe ruimtes, vanaf de botsing tot aan de twee verklarende noten, zijn k=2,9 en k’=1. En tenslotte is k’’=2,9 wat de afstand van de ontvangen kracht betreft. Aan weerszijden is de berekening van de ellen gemakkelijk uit te voeren, 1/(1)(1)(1)(1)((2(1/(2)(1)(2)(2)(2,9)(2,9)(1)(1)))+(2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1) (2,9)(1)(1)))) in de berging, maar 1/(1)(1)(1)(1)((2(1/(1)(1)(2)(2)(2,9)(2,9)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(2,9) (1)(1)))) in de schenker. We hebben dus (1/33,6)+(1/5,8)=0,201 in de berging verwisseld voor het dubbele daarvan in de schenker, (1/16,8)+(1/2,9)=0,403, wat de winst laat zien die we hebben verkregen door te verwijzen naar de essentie der dingen, als de woorden een verklaring eisen.

Om een stok en andere componenten in kracht te doen afnemen, bedenken we twee dekzeilen waarin de kwatrijnen na de terzinen komen, met in het tweede dekzeil een grote verandering wat betreft de onderlinge aansluiting van de gedeeltes die nu anders gerangschikt zijn: “(La) question pour (d')autres parfums ayant (l')expansion (des) choses infinies, comme (l')ambre, (le) musc, (le) benjoin (et) (l')encens qui chantent (les) transports (de) (l')esprit (et) (des) sens, est (de) savoir s'ils (sont) corrompus, riches (et) triomphants. Or (la) Nature est (un) temple…” (De vraag is of andere geuren die de uitbreiding der oneindige dingen bezitten, zoals amber, muskus, benzoë en wierook die de vervoeringen der geest en der zintuigen bezingen, bedorven, rijk en triomfantelijk zijn. Wel de Natuur is een tempel…) We bestuderen vervolgens een weinig gebruikelijke interpretatie, volgens welke vb[corrompus~Nature] (bedorven-Natuur) kracht zou geven aan vb[corrompus~sens] (bedorven-zintuigen) terwijl rb[corrompus~encens] (bedorven- wierook) hierbij verklaard zou worden. De stroming van de botsing die opgehelderd moet worden, daalt alleen voor het tweede dekzeil tot 1/(2)(1)(1)(1), want de vragende vorm maakt de samenhang minder hecht, hetgeen de rang op 2 brengt. De variaties aangaande vb[corrompus~sens], 1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(1)(1) enerzijds en 1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(1)(1) anderzijds, met de grondslag “transports” voor de twee dekzeilen, zijn juist. De andere verklaring krijgt een variatie van 1/(1)(1)(2)(2)(3,6)(1)(1) voor het eerste dekzeil met “confuses paroles” als grondslag. In het tweede dekzeil leveren de vragende vorm en het voor de hand liggende antwoord aangaande dezelfde verklaring, vb[corrompus~Nature], de variatie 1/(1)(1)(1)(1)(1)(1) (1) op, want de twee termen lijken nu zeer eensgezind. Er is nauwelijks een verandering in de externe ruimte tussen de verklaringen te bespeuren: 3,6 voor het eerste dekzeil en 2,8 voor het andere. De twee externe ruimtes betreffende het probleem, verschillen iets meer: in het eerste dekzeil, van vb[corrompus~ sens] tot rb[corrompus~encens] vinden we een waarde van 3,5 en in het tweede 2,9, terwijl we daarbij twee fronten rekenen voor “s'ils”, maar “sont” geenszins meetellen; het verband tussen vb[corrompus~ Nature] en rb[corrompus~encens] brengt 3,6 op zonder en 1 met de vragende vorm. Alles bij elkaar genomen levert het eerste dekzeil een draaimolen op van 2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(1)(1))+2(1/(1)(1)(2)(2)(3,6) (3,6)(1)(1)) en het tweede dekzeil 2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(1)(1))+2(1/(1)(1)(1)(1)(1)(2,8)(1)(1)) dus (1/7)+ (1/25,92)=0,18 zonder en (1/4,8)+(1/1,4)=0,922 met de vragende vorm. Het lijkt erop dat we hier een voorbeeld hebben van de vraag-antwoordrelatie die in het voordeel van de intuïtie werkt. Wanneer de el uitgerekend moet worden, treedt er echter een verzwakking op wegens het feit dat de stroming van rb[corrompus~encens] enigszins ingekrompen is in het tweede dekzeil. Aan de ene kant hebben we dus 1/ (1)(1)(1)(1)((2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(3,5)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(3,6)(3,5)(3,6)(1)(1))))=1((1/24,5)+(1/90,72)) =0,051 bij de eerste imitatie, vervolgens 1/(2)(1)(1)(1)((2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(2,9)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(1)(1)(1) (1)(2,8)(1)(1))))=½((1/13,92)+(1/1,4))=½(0,785)=0,392 bij de andere verzonnen tekst, die met de vraag.

We stellen voor een steunstukje en een ruimte betreffende ob[Vaste~unité] (Uitgestrekte-eenheid), die ob[ténébreuse~unité] (donkere-eenheid) meer kracht geeft, te vergroten door een verandering van het tweede kwatrijn: “Dans la ténébreuse/////immensité de longs échos, (Les) parfums, (les) couleurs (et) (les) sons se répondent. Vaste/////unité, nuit et clarté se confondent!” (In de donkere oneindigheid van lange echo’s, antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar. Uitgestrekte eenheid, nacht en dag vermengen zich met elkaar!) Op deze manier blijft er, vergeleken bij de oorspronkelijke tekst, weinig verband bestaan tussen “ténébreuse” en “unité”. De nauwe relatie tussen “Vaste” en “unité” verandert echter niet. Zodoende heeft ob[Vaste~unité] een variatie van 0,5 die in de schenker en de berging gelijk is: 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1). Deze mededeling is zo vaag, dat hij nauwelijks echt problemen oplevert en niet in staat is de minste opheldering te geven. De andere beschrijving van een neutrale relatie, ob[ténébreuse~unité], is in de berging 0,5=1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1) waard, want de grote vaagheid beschermt hem tegen slechte glijstroken, in de schenker bereikt hij niet meer dan 1/(1)(1)(2)(2)(3)(1)(1)=0,083. De externe ruimte bedraagt 1 voor de echte tekst, maar stijgt tot 2+(1(10/10))=3 bij de draagplaats. De waarden van de draaimolens zijn (1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1))=(0,5+0,5)=1 en (1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) +(1/(1)(1)(2)(2)(3)(3)(1)(1))=½+1/36=0,527. De intuïtie die geen verband meer kan leggen tussen de termen, daalt eveneens aanzienlijk en bijgevolg lijkt het verlies van de helft van het oorspronkelijke resultaat aannemelijk.

Laten we voor vb[répondent~parfums¹], wanneer die vb[chantent~parfums¹] kracht geeft en rb[corrompus~encens] verklaart, een steunstukje en ruimte verkleinen. In de draagplaats wordt in de laatste regel “expriment” (zeggen) in plaats van «chantent» (zingen) en “chantent” naast “répondent” gebruikt: “…toutes les activités du réel spontané chantent, ainsi les parfums, les couleurs et les sons se répondent.” (…alle aktiviteiten die deel uitmaken van de spontane werkelijkheid zingen, zo antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.) De variaties van de berging met “répondent” en “chantent” als grondslag voor de noten waar ze ontbreken, bereiken 2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) betreffende vb[répondent~ parfums¹] en 2(1/(1)(1)(2)(2)(5)(1)(1)) aangaande vb[chantent~parfums¹] met «parfums» gebruikt in de achtste regel. De externe ruimte met betrekking tot rb[corrompus~encens], wordt voor beide afzwakkingen op 4,8 vastgesteld en die tussen de twee noten die opheldering verschaffen, op 5. Op deze manier bereikt de el van de berging 1/(1)(1)(1)(1)((2(1/(1)(1)(2)(2)(5)(4,8)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(4,8)(5)(1)(1))))=0,02 +0,041=0,061. In de schenker krijgt vb[répondent~parfums¹] de onveranderde variatie 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1) (1), terwijl vb[chantent~parfums¹] datzelfde niveau bereikt. De externe ruimte tussen verklaringen is beperkt tot 1 en die met rb[corrompus~encens] verkregen, is 4,8 voor de noot met “répondent”, en 5 voor de andere, omdat “chantent” verder van “encens” is verwijderd dan “parfums” in de draagplaats. In totaal bereikt de el van de schenker 1/(1)(1)(1)(1)((2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(5)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(4,8)(1)(1) (1))))=1/5+1/4,8=0,2+0,208=0,408, wat bijna het zevenvoudige is van de el in de berging. Zo wordt in intuïtief opzicht het voordeel van de draagplaats op numerieke wijze tot uiting gebracht.

Het blijkt dat met betrekking tot ob[loin~échos] (ver-echo’s), wanneer deze noot ob[longs~échos] (lange-echo’s) kracht geeft, de vergroting van een steunstukje, evenals van sommige ruimtes, mogelijk is met een draagplaats die als tweede strofe heeft: “Pour qui se trouve loin/////(d')un paysage, (les) parfums, (les) couleurs (et) (les) sons se répondent. Dans (une) ténébreuse (et) profonde unité, vaste comme (la) nuit et (comme) (la) clarté, (de) longs/////échos se confondent.” (Voor wie zich ver van een landschap bevindt, antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar. In een donkere en diepe eenheid, weids als de nacht en als de dag, vermengen lange echo’s zich met elkaar.) De noot met “longs” die kracht heeft ontvangen, blijft trouw aan z’n oorspronkelijke variatie 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1), maar de andere met “loin”, die de eerste kracht geeft, krijgt 1/(1)(1)(2)(2)(3,7)(1)(1) in de schenker, in plaats van 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1) in de ongewijzigde tekst. De draaimolen van de berging bereikt bij een externe ruimte van 1 een hoogte van 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)=1, maar in de schenker wordt de externe ruimte 3,7 en de variatie neemt af en wordt 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(2)(3,7)(3,7)(1)(1)=½+1/54,76=0,5+0,018= 0,518. De vermindering van de hoeveelheid, 0,518 in plaats van 1, laat dus de zojuist ondervonden moeilijkheid op het intuïtieve vlak zien.

Het is gemakkelijk ruimtes te verkleinen en daarbij toch geen enkele andere component te veranderen met een draagplaats waarvan het begin van de eerste terzine zo begint: “Existe-t-il des parfums frais? Comme les prairies? Il en est de frais comme des chairs d'enfants…” (Bestaan er frisse parfums? Zoals prairies? Er zijn er die zo fris als kinderhuidjes zijn…) In de berging vinden we de draaimolen 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(2)(2,8)(2,8)(1)(1)=½+1/31,36=0,5+0,031=0,531 voor de ondersteuning van ob[frais~enfants] door ob[frais~prairies] (frais: fris; enfants: kinderen). De schenker levert een hogere waarde op: 1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)+1/(1)(1)(2)(2)(1)(1)(1)(1)=½+¼=¾=0,75. Het lijkt er op dat de intuïtie geconcretiseerd wordt door de cijfers, want in de draagplaats is het verband tussen de sporen “prairies” en “frais” (frisse) hechter dan in de originele versie.

Laten we in een draagplaats de «y» (er) van het huidige eerste kwatrijn behouden door de derde zowel als de vierde regel juist voor de terzines te plaatsen, teneinde enkele ruimtes met betrekking tot de ondersteuning van vb[Nature~symboles] door vb[piliers~symboles] te verhogen met het oog op een verklaring van rb[forêts~symboles] (wouden-symbolen). De botsing behoudt z’n variatie van 1/tsmw=1/(1) (1)(2)(1)=½. De noot vb[Nature~symboles] verandert van 2(1/qepfzgj)=2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(1)(1)) in 2(1/(1) (1)(2)(2)(5,5)(1)(1)) want we moeten aan de fronten die 3,5 bedragen, de twintig van het tweede kwatrijn toevoegen. Wel, 15+20=35 en 2+(1(15/10))=3,5, terwijl 2+(1(35/10))=5,5. De andere verklarende noot vb[piliers~symboles] die de vorige kracht geeft, krijgt voor de berekening van de el een bescheiden variatie: 2(1/(1)(1)(2)(2)(3)(1)(1)) in de berging en vervolgens 2(1/(1)(1)(2)(2)(5)(1)(1)) in de schenker met de twintig extra fronten, hetgeen voor (z) een stijging van 3 naar 5 oplevert. De grondslag wordt hier steeds dankzij het noemen van de natuurlijke tempel verkregen, omdat in een sanctuarium symbolen nauwelijks verbazing wekken. De drie externe ruimtes in de berging, twee aangaande de verklaring en één betreffende de steunverlening, zijn 3,5 met vb[Nature~symboles] rb[forêts~symboles]; 3 voor vb[piliers~ symboles] rb[forêts~symboles] en opnieuw 3,5 met betrekking tot vb[Nature~symboles] vb[piliers~ symboles]. De schenker levert voor de overeenkomstige ruimtes dus 5,5, vervolgens 5 en tenslotte 5,5 op. De el van de berging bereikt 1/(1)(1)(2)(1)((2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(3,5)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(3)(3)(3,5)(1) (1))))=½((1/24,5)+(1/63))=0,027.De schenker levert daarvan slechts een derde op: 1/(1)(1)(2)(1)((2(1/(1) (1)(2)(2)(5,5)(5,5)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(5)(5)(5,5)(1)(1))))=½((1/60,5)+(1/275))=0,009. Deze berekening geeft dus de verzwakking weer van de relaties doordat we ons de termen in de eerste regel iets minder scherp herinneren op het moment dat we de andere proberen te begrijpen.

We stellen voor in twee dekzeilen verschillende ruimtes te gebruiken voor ob[Nature~clarté] (Natuur -dag) die ob[Nature~nuit] (Natuur-nacht) kracht geeft. Het begin van één van de versies zal er als volgt uitzien: “La Nature/////est (un) temple où (de) vivants piliers, dans (une) ténébreuse (et) profonde unité, vaste comme (la) nuit et (comme) (la)/////clarté, laissent parfois sortir de confuses paroles…” (De Natuur is een tempel waar in een diepe, donkere eenheid, weids als de nacht en als de dag, levende pilaren soms verwarde woorden loslaten…) De draaimolen voor het eerste dekzeil zal (1/qepfzgj)+(1/q’e’p’f’z’kg’j’) ofwel ((1/(1)(1)(2)(2)(3,1)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(2)(3,3)(3,3)(1)(1)))=((1/12,4)+(1/43,56))=0,102 zijn. Laten we in het andere dekzeil de volgende woorden gebruiken: “La Nature,/////dans (une) clarté profonde où (les) vivants piliers (d')(un) temple font (une) ténébreuse unité vaste comme (la)/////nuit, laisse parfois sortir de confuses paroles…” (De Natuur, laat soms in een diepe helderheid waar levende pilaren van een tempel een donkere eenheid vormen, weids als de nacht, verwarde woorden los…) Op deze manier komt de draaimolen neer op ((1/(1)(1)(2)(2)(3,2)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(1)(1)(3,2)(1)(1)))=((1/12,8)+(1/6,4))=0,234. Deze berekening komt overeen met de intuïtie doordat de herinnering aan de termen, in het geval van het tweede dekzeil, scherper is.

Om twee glijstroken voor de ondersteuning van ob[lange~echo’s] door ob[ver~echo’s] te vergroten, blijkt een draagplaats die elk teken van verband tussen de woorden wegneemt, onmisbaar te zijn, bijvoorbeeld met een tweede kwatrijn dat er als volgt uitziet: “In een duistere en diepe eenheid, weids als de nacht en als de dag, zoals lange echo’s die dichtbij elkaar klinken een koor vormen, antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar en vermengen zich net als zij, van ver met elkaar.” De draaimolen bereikt in de berging een niveau van (1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1))=1, want de auteur laat zo weinig los dat daar geen enkele overtuigende opheldering en ook geen enkel probleem uit naar voren komt. De draaimolen van de schenker wordt op zijn beurt vastgesteld op (1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1))+(1/ (1)(1)(2)(1)(1)(1)(2)(2))=½+⅛=0,625 wegens het feit dat van alle kanten problemen ontstaan met de inhoud van ob[ver~ echo’s], doordat er verwarring heerst rondom de verwijdering, het koor en de vermenging van de stemmen. Het verlies van de hoeveelheid 0,375 wordt uitgelegd door het vervagen van de relaties die het bestudeerde geheel schaden.

Als we de waarde willen verminderen van een glijstrook bij de berekening van de aannemelijkheid van rb[rijk~amber] die rb[rijk~muskus] kracht geeft, is dat gemakkelijk uit te voeren door er een draagplaats als “…en andere, die bedorven, weelderig, rijk en zegevierend zijn als amber…” aan toe te voegen. Nu voldoet «bedorven» niet, zelfs niet vergezeld door «zegevierend», om het idee dat de geuren in kwestie een reuk hebben die uit talrijke elementen bestaat, dus dat ze een grote overvloed bezitten, niet als een mens dat een geweldig vermogen heeft, maar als een produkt, voorgoed naar de achtergrond te dringen. “Rijk” bevindt zich hier namelijk op de grens van de twee mogelijkheden wat de inhoud betreft, enerzijds de figuurlijke zin, anderzijds de letterlijke; om er een andere wending aan te geven moet er daarom de nadruk op gelegd worden; de andere woorden “zegevierend” en “bedorven” brengen ons echter zonder enige hulp op het idee ze met menselijke zaken te vergelijken. In deze situatie krijgt de draaimolen van de berging de waarde waar hij recht op heeft, namelijk: (1/(1)(1)(2)(1)(1)(2)(1))+(1/(1)(1)(2) (1)(1)(1)(2)(1))=¼+¼=½, doordat noch de eerste noot, noch de tweede, rb[rijk~amber] en rb[rijk~muskus], knelpunten zijn. De verandering brengt meer verwardheid teweeg en rechtvaardigt zo dus meer het idee van een moeilijkheid, hetgeen een resultaat oplevert van (1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)) =½+½=1.

Laten we nu zowel het verklaren als het ondersteunen van een noot bestuderen. We kennen eerst een waarde van 1 toe aan de snede van N in de variatie die hoort bij vb[N~piliers] die we gebruiken om de moeilijkheid rb[piliers~paroles] (pilaren-woorden) enigszins weg te nemen. Ons voorstel is om in een dekzeil “l'être absolu” (het absolute wezen) na Nature te plaatsen en vervolgens “…offre de vivants piliers en un temple où l'homme passe…” (…biedt levende pilaren aan in een tempel waar de mens voorbijgaat…) om zodoende de N door een acceptabel denkbeeld dat volkomen losstaat van een botsing, te vertegenwoordigen. We verkrijgen nu de verklarende variatie 2(1/qepfzgj)=2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)). Laten we in hetzelfde dekzeil, evenals in een ander, “Temple” meer kracht geven door de hoofdletter T als beginletter te gebruiken. Daardoor wordt rb[piliers~paroles] opgehelderd door vb[N~piliers], een noot die van vb[T~piliers] kracht ontvangt. Uit het eerste dekzeil, dat twee veranderingen bevat, komt totaal een el van 0,106=(1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’z’k’k’’g’j’)))=(1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(2,9)(1)(1))) +(2(1/(1)(1)(2)(2)(2,2)(2,7)(2,4)(1)(1)))) voort, terwijl het tweede dekzeil, waarin slechts één verandering is aangebracht, kleiner blijft dan de helft van bovengenoemde el met (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(2)(1)(2)(2)(2,4) (2,9)(1)(1)))+(2(1/(2)(1)(2)(2)(2,2)(2,7)(2,4)(1)(1))))=0,052. De afwezigheid van de woorden “l'être absolu” (Het absolute wezen) en de daaruit voortkomende verandering, maakt vb[T~piliers] minder aannemelijk dan z’n equivalent in het eerste dekzeil, omdat zowel T als N door deze toevoeging immers aanzienlijk helderder worden. Wat de grondslag voor de verklaringen betreft, die wordt geleverd door de onmiddellijke nabijheid van de context die heel goed in staat is te suggereren dat de karakterisering die we van “Nature” of “Temple” kunnen geven, invloed uitoefent op “piliers”.

We doen het voorstel om, teneinde de diverse mogelijkheden van de hier genoemde berekeningen te tonen, nog éénmaal ondanks het risico van een vergissing, een weinig gangbare interpretatie te bestuderen. Dan hebben we echter twee dekzeilen nodig, want de onaannemelijkheid heeft hier variaties tot gevolg die zo gering zijn dat ze te verwaarlozen zijn als we het echte gedicht gebruiken. In de twee imitaties plaatsen we de terzines vóór de kwatrijnen en slechts in één van beide wordt het eind van de tekst: “…comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens, amis de ces colonnes formant l'âme du sanctuaire, qui chantent les transports de l'esprit et des sens.” (…zoals amber, muskus, benzoë en wierook, vrienden van deze zuilen en tevens de ziel van het Allerheiligste vormend, die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen.) Zo proberen we de stok te verkleinen van één der variaties die gebruikt wordt om de el te berekenen van rb[vivants~piliers] (levende-pilaren), verklaard door vb[transports~piliers] (vervoeringen-pilaren), een noot die kracht ontvangt van vb[transports~sens] (vervoeringen-zintuigen). Het eerste dekzeil, dat slechts één verandering telt, zal een el van 0,102=(1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’ z’k’k’’g’j’)))=(1/(1)(1)(1)(2))((2(1/(1)(1)(2)(2)(2,7)(2,7)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(2,7)(2,7)(1)(1)))) opleveren. In de stroming is w=2 te danken aan “forêts” (wouden), dat doet denken aan "bomen-pilaren", waardoor de schok veroorzaakt door de term “vivants” wat minder wordt. De grondslag voor alle glijstroken kunnen we zonder moeite vinden in “corrompus” dat goed past bij de gewaagde betekenis die we, vermoedelijk ten onrechte, aan “piliers” hebben gegeven. De punt na het laatste woord van de terzines, breekt de gedachtegang af en levert daardoor k’=k’’=2,7 op, ondanks dat s=z’=1. Het tweede dekzeil, dat de grootste veranderingen bevat en vooral het begin van de uitleg over de pilaren, die hoogstens geschetst wordt, want er wordt niet precies vermeld wat ze voorstellen, maakt een el mogelijk met een waarde van 0,205=(1/(1)(1)(1)(2))((2(1/(1)(1)(1)(2)(2,7)(2,7)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(1)(1)(1)(2,7)(2,7)(1)(1)))) die praktisch verdubbeld is wegens de stokken die van 2 tot 1 gedaald zijn. De tegenstellingen, enerzijds numeriek, anderzijds intuïtief, blijven zeer gering door het allusieve karakter van de nieuwe tekst in het tweede dekzeil.

De verhoging van de rang in de stroming van een probleem, met bovendien een vergrote afstand, zou schade aan de el van een verklaring, die zelf kracht ontvangt, moeten toebrengen. De draagplaats “Il existe une Nature/////où (de) vivants piliers laissent parfois sortir (de) confuses paroles. (L')homme passe (à) travers (le)/////temple…” (Er bestaat een Natuur waar levende pilaren soms verwarde woorden uit loslaten. De mens gaat de tempel door…) maakt het mogelijk dat rb[Nature~temple] een stroming ontvangt van 1/(2)(3,1)(1)(1) in plaats van 1/(1)(1)(1)(1) in het begin. Aangezien een draagplaats slechts de aspecten verandert die nodig zijn om de berekening te testen, veronderstellen we dat de afstanden van “sons” (geluiden), “couleurs” en “parfums” tot aan “Nature” en “temple” in de schenker en de berging even groot zijn. We kijken nu welke verandering de el ondergaat betreffende rb[Nature~temple], die verklaard wordt door vb[Nature~parfums¹] vb[parfums¹~temple], noten die een variatie met een som bezitten, kracht ontvangen van vb[Nature~couleurs] vb[couleurs~temple] en vervolgens opnieuw van vb[Nature~sons] vb[sons~temple]. De berging levert een totaalwaarde op van (1/(1)(1)(1)(1))(((1/(1)(1)(2)(2)(5,7)(5,7)(1)(1)) +(1/(1)(1)(2)(2)(5,5)(5,7)(1)(1)))+((1/(1)(1)(2)(2)(5,8)(5,8)(5,8)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(2)(5,6)(5,8)(5,6)(1)(1)))+ ((1/(1)(1)(2)(2)(5,9)(5,9)(5,9)(1)(1))+(1/(1)(1)(2)(2)(5,7)(5,9)(5,7)(1)(1))))=1((0,007+0,007)+(0,001+0,001)+ (0,001+0,001))=0,018. Doordat we na drie decimalen het tellen stopzetten, is er zeer weinig verschil in sommige afstanden, ondanks de ongelijke ruimte tussen de gebruikte termen, zoals bijvoorbeeld van “Nature” tot “sons” en van “temple” tot “sons”. Noteer ook dat de grootte van de afstand die bepalend is voor de kracht die vb[sons~temple] ontvangt, wordt berekend aan de hand van vb[parfums¹~temple], terwijl die van vb[Nature~sons] afhangt van vb[Nature~parfums¹]. In de schenker blijkt de el zes keer kleiner te zijn, vooral door de stroming die een waarde heeft van ((1/(2)(3,1)(1)(1))(0,02))=0,003. Aangezien het risico bestaat dat de moeilijkheid die we uit de weg moeten ruimen, door de interpreet is bedacht, is het inderdaad vanzelfsprekend dat de gehele schijf de grootte van z’n plausibiliteit ziet afnemen, hoe verdienstelijk de stappen ook mogen zijn die anderen vóór of na hem of zelfs in zijn tijd, hebben gezet.

Het is eenvoudig om sommige afstanden betreffende vb[répondent~parfums¹] die rb[Nature~ temple] verklaart en die kracht ontvangt van vb[chantent~parfums¹], te vergroten door middel van een draagplaats waar in de elfde versregel “Des éléments corrompus” (bedorven elementen) voorkomt. De schenker, waar “répondent” (antwoorden) en “chantent” (bezingen) als grondslagen dienen voor de noten waar zij ontbreken, levert een el op met een waarde van (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(6,1)(1)(1)))+ (2(1/(1)(1)(2)(2)(5)(8,8)(5)(1)(1))))=(1/1)((1/6,1)+(1/(2)(5)(8,8)(5)))=(1)(0,163+0,002)=0,165 door de volgende redenering: indien de geuren, kleuren en geluiden gelovigen voorstellen, dan “La Nature est un temple…” De berging bereikt een waarde van (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(6,1)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2) (1)(1)(8,8)(1)(1)(1))))=(1)(0,163+0,113)=0,276, die door nivellering tot 1 teruggebracht wordt.

Door de afstand te verkorten kunnen we het steunstukje verkleinen betreffende rb[corrompus~ piliers] die door vb[corrompus~transports] een noot die van vb[corrompus~sens] kracht ontvangt, opgehelderd wordt (bedorven; pilaren, vervoeringen, zintuigen). Daartoe verwijderen we «Laissent… autres» (Loslaten…andere). Het resultaat in de berging is (1/qepfzgj)((2(1/q’e’p’f’z’kg’j’))+(2(1/q’’e’’p’’f’’z’’k’ k’’g’’j’’)))=(1/(1)(1)(2)(2)(7)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(3,3)(8,4)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(8,6)(3,5)(1)(1))))= ((1/28)((1/55,44)+(1/210,7))), terwijl de grondslag daarbij voor zowel de ene als de andere opheldering van «musc» (muskus) afkomstig is. De el in de schenker is erg verschillend: (1/(1)(1)(1)(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1) (2)(2)(3,3)(3,4)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(3,5)(3,6)(3,5)(1)(1))))=((1/22,44)+(1/88,2))=0,055, wat veel meer is dan de andere waarde omdat de behandelde moeilijkheid gemakkelijker waar te nemen is.

Laten we twee externe ruimtes verkleinen van de schijf waarin rb[répondent~parfums¹] (antwoorden -geuren) verklaard wordt door vb[N~Nature], een noot die kracht ontvangt van vb[Nature~temple] (Natuur- tempel). We gebruiken daarvoor een draagplaats die als volgt begint: “La Nature est un temple où parfums, couleurs et sons se répondent.” (De Natuur is een tempel waar geuren, kleuren, en geluiden elkaar antwoorden.) De berging levert de el (1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’z’k’k’’ g’j’)))=(1/(1)(1)(2) (1))((2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(6,1)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(6,1)(1)(1)(1))))=½((1/(2)(6,1))+(1/6,1))=0,122 op met de passage over de «paroles» als grondslag. Wat de schenker betreft, die brengt een el voort die overeenkomt met de toegenomen intuïtie: (1/(1)(1)(2)(1))((2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1) (1)(1)(1)(1)))), wat door nivellering neerkomt op ½.

Met betrekking tot rb[Nature~temple], die verklaard wordt door vb[parfums¹~symboles] die kracht ontvangt van vb[couleurs~symboles], kunnen we nu twee ruimtes vergroten. In de draagplaats komen allereerst de eerste twee versregels, daarna de terzines en tenslotte de rest van de kwatrijnen. De berging levert een el op van (1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’z’k’k’’g’j’)))=(1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(4,1) (5,7)(1)(1))) + (2(1/(1)(1)(2)(2)(4,2)(5,8)(4,2)(1)(1)))) = 1((1/46,74) + (1/204,624)) = 0,025. In de schenker krijgen de externe ruimtes van de twee verklaringen een waarde van 8,7 en 8,8 door de 30 fronten die zich in de terzines bevinden en die nu aan de aantallen 37 en 38 van de oorspronkelijke tekst, tussen «Nature» en «parfums» en vervolgens tussen «Nature» en «couleurs» (kleuren), toegevoegd worden: aanvankelijk 2+(1(37/10))=5,7 en 2+(1(38/10))=5,8 maar na de wijziging 2+(1((37+30)/10))=8,7 en 2+(1((38+30)/10))= 8,8. De el in de schenker is dus nog kleiner dan die in de berging: (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(4,1)(8,7) (1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(4,2)(8,8)(4,2)(1)(1))))=1((1/71,34)+(1/310,464))=0,017. De waargenomen daling ontstaat doordat het moeilijker wordt een verband tussen de ideeën te leggen omdat we de terzines ertussen geplaatst hebben.

Laten we in een situatie waarin een spil voorkomt, twee externe ruimtes verkleinen. De el van de berging (1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’z’k’k’’g’j’))) zal hoge waarden aan (k’) en (k’’) toekennen, maar bij de schenker zullen deze waarden dalen. We stellen voor een draagplaats te gebruiken die in plaats van de huidige woorden, eindigt met “…et d'autres, parfums du temple, l'encens, l'ambre, le benjoin, le musc, corrompus, riches et triomphants, ayant l'expansion des choses infinies…” (…en andere, geuren die we in de tempel aantreffen, wierook, amber, benzoë, muskus, bedorven, rijk en triomfantelijk, de uitbreiding van oneindige dingen bezittend…) De schijf rb[corrompus~encens] vb[en~encens], waarvan de laatste noot kracht ontvangt van vb[en~temple], zou in de berging een el moeten hebben die (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(2)(1) (2)(1)(1)(1)(1)(1)))+(2(1/(2)(1)(2)(2)(8,4)(8,4)(8,4)(1)(1)))) bedraagt, een waarde die we helaas niet kunnen meetellen, omdat de variatie 2(1/(2)(1)(2)(2)(8,4)(1)(1)) van vb(en~temple) met “en” dat we van «encens» (wie/wierook) afgenomen hebben, te verwaarlozen is. Voor beide verklaringen is de grondslag te danken aan «sens», dat aan het reukvermogen doet denken, en toch q=q’=1 niet rechtvaardigen kan. De schenker verschaft ons de el (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)))+(2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)(1))))=1 en het contrast in intuïtief opzicht wekt in deze omstandigheden nauwelijks verbazing.

De verkleining van glijstroken en ruimtes die we tot stand hebben kunnen brengen door middel van een grondslag die we aan een idee hebben gegeven dat bij de echte tekst heel moeilijk te verdedigen is, kan de mate van aannemelijkheid ervan boven de grens van de minimale waarde uithalen. Voor de schijf rb[corrompus~encens] vb[esprit~encens] (geest-wierook), waarvan de laatste noot kracht ontvangt van vb[sens~encens] (zintuigen-wierook), ondergaat de tekst aan het eind dankzij een draagplaats een grote verandering: “…l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens sont-ils corrompus, riches et triomphants à cause de l'esprit et des sens qui détourneraient les effets de ce qui dépend trop d'eux?” (…zijn amber, muskus, benzoë en wierook bedorven, rijk en zegevierend door de geest en de zintuigen die het effect van wat te veel van hen afhangt zouden ombuigen?) De el van de berging gebruikt 2(1/(1)(1)(2)(2)(2,3)(2)(2)) en 2(1/ (1)(1)(2)(2)(2,4)(2)(2)) in (1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(2,3)(3,4)(2)(2)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(2,4)(3,5) (2,4)(2) (2)))). We zien dat de variaties minder dan 0,062 bedragen, want door het ontbreken van een grondslag is g=g’=j=j’=2 bij (1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’z’k’k’’g’j’))) en bijgevolg blijft alles onbruikbaar. Dankzij de schenker neemt de aannemelijkheid toe: (1/(2)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(1)(1)(1) (1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2) (1)(1)(1)(1)(1))))=½.

Wanneer we een draagplaats bedenken die het denkbeeld dat we intuïtief hebben opgevat aan de ene kant positief, maar aan de andere negatief beïnvloedt, moet dat wel tot gevolg hebben dat de situatie grof genomen weer zo is als in het begin. Het verklaren van de begrippen “bedorven wierook” en “geuren die antwoorden of zingen” maakt steunstukjes met een waarde van 2 mogelijk voor de el van rb[corrompus~encens] vb[répondent~parfums¹], een verklarende noot die kracht ontvangt van vb[chantent ~parfums¹]. Al deze ideeën zullen door één en dezelfde draagplaats met elkaar gecombineerd moeten worden: “…les parfums, les couleurs, les sons, se répondent-ils et chantent-ils, en particulier l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens, corrompus, riches et triomphants?” (…antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar en zingen ze, vooral wat amber, muskus, benzoë en wierook aangaat, die bedorven, rijk en zegevierend zijn?) Deze zinsverandering zal een verkleining van de drie externe ruimtes veroorzaken en het eindresultaat zou bij enerzijds typerende hoeveelheden die een daling hebben ondergaan, maar bij anderzijds even belangrijke die gestegen zijn, intuïties en numerieke waarden moeten opleveren die weinig van elkaar verschillen. De berging krijgt een grootte van (1/tsmw)((2(1/qepfzkgj))+(2(1/q’e’p’f’z’k’k’’ g’j’)))=(1/(1)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(4,8)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(4,8)(1)(1)(1))))=1((1/(4,8))+(1/ (4,8)))=(2/4,8) of (1/2,4)=0,416, met de eerste regel als grondslag. De schenker levert een soortgelijke waarde op: (1/(2)(1)(1)(1))((2(1/(1)(1)(2)(2)(1)(1)(1)(1)))+(2(1/(1)(1)(2)(2)(1)(1)(1)(1)(1)))) ofwel ½(½+½)=½ =0,5.

Laten we, met het doel een brede schijf samen te stellen, proberen enkele ideeën betreffende verklaringen met variaties bestaande uit een som, te vergaren, evenals de moeilijkheden die daardoor wat minder geworden zijn, allereerst vb(Natuur~geuren¹) vb(geuren¹~tempel), die kracht ontvangen van vb(Natuur~kleuren) vb(kleuren~tempel), vb(Natuur~geluiden) vb(geluiden~tempel). Hoewel de verklarende noten schijnbaar te vaag zijn om rb(Natuur~tempel) op te helderen, zijn ze samen toch veelzeggend genoeg om onze belangstelling te vatten. Intuïtief gaat de terughoudendheid daaromtrent echter vergezeld van het angstaanjagende beeld van de grote ruimtes die de metingen ervan opgeleverd hebben: paragraaf 151 heeft ons laten zien dat een schijf met zulke verklaringen die bovendien moeite hebben om opheldering te verschaffen over rb(Natuur~tempel), een el van ongeveer 0,02 bezit. Nu is het zo dat bij een algemene el, voor een schijf die uit voldoende noten samengesteld is, we veel waarden waarvoor geen enkele vermenging bestaat, vermenigvuldigen moeten. Het geheel zou dus door het gewicht van 0,02 omlaaggehaald worden. Daarom zullen we uiteindelijk dat hele, door het ordentlijke karakter ervan toch erg leuke gedeelte moeten vermijden. Paragraaf 128 liet daarentegen zien hoe de serie rb(antwoorden~geuren¹) vb(geuren¹~fris) vb(fris~kleuren), vb(geuren¹~zacht) vb(zacht~kleuren), vb(geuren¹~zegevierend) vb(zegevierend~kleuren), vb(geuren¹~rijk) vb(rijk~kleuren) zonder moeite een waarde van ½ bereikt, enkel door de elementen rb(antwoorden~geuren¹) vb(geuren¹~fris) vb(geuren¹~ zacht) vb(geuren¹~zegevierend) vb(geuren~rijk). Dergelijke noten kunnen dus zonder ernstige gevolgen samen met andere die boeiender zijn, maar eventueel een minder hoge numerieke waarde bezitten, in een schijf voorkomen.

We zullen in één en dezelfde schijf eerst eens rb(antwoorden~geuren¹) vb(geuren¹~fris) vb(fris~ kleuren), vb(geuren¹~zacht) vb(zacht~geluiden), vb(kleuren~zegevierend) vb(zegevierend~geluiden) gebruiken en vervolgens rb(pilaren~woorden) vb(N~Natuur); rb(Natuur~tempel) vb(N~Natuur); rb(blikken~ symbolen) vb(N~Natuur); rb(gadeslaan~symbolen) vb(N~Natuur); rb(bedorven~wierook) vb(vervoeringen~ zintuigen); rb(bezingen~geuren¹) vb(geuren¹~hobo’s). Om de daling tot lage numerieke waarden te beperken, is het nodig een bepaalde, intense verklaring opnieuw te gebruiken, zoals vb(N~Natuur) en een ruimte te zoeken die steeds heel gering is. De eerste noten, zeven in totaal, zijn ½ waard dankzij de botsing rb(antwoorden~geuren¹) met een stroming van ½ en de twee verklaringen vb(geuren¹~fris) vb(geuren¹~zacht) die, elkaar wederzijds kracht gevend, 1 opleveren, wat het maximum niveau is. Het resultaat is dus ½ (1)=½. De vier daarna genoemde botsingen krijgen een stroming bestaande uit 1 die geen schade aan de schijf kan toebrengen en dezelfde verklaring vb(N~Natuur) doet overal z’n invloed gelden, maar wordt voor de variatie ervan die ½ bedraagt, slechts éénmaal meegeteld door het instellen van de vermenging. Deze hoeveelheid, die telkens uit 2(1/(2)(1)(2)(1)(1)(1)(1)) bestaat, is steeds in het bezit van glijstroken door één enkele grondslag: de achtste regel. Anderzijds blijft de waarde van de externe ruimtes in de bestudeerde gevallen 1, met name door «er» in de derde regel die de samenhang in het eerste kwatrijn veilig stelt. Tot hiertoe bedraagt het product dus ((½)(½))=¼. Daarna volgt het koppel rb(bedorven~wierook) vb(vervoeringen~zintuigen) dat er niet zo mooi uitziet als rb(bedorven~wierook) vb(wierook~zintuigen), maar dat het voordeel heeft een interne ruimte van 1 te bezitten wat vb(vervoeringen~zintuigen) betreft en een externe ruimte van 1 wat de relatie met de botsing aangaat, hetgeen (1/(1)(1)(1)(1))(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)(1)))=1 oplevert voor deze kleine schijf die midden in de grote dienst doet. Het spreekt vanzelf dat de grondslag te danken is aan het woord «zintuigen» dat nu heel nuttig is, hoewel het uit het belangrijke gedeelte van deze opheldering is verwijderd. Het totale product blijft gehandhaafd op ¼, omdat ¼(1) immers gelijk is aan ¼. Nu blijven dus rb(bezingen~geuren¹) vb(geuren¹~hobo’s) nog over. De botsing heeft een stroming van 1/(1)(1)(2)(1) door «bezingen», dat in figuurlijk opzicht een rol speelt. De verklarende noot krijgt een variatie van 2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1)), waarbij de grondslag van de achtste regel opnieuw z’n nut bewijst. De waarde van de externe ruimte kan niet minder dan 1 worden, door het feit dat de denkbeelden waarop we door de tegenstellingen binnenin de terzines zijn gekomen, een eenheid tussen de termen aanbrengen en dat door de twee hoeveelheden aangaande de interne ruimtes een niveau van 1 gehandhaafd wordt. De totale waarde voor de el komt neer op (¼)((1/(1)(1)(2)(1))(2(1/(1)(1)(2)(1)(1)(1)(1))))=(¼)(½)(1)=⅛=0,125.