Newton heeft lichamen in de ruimte, die een aantrekkingskracht op elkaar uitoefenen die overeenkomt met het omgekeerde van het kwadraat van de afstand die hen van elkaar scheidt, beschreven. Michel Magnen, die zich permitteert de fysicus na te volgen -enigszins zoals Hume dat heeft gedaan- stelt zich voor dat in sommige omstandigheden en binnen eenzelfde tekst, betekenissen elkaar des te meer aantrekken als ze zich dicht bij elkaar en des te minder als ze zich ver van elkaar bevinden. Voor zijn onderzoek neemt hij „Samenspel“, het gedicht van Baudelaire, als voorbeeld.




Samenspel

De Natuur is een tempel waar levende pilaren
Soms verwarde woorden uit loslaten;
De mens gaat er wouden van symbolen door
Die hem met vertrouwde blikken gadeslaan.

Als lange echo's die zich van ver vermengen,
In een duistere en diepe eenheid,
Weids als de nacht en de dag,
Antwoorden geuren, kleuren, en geluiden elkaar.

Er zijn geuren, zo fris als een kinderhuid,
Zo zacht als hobo's, zo groen als weiden,
-En andere, bedorven, rijk en zegevierend,

De uitbreiding van oneindige dingen bezittend,
Zoals amber, muskus, benzoë en wierook,
Die de vervoeringen bezingen van geest en zintuigen.